Τα περιοδικά που διαβάζαμε στα 90s - The Daily Owl
fade
55685
post-template-default,single,single-post,postid-55685,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Τα περιοδικά που διαβάζαμε στα 90s

περιοδικά της δεκαετίας του ’90 αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι του lifestyle που επικράτησε στην Ελλάδα τόσο εκείνη τη δεκαετία, όσο και στα 00s, με τα “απόνερά τους” να “βρέχουν” μέχρι και σήμερα την ελληνική πραγματικότητα. Φυσικά το περιοδικό στην Ελλάδα έχει μακρά ιστορία, η οποία ξεκινάει στα μέσα του 19ου αιώνα, ωστόσο η μεγάλη ανάπτυξη του περιοδικού τύπου ξεκίνησε αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, οπότε και σημειώθηκε μια σημαντική “εκδοτική έκρηξη”, η οποία κράτησε περίπου ως το 2010. 

Τη δεκαετία του ’90, λοιπόν, πέραν των περιοδικών που είχαν ήδη κάνει το ντεμπούτο τους αρκετά χρόνια πριν, ξεκίνησαν την πορεία τους και νέες εκδόσεις, ορισμένες από τις οποίες άντεξαν αρκετά στο χρόνο. Τα οικονομικά προβλήματα, όμως, που προέκυψαν στις άλλοτε κραταιές επιχειρήσεις εκδόσεων μέσα στα 10s έκλεισαν πολλά από αυτά τα περιοδικά, με χρέη που ακόμα δεν έχουν αποπληρωθεί – προς όλες τις κατευθύνσεις. Παρακάτω ακολουθούν τα περιοδικά που διαβάζαμε στα 90s και που αποτελούσαν το “Internet” της εποχής, αφού από εκεί ενημερωνόμασταν για τη μόδα, τη μουσική, και κάθε άλλη πτυχή του lifestyle, όποια κι αν ήταν η ηλικία μας τότε.

 

 

 

ΚΛΙΚ

 

 

Χωρίς τον εκδότη Άρη Τερζόπουλο, που εξέδωσε το πρώτο lifestyle σύγχρονο περιοδικό στην Ελλάδα το 1987, δεν θα υπήρχε τίποτα από τα παρακάτω. Tίποτα. Nothing. Rien. Nada. 

 

 

 

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ 01

 

 

Το πρωτοποριακό περιοδικό ποικίλης ύλης του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (Lifo) διέθετε υψηλή αισθητική και διαβάζεται μέχρι σήμερα ακριβώς με το ίδιο ενδιαφέρον που το διαβάζαμε και τότε. 

 

 

 

Περιοδικό ΜΕΤΡΟ

 

 

Πολλοί το χαρακτήριζαν “Nitro του κουλτουριάρη”, ωστόσο το περιοδικό ΜΕΤΡΟ ήταν η φυσική μετεξέλιξη του “Ταχυδρόμου” και άλλων περιοδικών ποικίλης ύλης με επίκαιρη αλλά και τολμηρή για την εποχή αρθρογραφία (όλοι θυμόμαστε το τεύχος για την αποποινικοποίηση της ινδικής κάνναβης το 1997), που μπορούσε να διαβαστεί από κάθε ηλικία.

 

 

 

 

NITRO (Never in the Right Order)

 

 

Ξέρετε, το Nitro ήταν η εκδοτική ναυαρχίδα αυτού που κατά δήλωσή του “μας ξεβλάχεψε”, δηλαδή του Πέτρου Κωστόπουλου, αφότου αποχώρησε από τις εκδόσεις του Άρη Τερζόπουλου για να δημιουργήσει τη δική του εταιρία, τα έντυπα της οποίας άφησαν, φυσικά, το στίγμα τους στην ελληνική κοινωνία των 90s (και κατόπιν). Μαζί με το στίγμα, βέβαια, άφησαν και άπειρα χρέη σε εργαζόμενους και άλλους συνεργάτες. 

 

 

 

DOWNTOWN

 

 

Το “light” NITRO που αγόραζες την Παρασκευή για να μάθεις “πού είναι η φάση” κάθε Σαββατοκύριακο, καθώς και τα τρέχοντα κουτσομπολιά κάθε εβδομάδας. 

 

 

 

“ΛΟΙΠΟΝ”

 

 

Περιοδικό σε μορφή εφημερίδας, με δεκάδες κουτσομπολιά από όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας, το “Λοιπόν” κυκλοφορούσε κάθε Πέμπτη και ήταν το αγαπημένο των γιαγιάδων μας, οι οποίες λάτρευαν τη στήλη του δημοσιογράφου Κώστα Παναγιωτόπουλου, ο οποίος ήταν γνωστός και ως Bar Bar.

 

 

 

 

MAX

 

 

To Max του “Πήγασου” έκλεισε οριστικά λίγα χρόνια πριν, έχοντας ολοκληρώσει τρεις εκδοτικές περιόδους, όπου κυριαρχούσε η straight white male αισθητική, χωρίς ωστόσο να λείπει και η αρθρογραφία για πολύ ενδιαφέροντα και καθόλου mainstream θέματα.

 

 

 

 

ΤΡΙΠΟΝΤΟ

 

 

Το αγοράζαμε (και) για τις αφίσες του Φραγκίσκου Αλβέρτη – όταν ακόμα είχε κοντά μαλλιά, για όσους θυμούνται – καθώς και του Γιώργου Σιγάλα. 

