Το όνειρο της Ροβένας, Μέρος Α' - The Daily Owl
fade
4717
post-template-default,single,single-post,postid-4717,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Το όνειρο της Ροβένας, Μέρος Α’

Μέσα στην ησυχία της νύχτας, μια ασημόχρυση αχλή απλώθηκε γύρω της. Το όνειρό της άλλαξε και από εκεί που προχωρούσε δίπλα σε μια ακρογιαλιά που λουζόταν στο φως της σελήνης, βρέθηκε σε ένα ηλιόλουστο βραχώδη λόφο που στεφάνωνε μια τεράστια απύθμενη λίμνη, όπου το φως του ήλιου δεν κατάφερνε να διασπάσει το μαύρο νερό του. Καταπράσινα δάση και χιονισμένα μακρινά βουνά εκτείνονταν στον ορίζοντα, ενώ μια ξεχωριστή ομορφιά ξεχυνόταν στον κόσμο.
Είδε τον εαυτό της να στέκει σε ένα βράχο λίγο πιο κάτω από την κορυφή του λόφου. Γύρισε και κοίταξε προς την κορυφή, που ορθωνόταν λίγο πιο πάνω από το κεφάλι της. Και τότε οι γκριζοπράσινοι βράχοι άρχισαν να αλλάζουν. Άλλοι να μικραίνουν, άλλοι να μεγαλώνουν, άλλοι να σχηματίζουν επάλξεις και πυργίσκους, ώσπου στην κορυφή –  εκεί που πριν δεν υπήρχε τίποτα – ένα κάστρο είχε υψωθεί, με τους πυργίσκους του να αγγίζουν τον ουρανό. Τέσσερα λάβαρα ανέμιζαν αγέρωχα πάνω στους ψηλότερους πύργους, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Αυτό που βρισκόταν στον Βορρά, είχε ένα γαλάζιο βασιλικό αετό, το άλλο, που βρισκόταν στο Νότο, είχε ένα κίτρινο ασβό, το τρίτο, που βρισκόταν στην Ανατολή, είχε ένα πορφυρό λιοντάρι και το τέταρτο, που βρισκόταν στη Δύση, ένα πράσινο φίδι.
Ο άνεμος χόρευε πάνω στα λάβαρα και ο ήλιος έλαμπε φωτεινός στη μέση της ημέρας. Ήχοι γέμισαν τον κόσμο και χαρούμενες παιδικές φωνές πλημμύρισαν το κάστρο. Μαγικά λόγια ακούγονταν ανάμεσα στα γέλια και η Ροβένα χαμογέλασε εκστασιασμένη ατενίζοντας στο όραμά της, που ήταν ένα όραμα μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου.

Γύρισε και κοίταξε προς την καρδιά του βράχου. Η πέτρα διαπεράστηκε από το βλέμμα της και τότε μπόρεσε να διακρίνει πως μέσα στην αγκαλιά του βράχου βρισκόταν ένας δράκος, που μόλις είχε ξυπνήσει από τον αιώνιο ύπνο του, μέσα στα έγκατα της γης.
Η Ροβένα άνοιξε τα μάτια της και μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, ανέπνευσε τον καλοκαιρινό άνεμο που εισέβαλε από τα παράθυρα του δωματίου της. Ευθύς σηκώθηκε από το κρεβάτι της και ο βαθυγάλαζος μανδύας της κυμάτισε σαν ένα μικρό γαλάζιο σύννεφο, μέσα στο δωμάτιο. Κράτησε στα χέρια της το  γυάλινο ραβδί της –  με το φτερό αετού στον πυρήνα του – και με μια κοφτή κίνηση σχημάτισε έναν ασημόλευκο καπνό, που σιγά-σιγά σχηματοποιούταν σε ένα βασιλικό αετό. Το αιθέριο πουλί πλησίασε το περβάζι του παραθύρού της και λίγο πριν ανοίξει τα φτερά του διασπάστηκε σε τρεις άλλους πανομοιότυπους αετούς. Ο πρώτος ήταν πύρινος, όμοιος με φλόγα και πέταξε προς την Ανατολή. Ο δεύτερος ήταν βαθυκίτρινος, όμοιος με χρυσάφι και πέταξε προς τον Νότο. Και ο τρίτος, που το χρώμα των φτερών του έμοιαζε με τα σμαραγδένια νερά των σπηλαίων, άνοιξε τα φτερά του και πέταξε προς τη Δύση.

