10 πράγματα που δε γνωρίζατε για το "V for Vendetta" - The Daily Owl
fade
72072
post-template-default,single,single-post,postid-72072,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

10 πράγματα που δε γνωρίζατε για το “V for Vendetta”

Το graphic novel του Alan Moore και του David Lloyd, V For Vendetta, όπου βασίστηκε και η ομότιτλη ταινία του James McTeigue, είναι εμπνευσμένο από τα έργα και τις ημέρες της συντηρητικής κυβέρνησης της Margaret Thatcher στη Μεγάλη Βρετανία της δεκαετίας του 1980. 

 

 

 

Lana και Lilly Wachowski (The Matrix Trilogy) είχαν αποκτήσει τα δικαιώματα κινηματογραφικής μεταφοράς του graphic novel ήδη από τη δεκαετία του 1990. Ετοίμασαν το σενάριο στην πορεία όμως, μετά τις τρεις ταινίες Matrix, αποφάσισαν να μην το σκηνοθετήσουν οι ίδιες.

 

 

Ο James McTeigue ήταν βασικός συνεργάτης των Wachowskis στις ταινίες Matrix, κι έτσι επιλέχθηκε ώστε να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το V For Vendetta.

 

 

 

 

Ο Alan Moore είχε διαβάσει το σενάριο της ταινίας και το θεώρησε “σκουπίδια” – όχι βέβαια πως περίμενε ποτέ κανείς ο Moore να πει κάτι διαφορετικό για οποιαδήποτε κινηματογραφική ή άλλη μεταφορά ιστορίας του. Στον David Lloyd, από την άλλη, άρεσε πολύ και θεώρησε πως ήταν μια “φανταστική εκπροσώπηση” της δουλειάς που είχε κάνει με τον Moore. 

 

 

Αρχικά o ρόλος του V είχε ανατεθεί στον James Purefoy (A Knight’s Tale, Resident Evil), όμως αντικαταστάθηκε από τον Hugo Weaving διότι δεν ήταν “αρκούντως δυναμική η παρουσία του” σύμφωνα με τους συντελεστές της ταινίας. 

 

 

 

 

Οι συντελεστές της ταινίας είχαν αρκετό homework ώστε να αποδώσουν την προετοιμασία μιας επανάστασης μπροστά και πίσω από το κινηματογραφικό πανί. Συγκεκριμένα, ο σκηνοθέτης μελέτησε εκτενώς την ταινία του Gillo Pontecorvo The Battle of Algiers (1966) για την αλγερινή επανάσταση ενάντια στους Γάλλους, ενώ η πρωταγωνίστρια Natalie Portman προετοιμάστηκε για το ρόλο της Evey διαβάζοντας την αυτοβιογραφία του πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού Menachem Begin, ο οποίος είχε κρατηθεί αιχμάλωτος στην Σοβιετική Ένωση, καθώς και το Faith and Treason της Antonia Fraser που περιγράφει τα γεγονότα γύρω από τη Συνωμοσία της Πυρίτιδας του 1605.

 

 

Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Babelsberg Studio του Βερολίνου, όπου είχε γυριστεί οι εμβληματικές ταινίες Nosferatu (1922) και Metropolis (1927). O John Hurt, που υποδύθηκε τον καγκελάριο, είχε δηλώσει πως ήταν πολύ περίεργη η εμπειρία να υποδύεσαι έναν χαρακτήρα εμπνευσμένο από τον Χίτλερ στη μέση του Βερολίνου. 

 

 

 

 

Χρειάστηκαν εννέα μήνες και 14 διαφορετικές κυβερνητικές υπηρεσίες ώστε οι παραγωγοί της ταινίας να πάρουν έγκριση ώστε να γυρίσουν τη σκηνή στο Whitehall. 

 

 

Το πιο αγχωτικό κομμάτι της σκηνής με το ξύρισμα του κεφαλιού της Portman ήταν, σύμφωνα με την ηθοποιό, το ότι έπρεπε να γυριστεί με ένα take και τρεις κάμερες. 

 

 

 

 

Εξίσου αγχωτικό, βέβαια, πρέπει να ήταν και το στήσιμο 22 χιλιάδων κομματιών ντόμινο στην Ολλανδία από 4 επαγγελματίες λίγες ώρες πριν γυριστεί η συγκεκριμένη σκηνή. 

 

 

 

 

Διαβάστε ακόμα:

The Show: H goth ταινία φαντασίας δια χειρός Alan Moore

Δέκα πράγματα που δε γνωρίζατε για την ταινία Watchmen

 

Πηγή: Mentalfloss

 

No Comments

Post a Comment