Τόλκιν και Λιούις: οι πατριάρχες της φανταστικής λογοτεχνίας - The Daily Owl
fade
2454
post-template-default,single,single-post,postid-2454,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Τόλκιν και Λιούις: οι πατριάρχες της φανταστικής λογοτεχνίας

Είναι βέβαιο πως ο χώρος της φανταστικής λογοτεχνίας δεν θα ήταν ο ίδιος χωρίς τους κόσμους της «Νάρνια» και της  «Μέσης γης». Οι συγγραφείς των δύο ιστοριών,  ο Κλάιβ Στέιπλς Λιούις και ο Τζον Ρόναλντ Ρόιελ Τόλκιν αντίστοιχα, ήταν δύο νέοι καθηγητές στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1926. 

poster_the_lord_of_the_rings_by_gollum182

by gollum182

Η φιλία ανάμεσα στον  Τόλκιν και τον Λιούις ήταν από τις βασικές αιτίες έμπνευσης των ιστοριών της «Νάρνια» και του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», που αγαπήθηκαν από εκατομμύρια αναγνώστες και που πλέον θεωρούνται όχι μόνο κλασσικές αλλά και σημείο αναφοράς για το χώρο του φανταστικού.

Και οι δύο ιστορίες γεννήθηκαν στη σκιά που άφησε ένας τραυματικός πόλεμος και ολοκληρώθηκαν στη χαραυγή ενός νέου πολέμου πιο βίαιου και αιματηρού, του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, που αποτελεί ίσως ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης Ιστορίας. Τα έργα αυτά είναι η απόδειξη πως «η ελπίδα υπάρχει ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, αρκεί να θυμηθείς να ανάψεις τα φώτα», όπως θα πει αργότερα ο  Άλμπους Ντάμπλντορ.

O «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» ξεκινά ως συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου του Τόλκιν, του «Χόμπιτ», αλλά εξελίσσεται σε μια πολύ μεγαλύτερη και πολύπλοκη ιστορία. Γράφτηκε κατά διαστήματα ανάμεσα στο 1937 και το 1949, αν και το μεγαλύτερο του μέρος δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκδόθηκε αρχικά σε τρεις τόμους το 1954 και το 1955, προς ενόχληση του Τόλκιν, που σκόπευε να το εκδόσει σε ένα μόνο τόμο .

Από  τη σειρά «Το χρονικό της Νάρνια» του Λιούις, το βιβλίο «Το Λιοντάρι,η μάγισσα και η ντουλάπα» είναι το πιο δημοφιλές. Εκδόθηκε το 1950 και η περίοδος συγγραφής του είναι η ίδια μ’αυτή του«Άρχοντα». Αναφέρεται στην απίστευτη ιστορία τεσσάρων παιδιών που κατά τη διάρκεια του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, βρέθηκαν ξαφνικά στον μαγικό κόσμο της Νάρνια.

Τόσο η φιλία μεταξύ των συγγραφέων όσο και το ότι έγραψαν τα έργα τους την ίδια  χρονική περίοδο έπαιξε σημαντικό ρόλο στο γεγονός ότι ανάμεσα στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και «Το Χρονικό της Νάρνια» υπάρχουν πολλές ομοιότητες.                                    

Και οι δύο κόσμοι απειλούνται από μια σκοτεινή δύναμη. Στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» ο Σάουρον προσπαθεί να πάρει πίσω το  Ένα Δαχτυλίδι (ή Κυρίαρχο Δαχτυλίδι ἠ τον Χαμό του Ισίλντουρ) για να κυριεύσει τη Μέση Γη. Αντίστοιχα στο βιβλίο «Το λιοντάρι,η Μάγισσα και η Ντουλάπα» του Λιούις,  η  Λευκή Μάγισσα, Τζάντις  θέτει τη Νάρνια  σε μια κατάσταση μονίμου χειμώνα, χωρίς να υπάρχουν Χριστούγεννα ενώ παγώνει οποιονδήποτε δεν την υπακούει!

