Ταινίες τρόμου, Γ' μέρος - The Daily Owl
fade
12955
post-template-default,single,single-post,postid-12955,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Ταινίες τρόμου, Γ’ μέρος

Αν νομίζατε πως το δεύτερο μέρος ήταν και το τελευταίο, κάνατε λάθος. Σε αυτό το άρθρο συνεχίζουμε για το Χόλυγουντ και τις ταινίες τρόμου που είναι βασισμένες σε αληθινά γεγονότα και που γουστάρουμε να βλέπουμε μόλις πέσει το σκοτάδι, παρέα με βρόμικο φαγητό και αλκοόλ. Όχι σαπουνόπερες (aka αισθηματικές), ούτε οικογενειακές, που βάζει η τηλεόραση τα μεσημέρια του Σαββατοκύριακου για να κοιμηθεί εύκολα ο παππούς μετά το φαγητό, αλλά ταινίες ποτισμένες με αίμα και πράγματα του διαόλου. Και επειδή ίσως υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν δει ακόμα τις παρακάτω ταινίες, προειδοποιώ. Ακολουθούν πληροφορίες που αποκαλύπτουν την πλοκή μιας ταινίας ή ενός βιβλίου, κοινώς spoiler. 

1) The Haunting In Connecticut (2009)

Η ταινία του Peter Cornwell ακολουθεί την ιστορία της οικογένειας Campbell η οποία μετακομίζει σε ένα καινούριο σπίτι κοντά στο νοσοκομείο προκειμένου να θεραπεύσει τον γιο της, Ματ, που πάσχει από καρκίνο. Αφού τακτοποιηθούν στο The Haunting In Connecticutκαινούριο τους σπίτι (μαζί με τα ξαδέρφια) ο Ματ βασανίζεται από ανεξήγητα οράματα ενώ αποκαλύπτεται το σκοτεινό παρελθόν του σπιτιού. Τα οράματα συνεχίζονται και ο Ματ αποφασίζει να ερευνήσει τα μυστικά του παρελθόντος. Και τότε αρχίζει το κυνήγι φαντασμάτων με πολύ αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Τα υπόλοιπα στην ταινία.

Τα γεγονότα λοιπόν που ενέπνευσαν του δημιουργούς της ταινίας έχουν τις ρίζες του στο μακρινό 1986 (30 Ιουνίου) όταν η οικογένεια Snedeker νοικιάζει ένα σπίτι στο Southington του Connecticut φεύγοντας από το Upsdate της Νέας Υόρκης. Από τότε η οικογένεια έρχεται αντιμέτωπη με μια σειρά παράξενων φαινομένων όπως αποκαλύπτουν στις μαρτυρίες τους. Το νερό μετατρεπόταν σε αίμα και μύριζε σαν σαπισμένη σάρκα, πιάτα αιωρούνταν στον αέρα, δέχθηκαν επιθέσεις από διάφορους δαίμονες και τελικά κάλεσαν για βοήθεια τους Ed και Lorraine Warren (τους δαιμονολόγους από την Annabel). Δεν είναι όμως μόνο τα μεταφυσικά γεγονότα της ταινία που συμπίπτουν με αυτά που φαίνεται να συνέβησαν στην πραγματικότητα. Ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας έπασχε πράγματι από καρκίνο με αποτέλεσμα η οικογένεια να μετακινηθεί πλησιέστερα του νοσοκομείου, σε ένα σπίτι που για πολλές δεκαετίες ήταν νεκροτομείο, γνωστό ως Hallahan Funeral Home. Μάλιστα ο «Mat» έμενε στο υπόγειο (όπως και στην ταινία) μαζί με τον αδερφό του γιατί ήταν το μόνο μέρος που χωρούσε τους δύο έφηβους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι πολλά από αυτά που βλέπουμε στην ταινία δεν είναι σάλτσες του σκηνοθέτη και του σεναριογράφου. 

2) The Amityville Horror (1979, 2005)

Το συνηθισμένο μοτίβο των αμερικανικών ταινιών κατά το οποίο μια οικογένεια μετακομίζει σε ένα νέο σπίτι, το οποίο όμως κρύβει ένα βεβαρυμένο παρελθόν και τελικά ένα παρόν που δεν θα ήθελες να συμβεί ούτε στον εχθρό σου, ακολουθεί και αυτό το φιλμ. Το νιόπαντρο λοιπόν ζευγάρι George και Kathy Lutz και τα τρία παιδιά τους έρχονται αντιμέτωπα μια φρικιαστική ιστορία, που θα μετατρέψει το σπίτι των ονείρων τους στο χειρότερο τους εφιάλτη. Πνεύματα βασανίζουν τους ήρωες μας (ε, δεν θα σας πούμε και τι ακριβώς τους κάνουν), παραφυσικά φαινόμενα λαμβάνουν χώρα, φανταστικοί φίλοι κόβουν βόλτες και η ζωή τους χειροτερεύει μέρα με την ημέρα. Έναν εξορκιστή βρε παιδιά ή έστω ένα ευχέλαιο. MV5BMTc0NDMyNTU3M15BMl5BanBnXkFtZTcwMjM0MTgwNA@@._V1_SX640_SY720_