 

 

 

 

HITECH

 

 

Κάποτε μαθαίναμε από τα περιοδικά για την τεχνολογία και τον κόσμο του Internet που με πολύ αργά βήματα διαδιδόταν στην καθημερινότητα. Ασύλληπτο, έτσι; 

 

 

 

 

ΓΥΝΑΙΚΑ

 

 

Ένα περιοδικό με σημαντική ιστορία, η ΓΥΝΑΙΚΑ επανήλθε ξανά πριν χρόνια με την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, για να ανασταλεί πρόσφατα η λειτουργία της εξαιτίας της κυκλοφορίας (με την ίδια εφημερίδα) της νέας ελληνικής VOGUE.

 

 

 

 

ΕΓΩ

 

 

Το “Εγώ” και το “Είναι” υπήρξαν ανταγωνιστικά μεταξύ τους γυναικεία περιοδικά που εκδιδόταν σε εβδομαδιαία βάση και περιλάμβαναν από θέματα μόδας και επικαιρότητας μέχρι συνταγές και συνεντεύξεις διασήμων. Όταν δεν υπήρχαν μεσημεριανές εκπομπές ποικίλης ύλης στην τηλεόραση, οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας συνήθως έκαναν ένα διάλειμμα διαβάζοντας τα παραπάνω περιοδικά. 

 

 

 

 

DIVA

 

 

Το περιοδικό DIVA ήταν αυτό που λέμε “όνομα και πράγμα” και σήμερα λείπει πολύ από το προσκήνιο του περιοδικού τύπου, ο οποίος έτσι κι αλλιώς διέρχεται μεγάλη κρίση την τελευταία δεκαετία.

 

 

 

 

ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

 

 

Tην “Κατερίνα” διαβάζαμε κυρίως στο δημοτικό, στο γυμνάσιο και το λύκειο προτιμούσαμε συνήθως τη Σούπερ Κατερίνα, διότι μεταξύ άλλων μάς ενημέρωνε, πέραν της ποπ κουλτούρας της εποχής, για θέματα – ταμπού, όπως το σεξ και το AIDS. 

 

 

 

 

ΣΑΪΝΙΑ

 

 

Φανταστικό περιοδικό με ιστορίες, παιχνίδια, γνώσεις από διάφορα επιστημονικά πεδία, κόμικς και, φυσικά, μικρές συνοδευτικές εκδόσεις – χαριτωμένα βιβλιαράκια που ακόμα υπάρχουν στις βιβλιοθήκες μας. 

 

 

 

 

TV ZAPPING

 

 

Την προ Ίντερνετ εποχή έπρεπε κάπως να ενημερωνόμαστε για το πρόγραμμα της τηλεόρασης και να διαβάζουμε τις περιλήψεις των εκάστοτε επερχόμενων επεισοδίων του βραζιλιάνικου/ μεξικάνικου που έβλεπε η γιαγιά μας – κι εμείς μαζί. 

 

 

 

ΤΗΛΕΘΕΑΤΗΣ

 

 

Όπως ανωτέρω, αλλά με φανταστικό σκανδιναβικό σταυρόλεξο στην τελευταία σελίδα.

 

 

 

 

ΔΙΦΩΝΟ

 

 

Το περιοδικό μουσικό των “εστέτ” που άκουγαν “έντεχνο”, από μπουζούκια παραδεχόταν μόνο τον Δημήτρη Μητροπάνο (εκτός της περιόδου κατά την οποία ερμήνευε το “Τι το θες το κουταλάκι”) και από ροκ ήθελαν ό,τι πιο λάιτ, άντε και ολίγον από “Τρύπες”. Η διατύπωση των μουσικοκριτικών του απέτρεπε κάθε νεαρό παιδί που ήθελε να γίνει μουσικός συντάκτης από το να ακολουθήσει αυτό τον επαγγελματικό δρόμο (οι περισσότεροι έγραφαν όπως μιλάει ο Ζουράρις) και εντέλει ο λόγος που το αγοράζαμε ήταν τα διάφορα αφιερώματα σε μουσικούς όπως ο Μάνος Χατζηδάκις, οι συνεντεύξεις των καλλιτεχνών και τα CD. Βασικά, τα CD. Είχαν δώσει μέχρι και Στέρεο Νόβα. 

 

 

 

 

Ποπ Κορν

 

 

 

Το Ποπ Κορν ήταν το νεανικό μουσικό περιοδικό που κινείτο, όπως πρόδιδε και το όνομά του, σε ποπ κατεύθυνση, ενώ το Ποπ & Ροκ διέθετε ευρύτερο πεδίο ενασχόλησης με τα διάφορα μουσικά είδη. Ακόμα θυμόμαστε το συλλεκτικό τεύχος των 20 ετών από την ίδρυσή του, το 1998, που για να εξασφαλίσουμε ένα τεύχος του πρήζαμε καθημερινά την ψιλικατζού της γειτονιάς “κυρία Κατερίνα, μη μας ξεχάσεις όταν έρθει, μην το δώσεις σε κανέναν άλλο”.

 

 

Πείτε μας τα αγαπημένα σας περιοδικά από τη δεκαετία του ’90!

 

 

Διαβάστε ακόμα:

Αξέχαστα σνακς περιπτέρου από τη δεκαετία του ’90

Tα παγωτά που τρώγαμε στα 90s

Aγαπημένα τότε και άχρηστα τώρα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαμε τη δεκαετία του ’90

Tα παιδικά που αγαπήσαμε τη δεκαετία του ’90

20 pop και λαϊκά τραγούδια των 90s που μας σημάδεψαν

Οι υποτιμημένες ελληνικές σειρές των 90s

Τα τηλεπαιχνίδια της ελληνικής τηλεόρασης που αγαπήσαμε στα 90s

 

 

 

Meta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

No Comments

Post a Comment