Πειρατές: Μύθοι και Πραγματικότητα - The Daily Owl

Οι κλασσικές εικόνες των πειρατών με το ξύλινο πόδι , το κάλυμμα στο μάτι , τον παπαγάλο και τους χάρτες αμύθητων θησαυρών έχουν εδραιωθεί και επικρατήσει όχι μόνο στην λογοτεχνία αλλά και στην φαντασία του κάθε ανθρώπου. Σύμφωνα με αυτές, οι πειρατές ήταν οι γενναίοι των θαλασσών, που ζούσαν στην παρανομία αρπάζοντας τους θησαυρούς που μετέφεραν τα πλοία κάθε πλούσιου ηγεμόνα ή σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και του ίδιου του βασιλιά.
Έπειτα, έκρυβαν τα πλούτη τους σε κάποιο απομονωμένο τροπικό νησί γεμάτο θανατηφόρες παγίδες και σημείωναν την τοποθεσία του σε έναν χάρτη με ένα Χ ενώ ανάγκαζαν να περπατήσει στην σανίδα κάθε αιχμάλωτος τους ή ανυπάκουο μέλος του πληρώματος. Ας δούμε όμως πού σταματά η πραγματικότητα και πού αρχίζει η λογοτεχνική φαντασία.Υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα σε πειρατές και κουρσάρους .
Οι κουρσάροι, οι οποίοι έκαναν την εμφάνισή τους στο Μεσαίωνα, ήταν εκμισθωμένοι πειρατές με κρατική υποστήριξη στους οποίους δινόταν ένα επίσημο έγγραφο σύμφωνα με το οποίο μπορούσαν να παίρνουν τα λάφυρα σε περίοδο πολέμου από πλοία με εχθρική σημαία, δίνοντας και ένα ποσοστό σε κάποιον ανώτερο άρχοντα ή στον βασιλιά.
Οι πειρατές, από την άλλη, δρούσαν για δικό τους λογαριασμό, παίρνοντας τα λάφυρα από οποιοδήποτε πλοίο ήθελαν. Οι πειρατές δεν αντιστοιχούσαν με την λογοτεχνικά δοσμένη εικόνα τους.
Επρόκειτο για σκληροτράχηλους και αδίστακτους εγκληματίες που λεηλατούσαν και κατέστρεφαν τα πάντα στο πέρασμά τους, σπέρνοντας τον όλεθρο και την καταστροφή.
Λεηλατούσαν πλοία όχι για χρυσάφι ή πολύτιμα κοσμήματα αλλά για τρόφιμα, αλκοόλ, νερό, όπλα, ρούχα, εξαρτήματα πλοίων και βασικά εμπορεύματα.

Το καράβι που λεηλατούσαν το πουλούσαν ή το χρησιμοποιούσαν ως νέο πειρατικό, ενώ το πλήρωμά του το αντάλλασσαν με λύτρα είτε το πουλούσαν σε σκλαβοπάζαρα.
Η δράση τους όμως δεν περιοριζόταν μόνο στα πλοία ,καθώς στόχος τους ήταν και πολλές παραθαλάσσιες περιοχές, τις οποίες λεηλατούσαν και κατέστρεφαν σκοτώνοντας τους κατοίκους ή παίρνοντάς τους σαν αιχμαλώτους. Όπως ήταν φυσικό οι πειρατές αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο των θαλασσών , κάθε παραθαλάσσιας περιοχής και κάθε πλεούμενου για αυτό και η πειρατεία θεωρούνταν βαρύτατο έγκλημα, που οδηγούσε τους ενόχους στον θάνατο δι’ απαγχονισμού.