Οι ήρωες που καλούνται να πολεμήσουν τις σκοτεινές αυτές δυνάμεις επιλέχθηκαν λίγο-πολύ από τη μοίρα. Στον «Άρχοντα» ο Μπίλμπο αφήνει το Δαχτυλίδι στον ανιψιό του, τον Φρόντοnarnia Μπάγκινς και φεύγει μακριά ενώ στη «Νάρνια» η μικρή Λούσι την ανακαλύπτει τυχαία όταν βρίσκει την ντουλάπα-πέρασμα. Όμως αν η μοίρα τους οδήγησε σε αυτό το μονοπάτι, το κουράγιο και το θάρρος είναι αυτά που θα βοηθήσουν τον Φρόντο και τη Συντροφιά του Δαχτυλιδιού στον «Άρχοντα» και τα αδέρφια Πέβενσι στη «Νάρνια» να φέρουν σε πέρας την αποστολή που τους έχει ανατεθεί.

Και στις δύο ιστορίες υπάρχουν ήρωες που δείχνουν να επηρεάζονται από το Κακό. Στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»  ο Μπόρομιρ επιθυμεί δύο πράγματα: να αποδείξει στον πατέρα του την αξία του και να σώσει την πατρίδα του, τη Μίνας Τίριθ . Το Δαχτυλίδι όμως βλέπει αυτούς τους ενδόμυχους πόθους του και τον κυριεύει. Ο ήρωας κλέβει το Δαχτυλίδι από τον Φρόντο και πεθαίνει, γιατί κάνει το λάθος να σκεφτεί την δόξα που θα αποκτούσε, αν έφερνε το Δαχτυλίδι στον πατέρα του, αγνοώντας, πόσο κακό μπορούσε να κάνει το Δαχτυλίδι στη Μέση Γη. Λίγο πριν τον θάνατό του όμως μετανιώνει για την πράξη του, ενώ  ο βασιλιάς Άραγκορν τον διαβεβαιώνει ότι η Μίνας Τίριθ δεν θα πέσει στα χέρια του εχθρού.

Αντίστοιχα στη «Νάρνια» ο Έντμουντ είναι το πιο ατίθασο από τα παιδιά. Φαίνεται πως έλκεται περισσότερο από τις δυνάμεις του Κακού παρά από το Καλό, καθώς βρίσκει τη σκοτεινή πλευρά πιο συναρπαστική. Απολαμβάνει τις σκανδαλιές, το να κάνει τους άλλους να νιώθουν άβολα, το να είναι ο μικρός τύραννος της οικογένειας. Στο τέλος όμως, η Νάρνια τον κάνει καλύτερο, καθώς αρχίζει να εκτιμά τα αγαθά, ηθικά και υλικά, που απολαμβάνει.admin-ajax

Τέλος, τόσο ο Γκάλνταφ στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»  όσο και ο Ασλάν στην Νάρνια
αποτελούν δύο κυρίαρχες φιγούρες που με τη σοφία τους συμβουλεύουν και προστατεύουν τους ήρωες. Τους καθοδηγούν αλλά δεν τους κατευθύνουν. Ο Γκάλνταφ και ο Ασλάν θα θυσιάσουν τους εαυτούς τους προκειμένου να νικήσει το καλό. 

Η θυσία τους αυτή έχει θρησκευτικές αναφορές αφού θυμίζει πολύ την θυσία του Χριστού. Βέβαια στην «Νάρνια» το θρησκευτικό στοιχείο είναι ακόμα πιο έντονο. Όμως αν και ο Τόλκιν επανειλημμένα υποστήριζε πως αυτά τα θέματα πρέπει να αφήνονται στους ειδικούς, η ιστορία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»  δεν παύει να αποτελεί μια θρησκευτική αλληγορία.

 

 

ΠΗΓΕΣ

Constantina Seremeti

Θα γίνονταν σπουδαία μάγισσα αλλά το γράμμα της για το Χόγκουαρτς (προφανώς) κάπου παράπεσε|Η μέρα που θα αναλάβει τη σεναριογραφία των αγαπημένων της σειρών(γιατί οι τύποι δεν ξέρουν που τους παν τα τέσσερα)θα ξημερώνει ένας καλύτερος κόσμος!|Όταν μεγαλώσει θα γίνει αστυνομικός ρεπόρτερ (aka Tin tin) στο Γουέστερος.

No Comments

Post a Comment