Και μαντέψτε ποιοι κλήθηκαν αργότερα για να ερευνήσουν το σπίτι. Οι Ed και Lorraine Warren, τα πιο καυτά ονόματα στο χώρο του παραφυσικού. Ποιοι άλλοι; Η ιστορία της άτυχης οικογένειας παρουσιάζεται από την Jay Anson στο βιβλίο της που φέρει τον ίδιο τίτλο με την ταινία. Σύμφωνα λοιπόν με το βιβλίο, πριν τους Lutz, στο σπίτι στο Amityville κατοικούσε η οικογένεια DeFeo η οποία βουτήχτηκε στο αίμα. Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου (Τετάρτη για τους προληπτικούς) του 1974 ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας Ρόναλντ πήρε την καραμπίνα (γιατί οι Αμερικάνοι έχουν πάντα ένα ρόπαλο και ένα όπλο στο σπίτι τους) και σκότωσε τους γονείς του, τα δύο του αδέρφια και τις δύο αδερφές του, την ώρα που κοιμόντουσαν. Τι σου κάνουν το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, ε; Είδαν και αποείδαν οι Lutz όταν έμαθαν για το παρελθόν του σπιτιού και μετά από είκοσι οχτώ μερόνυχτα μάζεψαν τα μπογαλάκια τους και τράβηξαν για άλλες πολιτείες. Πώς άλλωστε θα εξηγούσε κανείς το ανεξήγητο κρύο που υπήρχε στο σπίτι και τα διάφορα αρώματα που “χρωμάτιζαν” την ατμόσφαιρα του, αν όχι ως αποτέλεσμα μεταφυσικής δράσης; Ωστόσο, για ακόμη μια φορά η αληθινή ιστορία παραποιείται για χάρη του χρήματος και της δόξας και κατά συνέπεια εντυπωσιακές σκηνές με σπασμένα τζάμια και πόρτες, αιματοποτισμένους τείχους και κοπάδια από μύγες ουδέποτε έλαβαν χώρα στη ζωή της οικογένειας. 

3) Child’s Play (1988)

Πώς θα σου φαινόταν αν τα παιχνίδια μας ζωντάνευαν μπροστά στα μάτια μας και δρούσαν ως έλλογα όντα; Καλή φάση δεν νομίζεις; Ειδικά αν έχεις στο μυαλό σου το “Toy Story”. Θα αλλάξεις σίγουρα γνώμη αν δεις την συγκεκριμένη ταινία, όπου μια κούκλα ζωντανεύει και ξεκληρίζει κόσμο. Μήπως στα παιχνίδια σου κρύβεται κανένας μανιακός δολοφόνος και δεν το ξέρεις; Πολύ ουτοπικό μου φαίνεται. Η κούκλα δολοφόνος Chucky όμως, που πρωταγωνιστεί στο γνωστό θρίλερ, οφείλει κι εκείνη την γέννησή της σε μια κούκλα του κόσμου μας.Robert-and-his-companion-238x300

Το όνομα της κούκλας είναι Ρόμπερτ και μοιάζει με κάποιο ξάδερφο του Βολντεμορ(τ) (λόγω της μύτης που διακρίνεται με το ζόρι), μούτσος στο επάγγελμα, που στην αγκαλιά του κρατά ένα λιονταράκι. Σύμφωνα με το θρύλο, μια μέρα του 1906 η (κακοποιημένη) υπηρέτρια της οικογένειας Otto, εξπέρ στα βουντού, έδωσε την κούκλα στο εξάχρονο παιδί τους, ονόματι Robert Eugene. Το αγόρι λάτρεψε το καινούριο του παιχνίδι και οι δύο τους έγιναν αχώριστοι. Συχνά οι γονείς του άκουγαν το παιδί τους να συζητά με την κούκλα, η οποία μάλιστα αποκρινόταν σε κάθε κουβέντα του φίλου της. Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι γείτονες ανέφεραν πως η κούκλα φαινόταν να τριγυρίζει μες το σπίτι όσο η οικογένεια έλειπε. 

Το αγόρι κάποια στιγμή μεγάλωσε και έκανε την δική του οικογένεια και παρά τις παρακλήσεις της φοβισμένης γυναικάς του να πετάξουν την κούκλα, εκείνος διαμόρφωσε ένα δωμάτιο αποκλειστικά για εκείνη. Και ενώ η κούκλα τελικά κλειδώθηκε στη σοφίτα, επισκέπτες έκανα λόγο για ήχους βημάτων και γέλιων από τον πάνω όροφο. Όταν το 1974 ο Eugene έφυγε από τη ζωή και μια άλλη οικογένεια έμεινε στο σπίτι του, η κούκλα και η μικρή κόρη τους έγιναν αυτοκόλλητοι. Έκτοτε η κούκλα Ρόμπερτ πέρασε στα χέρια πολλών παιδιών, ώσπου τελικά να βρεθεί σήμερα στο μουσείο Martello της Νέας Υόρκης

Υ.Γ: Πρέπει να γράψω ένα άρθρο για αποτυχημένες μεταφορές τίτλων ξένων ταινιών στα ελληνικά. Τι εννοώ; The Amityville Horror – Η νύχτα που γεννήθηκε ο τρόμος, Child’s Play – Η κούκλα του Σατανά.

ΠΗΓΕΣ

Ο Δημοσιοκάφρος

Με φωνάζουν Δημοσιοκάφρο αλλά ακούω και στο Κατηραμένος Όφης. Πότε ντύνομαι φοιτητής, πότε μουσικός, πότε Batman...shh it's a secret! http://o-katiramenos-office.blogspot.gr/

No Comments

Post a Comment