Η μαύρη σημαία με την νεκροκεφαλή και τα οστά με την ονομασία Τζόλι Ρότζερ ,που συνδέθηκε με τον θρύλο των πειρατών δεν είχε από την αρχή αυτό το σχέδιο. Οι πειρατές, όταν επρόκειτο να επιτεθούν σε κάποιο πλοίο, για λόγους αιφνιδιασμού αλλά και επίδειξης δύναμης, ύψωναν μια κατάμαυρη σημαία, σημάδι ότι θα δείξουν έλεος αν το πλήρωμα του άλλου πλοίου δεν αντιστεκόταν, αν όμως αυτό δε συνέβαινε κατά την διάρκεια της μάχης ύψωναν την κόκκινη σημαία, που σήμαινε ότι δεν θα έδειχναν κανένα έλεος. Γενικά οι πειρατές ύψωναν σημαίες με διάφορα σχέδια, όπως σκελετούς, όπλα και καρδιές και όλες αναφέρονται με την ονομασία Τζόλι Ρότζερ (υπάρχουν πολλές διαφορετικές θεωρίες σχετικά με το ποιος έδωσε αυτή την ονομασία), πριν καθιερωθεί η μαύρη σημαία με το κρανίο και τα οστά. Την χρησιμοποίησε αρχικά ο Ιρλανδός Έντουαρντ Ίνγκλαντ (1717-1720), ως σημαία του πειρατικού του πλοίου με το όνομα « Pearl » .

Ο μύθος του πειρατή που θάβει τον αμύθητο θησαυρό του ή μέρος αυτού, σε κάποιο απομονωμένο τροπικό νησί και σημειώνει με Χ στον χάρτη το σημείο του θησαυρού παραμένει μύθος, αν εξαιρέσουμε την περίπτωση του κουρσάρου Γουίλιαμ Κιντ (1645-1701).
Ο Kιντ, παρ’ όλο που υποστήριζε ότι δρούσε με “συστατική επιστολή” από τον βασιλιά Γουλιέλμο Γ,’ κατηγορήθηκε από τους επικριτές του για πειρατεία και ασέβεια.
Όταν κυνηγήθηκε από τους εχθρούς του έθαψε μέρος του θησαυρού του στο νησί Γκάρντινερς, κοντά στο Λονγκ Άιλαντ.
Ήλπιζε να τον χρησιμοποιήσει για να διαπραγματευτεί την απαλλαγή από τις κατηγορίες. Είχε όμως αποκαλύψει τις λεπτομέρειες σε έναν από τους χρηματοδότες του, ο οποίος ξέθαψε τον θησαυρό και τον έστειλε στο Λονδίνο για να χρησιμοποιηθεί ως στοιχείο εναντίον του. Ο Κιντ δικάστηκε και κρίθηκε ένοχος για πειρατεία και φόνο. Απαγχονίστηκε στις 23 Μαΐου 1701 στο Λονδίνο. Το πτώμα του τοποθετήθηκε σε σιδερένιο κλουβί, το οποίο έμεινε κρεμασμένο πάνω από τον Τάμεση για 20 χρόνια. Ο πρώτος χάρτης θησαυρού με σημειωμένο ένα Χ στο επίμαχο σημείο εμφανίζεται στο μυθιστόρημα, “Το νησί του θησαυρού” του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον .
Ο Στίβενσον ευθύνεται επίσης για το “ Black Spot ”, την κατάρα του πειρατή και για διάφορες πειρατικές εκφράσεις, που έχουν γίνει γνωστές σε διάφορες δημοφιλείς πειρατικές ταινίες. Φαίνεται πως το “ περπάτημα στη σανίδα ”, όπου οι πειρατές ανάγκαζαν τον αιχμάλωτο να βουτήξει στη θάλασσα, αποτελεί επίσης λογοτεχνικό εφεύρημα. Η μόνη καταγεγραμμένη αυθεντική περίπτωση συνέβη το 1829, όταν η πειρατεία είχε σχεδόν εξαλειφθεί.
Τέλος, υπήρξαν δύο κουρσάροι με ξύλινο πόδι αλλά κανένας πειρατής.
Και οι δύο έζησαν τον 16ο αιώνα. Ήταν ο Γάλλος Φρανσουά λε Κλερκ και και ο Κορνέλις Κορνέλισον , γνωστός με το παρατσούκλι Houtebeen (ξυλοπόδαρος). Ιστορικές αναφορές ότι πειρατής είχε παπαγάλο ή ένα μάτι δεν υπάρχουν.

ΠΗΓΕΣ