Μάχη του Χόγκουαρτς: Τι μας έμαθε η μάχη που δόθηκε, κερδήθηκε και δεν έγινε ποτέ - The Daily Owl
fade
67807
post-template-default,single,single-post,postid-67807,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Μάχη του Χόγκουαρτς: Τι μας έμαθε η μάχη που δόθηκε, κερδήθηκε και δεν έγινε ποτέ

Σήμερα γιορτάζουμε μια μάχη που δόθηκε και ας μην έγινε ποτέ. Την τελική αναμέτρηση ανάμεσα στο καλό και το κακό, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσα από την ιστορία του Αγοριού που Έζησε. Μπορούμε να διδαχθούμε άραγε από έναν φανταστικό πόλεμο; Όπως θα έλεγε και ο Άλμπους Νταμπλντορ, “επειδή συμβαίνει στο κεφάλι μας δεν πάει να πει πως δεν είναι πραγματικό”.

 

 

 

Η Μάχη του Χόγκουαρτς είναι η μάχη μας με τις σκιές, τους φόβους, τις λάθος επιλογές, τα βιώματά μας. Είναι η μάχη των φωτεινών και σκοτεινών πλευρών μας, η στιγμή που αποφασίζουμε τελικά πού και πώς θελουμε να προχωρήσουμε.

 

 

Η ακεραιότητα θριαμβεύει τη στιγμή που ο Βόλντεμορτ προσπαθεί ο ίδιος να αλλάξει στρατόπεδο τον Νέβιλ και αυτός παραμένει ακλόνητος μπροστά του.

 

 

Η μητρική αγάπη της Μόλι Ουέσλι κατατροπώνει την υστερική, σαδιστική κακία της Μπέλατριξ Λεστρέιντζ, η νοικοκυρά σκοτώνει την καλύτερη Θανατοφάγο όταν αυτή προσπαθεί να πειράξει ένα ακόμα παιδί της.

 

Η πίστη φωτίζει τη στιγμή που ο Κρίτσερ, το σπιτικό ξωτικό της οικογένειας Μπλακ, εισβάλλει μέσα στην αίθουσα με μια στρατιά ξωτικά και πολεμά το κακό φωνάζοντας το όνομα του νεκρού του αφέντη “Για τον Ρέγκουλους“.

 

 

Η αυτοθυσία του Πότερ όταν συνειδητοποιεί πως δεν θα νικηθεί ποτέ ο Σκοτεινός Άρχοντας αν δεν πεθάνει ο πεμπτουσιωτής μέσα του είναι, ίσως, η κορυφαία στιγμή του κεντρικού ήρωα.

 

 

 

Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα αξιών που φώτισαν και έδειξαν το δρόμο προς τη νίκη. Η Μάχη του Χόγκουαρτς, άλλωστε, μας μαθαίνει πως πρέπει να πολεμάς για όσα αγαπάς, να σηκώνεις το κεφάλι σου και να μην υποδουλώνεσαι από κανέναν. Να οπλίζεις και να οργανώνεις τις άμυνές σου στο δικό σου κάστρο, όπως η Μινέρβα ΜακΓκόναγκαλ, να αφήνεις τις αναμνήσεις σου να σε συμβουλεύουν, όπως ο Χάρι άκουσε τον Νταμπλντορ στο Κινγκς Κρος, τον Σέβερους Σνέηπ στην κιβωτό των στοχασμών. Να μην τα παρατάς και να μην ασχολείσαι με το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα, όπως ο Νέβιλ που όλοι τον θεωρούσαν ένα δειλό αδύναμο παιδί και στο τέλος κατάφερε να αποκεφαλίσει την Ναγκίνι, τον τελευταίο πεμπτουσιωτή, το τεράστιο φίδι του Βόλντεμορτ και να τον κάνει θνητό. 

 

 

Η Μάχη του Χόγκουαρτς τελείωσε και νίκησαν οι καλοί. Οι μάχες που δίνουμε ωστόσο συνεχίζουν και δεν κερδίζουν πάντα αυτοί που θέλουμε. Εμείς βέβαια, σε αντίθεση με τους ήρωες του βιβλίου, δεν μπορούμε να μεταμορφώνουμε αρουραίους σε κύπελλα, αλλά αυτό δεν πάει να πει πως δεν είμαστε μάγοι. Η μαγεία μας, ωστόσο, είναι εξίσου δυνατή και κρύβεται πίσω από τις σκέψεις, τις σχέσεις και τις πράξεις μας. Ας προσέξουμε καλά αυτή τη φορά τι θέλουμε και πώς θα το διεκδικήσουμε. 

 

 

 

Ο Βόλντεμορτ πολεμούσε τους ανθρώπους, ο Χάρι Πότερ για τους ανθρώπους. Διάλεξε στρατόπεδο.

 

 

Διαβάστε ακόμα:

Η Τζ.Κ. Ρόουλινγκ μιλάει για την επέτειο της Μάχης του Χόγκουαρτς και κάνει μια σημαντική δωρεά

H απολογία της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ για τον θάνατο του Dobby

DimMerlin

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

No Comments

Post a Comment