Η Ιστορία των Δαχτυλιδιών της Μέσης Γης - The Daily Owl
fade
14619
post-template-default,single,single-post,postid-14619,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Η Ιστορία των Δαχτυλιδιών της Μέσης Γης

Όλοι γνωρίζουμε τη δύναμη και την ιστορία του ενός Δαχτυλιδιού, αυτό στο οποίο βασίστηκε και ολόκληρο το μυθιστόρημα του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν “Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών“. Κάτι όμως για το οποίο δε γνωρίζουν όλοι πολλές πληροφορίες είναι η ιστορία των υπόλοιπων δαχτυλιδιών της Μέσης Γης. Στο συγκεκριμένο έργο του, ο Τόλκιν αναφέρει χαρακτηριστικά ότι τα δαχτυλίδια τα οποία κατασκεύασε ο Σάουρον ήταν 20 στο σύνολο. Τα 3 προορίζονταν για τα ξωτικά, τα 7 για τους νάνους, τα 9 για τους μεγάλους βασιλιάδες των ανθρώπων και το ένα για τον ίδιο τον Σάουρον. Για ποιο λόγο όμως τα κατασκεύασε εξαρχής; Ποιος ήταν ο απώτερος σκοπός του; Γιατί δεν τα κράτησε όλα για τον ίδιο και πως κατάφερε να τα ελέγξει; Για να απαντήσουμε όλα αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να πάμε πίσω, εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Μετά την πτώση του Μόργκοθ, ο πιστός του υπηρέτης, Σάουρον, κατά τη Δεύτερη Εποχή επιχείρησε με δόλο να λάβει ο ίδιος την απόλυτη κυριαρχία της Μέσης Γης. Γι’αυτό κατά το έτος 1200, στράφηκε στα ξωτικά του Ερέγκιον, υποτιθέμενα μετανιωμένος, φέροντας το όνομα Άνναταρ (ο Άρχοντας των Δώρων), καθώς γνώριζε ότι ήταν πανίσχυρα και αν τα έπειθε να τον βοηθήσουν θα μπορούσε να κατακτήσει ολόκληρη τη Μέση Γη. Έτσι, όντως κατάφερε να τα πείσει ότι με τα Δαχτυλίδια θα μπορέσουν να διατηρήσουν την ομορφιά και να μειώσουν την επίδραση ή τη ροή του χρόνου. Ο ίδιος ο Σάουρον τους δίδαξε και συμμετείχε στην κατασκευή των Δαχτυλιδιών με τη βοήθεια μαγικών δυνάμεων, με εξαίρεση τα τρία δαχτυλίδια, τα οποία τα κατασκεύασε μόνος του ο Κελέμπριμπορ και τα οποία ο Σάουρον δεν κατάφερε να πάρει ποτέ. Βέβαια, κατάφερε με κάποιο τρόπο να κρατήσει κρυφό για αρκετό καιρό, ότι το Ένα Δαχτυλίδι το κατασκεύασε μόνος του στο Βουνό του Χαμού το έτος 1600 της Δεύτερης Εποχής. 

Υπήρξαν βέβαια πολλά διαφορετικά είδη Δαχτυλιδιών, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο ισχυρά, τα τελευταία και πιο αδύναμα θεωρούνταν δοκιμές στην τέχνη της κατασκευής μαγικών Δαχτυλιδιών. Ονομάζονταν Μίρνταϊν καθώς αυτό ήταν το όνομα των σιδηρουργών του Ερέγκιον με αρχηγό τον Κελέμπριμπορ. Μάλιστα, υπάρχει μία υποψία ότι ο Σάρουμαν κατάφερε να βρει και να βελτιώσει ένα απ’αυτά τα αδύναμα δαχτυλίδια ή να κατασκεύασε εκ νέου ένα μόνος του για να μπορεί να ελέγχει τον τεράστιο στρατό των Ορκ, των Γουάργκ και των υβριδίων που δημιούργησε, καθώς σε μία συζήτηση που είχε με τον Γκάνταλφ τον Γκρίζο αυτοαποκαλείται “Σάρουμαν, ο Κατασκευαστής Δαχτυλιδιών” και ο ίδιος ο Γκάνταλφ παρατηρεί ότι ο Σάρουμαν φοράει ένα δαχτυλίδι.

Εξωτερικά, όλα τα ισχυρά Δαχτυλίδια διέθεταν πολύτιμα πετράδια. Το Ένα Δαχτυλίδι όμως ήταν στρογγυλό, χωρίς στολίδια γεμάτο σύμβολα και γητειές στη μαύρη γλώσσα της Μόρντορ. Τα πιο ισχυρά δαχτυλίδια είχαν πολλές δυνάμεις και ικανότητες. Τα Ξωτικά του Ερέγκιον δελεάστηκαν από τον Σάουρον καθώς έβλεπαν την ομορφιά του κόσμου να καταστρέφεται απ’το σκότος και ήθελαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους παράδεισο και να γίνουν οι άρχοντες αυτού του παραδείσου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της διατήρησης του χρόνου και της ομορφιάς αποτελεί το δάσος Λοθλόριεν, όπου το κάλλος του παρέμεινε ζωντανό με τη βοήθεια του Δαχτυλιδιού της αρχόντισσας Γκαλάντριελ. Η βασική δύναμη όλων των Δαχτυλιδιών ανεξαιρέτως ήταν η μείωση της φθοράς και η βελτίωση της φυσικής ικανότητας των κατόχων τους. Όμως, ένα ισχυρό Δαχτυλίδι στα χέρια ενός αδύναμου πλάσματος δε θα μπορούσε να δημιουργήσει έργα αντίστοιχα με αυτά ενός σοφού. 