Λίγο πριν την αυγή της ίδιας ημέρας, στον ίδιο τον τόπο του οράματος της προηγούμενης νύχτας, τέσσερεις άνθρωποι εμφανίζονταν από το πουθενά μέσα στην πρωινή ομίχλη. Στάθηκαν ο ένας απέναντι από τον άλλον, σχηματίζοντας έναν κύκλο.
«Ποιος είναι ο σκοπός για όλα αυτά;» αναρωτήθηκε ένας νεαρός άνδρας με κατάμαυρα μαλλιά και πρασινόγκριζα μάτια, ντυμένος στα χρώματα του σκούρου πράσινου και του γκρίζου.
«Το μέλλον, Σάλαζαρ.» πρόφερε η Ροβένα, με τα μαύρα αετίσια μάτια της να σπινθηρίζουν.
Έπειτα ένας άλλος νεαρός άνδρας με πυρόξανθα μαλλιά και γαλανά μάτια ήταν εκείνος που μίλησε. «Και τι θα γίνει με το μέλλον; Τι θα ωφελήσει όλο αυτό;» 

Και στα μάτια του Γκόντρικ Γκρίφιντορ έλαμψε η δύναμη της φλόγας.
«Θα βοηθήσει στην επιβίωση του είδους μας. Ζούμε σε δύσκολες εποχές και το είδος μας διώκεται περισσότερο από ποτέ στον κόσμο. Έχουμε χρέος στις μελλοντικές γενιές των μάγων να διασφαλίσουμε την ύπαρξή τους. Μαζί θα παλέψουμε για αυτό.» πρόφερε η Ροβένα.
«Ναι, αλλά τι θα κερδίσουμε εμείς από αυτό;», ρώτησε ο Σάλαζαρ, χαμογελώντας αυτάρεσκα προς τους άλλους παρευρισκομένους.
«Θα μας μνημονεύουν για όλους τους αιώνες. Θα προάγουμε την τέχνη και την σοφία μας. Θα εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο για κάθε νέο μάγο και μάγισσα και θα τους προετοιμάσουμε για τον έξω κόσμο για τις προκλήσεις μαγικές και μη. Θα τους δώσουμε ασφάλεια και θα τους μορφώσουμε διδάσκοντάς τους τις αρετές της μαγείας. Δεν είναι αρκετό αυτό;» Η Ροβένα κοίταξε την Χέλγκα Χάλφπαφ, την αδελφική της φίλη, που χαμογέλασε και της έγνεψε καταφατικά.
«Εκεί, στην κορυφή αυτού του λόφου, θα χτίσουμε το όνειρό μας. Ένα κάστρο, που θα φθάνει ως τον ουρανό και δεν θα είναι μόνο η μαγεία και η διδασκαλία της ο στόχος μας, αλλά και οι αρχές και η ίδια η ζωή μέσα σε αυτόν τον κόσμο.»
«Και γιατί να κρυβόμαστε από τους διώκτες μας; Εμείς είμαστε άλλωστε οι δυνατοί. Αν συμμετάσχω σε αυτό δεν θα το κάνω από φόβο αλλά μόνο για να προάγω τις θέσεις μου, σχετικά με τη μαγεία», απάντησε ο  Σάλαζαρ κουνώντας νευρικά το ραβδί του, που σχημάτιζε το κεφάλι ενός φιδιού στο τελείωμα του.
«Το σχολείο αυτό θα είναι ένα οχυρό για τον κόσμο μας. Θα πρέπει να εμφυσήσουμε τη γενναιότητα στους μαθητές μας και όχι μεγαλεπήβολες ιδέες κυριαρχίας. Τυχαίνει να κατέχουμε αυτές τις δυνάμεις και για αυτό μας φοβούνται  και μας κυνηγούν. Θα είναι κάτι σαν διπλωματία και ανακωχή ανάμεσα στους δύο κόσμους. Οι νέοι μάγοι θα μάθουν να είναι γενναίοι, εγκάρδιοι και απρόσβλητοι στους κινδύνους. Θα μάθουν να χειρίζονται τη δύναμη που έχουν στα χέρια τους. Γιατί η δύναμη είναι δύναμη όταν γνωρίζεις πώς να τη χειρίζεσαι, αλλιώς είναι κατάρα. Με χαρά λοιπόν θα αποδεχθώ και θα υπερασπιστώ τον ύψιστο σκοπό μας», είπε ο Γκόντρικ Γκρίφιντορ βγάζοντας το σπαθί του από το θηκάρι του και ακουμπώντας το στο χώμα, υποκλίθηκε μπροστά στους άλλους.
Η Χέλγκα Χάλφαπαφ, με το καλοσυνάτο γλυκό πρόσωπό της, χαμογέλασε πλατιά και τον μιμήθηκε  και εκείνη.
Ο Σάλαζαρ  παρέμεινε ανέκφραστος αλλά έπειτα από λίγα παρακινητικά βλέμματα του φίλου του Γκόντρικ, συμφώνησε απλώνοντας αμίλητος το χέρι του.

Οι τέσσερις μάγοι άπλωσαν τα χέρια τους και με τα ραβδιά τους σχημάτισαν λευκές αέρινες κλωστές πάνω από τα ενωμένα χέρια τους, επικυρώνοντας έτσι τη συμφωνία τους για ένα καινούργιο λαμπρό μέλλον.

Η μαγική περιπέτεια είχε μόλις ξεκινήσει…

 

ΠΗΓΕΣ

 

 

 

 

 

 

Aquamary

Aqua Mary, House of Water Bearer “For I have always been a seeker, a dreamer, and a ponderer on seeking and dreaming...” ― H.P. Lovecraft, Night Ocean

No Comments

Post a Comment