Όσον αφορά τα 7  και τα 9 δαχτυλίδια, ο Σάουρον τα έδωσε στους Νάνους και στους Ανθρώπους αντίστοιχα με σκοπό να τους σκλαβώσει στη δύναμη του Ενός και συνεπώς να τους ελέγχει απόλυτα. Τα πράγματα όμως δεν ήρθαν όπως τα είχε προβλέψει στην περίπτωση των Νάνων, καθώς οι τελευταίοι αποδείχθηκαν σκληροί και χρησιμοποίησαν τη δύναμη των Δαχτυλιδιών μόνο για να πλουτίσουν, με αποτέλεσμα η απληστία τους να τους καταστρέψει ολοκληρωτικά. Από την άλλη, με τους Ανθρώπους ο Σάουρον στάθηκε τυχερός, καθώς αυτοί τα χρησιμοποίησαν για να αποκτήσουν πλούτη, δόξα και αιώνια ζωή. Επιπλέον, απέκτησαν και την ικανότητα να γίνονται αόρατοι όποτε αυτοί το επιθυμούσαν χάρη στη συμβολή του Σάουρον στην κατασκευή των Δαχτυλιδιών. Αυτό βέβαια δεν ίσχυε και για τα Τρία Δαχτυλίδια των Ξωτικών. Έτσι λοιπόν, ο Σάουρον κατάφερε να εξασθενήσει τη βούληση των κατόχων των Δαχτυλιδιών και να τους μετατρέψει σε ένα είδος νεκροζώντανων πλασμάτων, τους Νάζγκουλ, κάτω από την απόλυτη κυριαρχία του.

Η ειδοποιός διαφορά στην κατασκευή του Ενός Δαχτυλιδιού από τα υπόλοιπα ήταν η ενσωμάτωση ενός κομματιού του εαυτού του Σάουρον μέσα στο συγκεκριμένο Δαχτυλίδι, κάνοντάς το αναπόσπαστο κομμάτι της οντότητάς του. Όταν ο Ισίλντουρ κατάφερε να του κόψει τα δάχτυλα, ο Σάουρον έχασε το τμήμα αυτό του εαυτού του αλλά κατάφερε να ανακάμψει και να το αναπληρώσει με το πέρασμα του χρόνου. Αν κατάφερνε λοιπόν να αποκτήσει το Δαχτυλίδι τότε η δύναμη του θα λειτουργούσε σωρευτικά, θα γινόταν παντοδύναμος και θα μπορούσε να συλλάβει μέσω του Ματιού κάθε σκέψη ή πράξη, ακόμη και την τοποθεσία των Τριών Δαχτυλιδιών των Ξωτικών που έψαχνε τόσο απεγνωσμένα. 

Για μεγάλο χρονικό διάστημα τα Δαχτυλίδια των Δυνάμεων φοριόνταν μόνο στο Ερέγκιον, όταν όμως ο Σάουρον φόρεσε το Ένα, τα Ξωτικά ένιωσαν την απάτη και τη διαφθορά και έβγαλαν τα δικά τους Δαχτυλίδια. Έπειτα, τέθηκε το ζήτημα της καταστροφής τους αλλά για κάποιο λόγο επέλεξαν να τα κρύψουν. Ο Κελέμπριμπορ αποφάσισε να δώσει ένα στην Γκαλάντριελ, ένα στον Γκιλ-Γκάλαντ και αυτός με τη σειρά του κράτησε ένα για τον ίδιο και ένα έδωσε στον Κίρνταν, τον άρχοντα τον Γκρίζων Λιμανιών, ο οποίος αργότερα το χάρισε στον Γκάνταλφ τον Γκρίζο. Ο Σάουρον κήρυξε πόλεμο κατά των Ξωτικών του Ερέγκιον, βασάνισε τον Κελέμπριμπορ και απέσπασε μόνο πληροφορίες για την τοποθεσία των 9, των 7 Δαχτυλιδιών και όλων των κατώτερων, όχι όμως και των τριών πολυπόθητων Δαχτυλιδιών των Ξωτικών. Τέλος, αφού συνέχισε τον πόλεμο και στο Ερίαντορ, ψάχνοντάς τα με τη βοήθεια των Ανθρώπων του Νούμενορ, τα Ξωτικά κατάφεραν να εξορίσουν τον Σάουρον, μια για πάντα, – ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν…

 

ΠΗΓΕΣ

Mother of Dragons

I live in a mythical high-tower castle, in a fantasy world full of medieval dragons, elves and mischievous witches. Librarian at heart, but also a Writer.

No Comments

Post a Comment