Μαμά γιατί το παιδάκι κοιμάται στην παραλία; - The Daily Owl
fade
5377
post-template-default,single,single-post,postid-5377,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Μαμά γιατί το παιδάκι κοιμάται στην παραλία;

Μαμά, γιατί το παιδάκι κοιμάται στην παραλία;

Δεν το βλέπει η μαμά του που βρέχεται; Δεν ανησυχεί μην κρυώσει;

Μαμά, τόση ώρα μέσα στο νερό θα αρρωστήσει και θα ανεβάσει πυρετό.

Πρέπει κάποιος να το πάρει αγκαλιά, τώρα που κοιμάται.

Να το βάλει να ζεσταθεί, να του κάνει ένα ζεστό μπάνιο, να του δώσει λίγη σούπα.

Πόσο κακή μαμά έχει αυτό το παιδί που το αφήνει να κοιμάται μόνο του στην παραλία;

Φαντάσου όμως πόσο κουρασμένο θα ήταν για να κοιμάται τόσο βαθιά.

Τόση φασαρία έχει γύρω του κι αυτό ατάραχο.

Μάλλον θα έπαιζε όλη τη νύχτα στη θάλασσα και μετά κουράστηκε και κοιμήθηκε.

Πότε θα ξυπνήσει μαμά το παιδάκι; Πότε θα σηκωθεί να συνεχίσει το παιχνίδι;

Ε, μα κι αυτή η μαμά του πόσο ανεύθυνη είναι πια; Ευτυχώς που το είδαμε εμείς, να πάμε να της το πούμε.

Θα αφήσει το παιδί της στο κρύο

Μαμά, να ορίστε ένας κύριος το παίρνει αγκαλιά, επιτέλους θα το βάλουν στα ζεστά.

Μήπως είναι ο μπαμπάς του; Μπα! Δεν μοιάζουν καθόλου.

Το παιδάκι ακόμα κοιμάται.

Όταν ξυπνήσει θα έχει αρπάξει σίγουρα ένα γερό κρύωμα.

Θα έχει μπουκώσει η μύτη του και θα βήχει, τόση ώρα που είναι μέσα στο νερό. 

Όταν ξυπνήσει θα πρέπει να του πούμε ότι εμείς το σώσαμε, οι ξένοι, όχι οι οικογένεια του.

Γιατί εμείς μαμά αγαπάμε όλα τα παιδάκια, ε;

Όταν ξυπνήσει θα πάω να του πω να μη ξαναπαίξει ποτέ τη νύχτα στην παραλία.

Γιατί εμείς τα παιδάκια πρέπει να παίζουμε μόνο στο ζεστό μας το δωμάτιο και στην αυλή με τους φίλους μας.

Δεν είναι μέρος για εμάς η θάλασσα το βράδυ. Γιατί μπορεί να πάθουμε κανένα κακό.

Όταν ξυπνήσει θα του πω να προσέχει

Όταν ξυπνήσει θα του πω ότι θα το προσέχω.

Γιατί θα γίνουμε φίλοι. Έτσι δεν είναι;

Γιατί πώς μπορείς να μην είσαι φίλος με ένα παιδάκι;

 Μαμά, πες μου, θα ξυπνήσει;

 

 

 

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

6 Comments
  • maria

    Omgg:(

    September 3, 2015 at 3:39 pm Reply
  • Vasiliki Ηαρισι

    Μια ματιά για ένα τόσο ” σκληρό” θέμα , τόσο όμορφη , τόσο διαφορετική.Πραγματικά θαυμάσιο κείμενο . Με άγγιξε ως άνθρωπο και ως γονιό .

    September 3, 2015 at 8:06 pm Reply
  • Maria

    Υπέροχο…δεν έχω λόγια!

    September 3, 2015 at 10:53 pm Reply
  • emama christina

    Συγκλονιστικό…

    September 3, 2015 at 11:47 pm Reply
  • ΕΦΗ

    ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙ ΠΙΣΩ Ο,ΤΙ ΤΟΥ ΠΗΡΕ Η ΘΑΛΑΣΣΑ…ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΖΕΣΤΑΝΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΑΚΙ …. ΕΤΣΙ ΒΡΗΚΑ ΝΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΜΟΥ ΓΙΟΣ ΣΗΜΕΡΑ , ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΑΚΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ…ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ ΑΓΓΕΛΑΚΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΟΤΑ ΘΑ ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΓΙΟ. ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ…..!

    September 4, 2015 at 1:21 am Reply
  • Κατερίνα Σ.

    Όλα αυτά τα όμορφα λόγια, οι απάνθρωπες εικόνες και η ακόμη σκληρότερη πραγματικότητα, με κάνουν να θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη: “Σταματήστε αυτή τη γη, θέλω να κατέβω! Θέλω να ζήσω με αξιοπρέπεια και θέλω να βλέπω όλο το κόσμο να ζει με αξιοπρέπεια. Θέλω να αλλάξουν πολλά πράγματα, κι εγώ δεν έχω τη δύναμη και το κουράγιο να τα καταφέρω μόνη μου.”
    Δε ξέρω τι με πειράζει περισσότερο απ’ όλα. Που μια ακόμα αθώα, ανυπεράσπιστη ψυχή χάθηκε τόσο άδικα, που αυτές οι εικόνες θα χαραχθούν ανεξίτηλα στη μνήμη μου και θα με στοιχειώνουν σε κάθε αναφορά της “προσφυγιάς”, ή που από πολλούς θα ξεχαστούν, σαν να μην έγινε ποτέ.

    Είναι τρομακτικό. Είναι τερατώδες και αδιανόητο να συμβαίνουν τέτοιες φρικαλεότητες και να μη κάνουμε τίποτα, πέρα από το να αποστρέφουμε το βλέμμα. Είναι σκληρό, ρε άνθρωποι, μη κοιτάτε αλλού, εκεί κοίταξτε, να πονέσετε, να ανακατευτείτε και να δακρύσετε, γιατί αυτός είναι ο κόσμος που σας βάλανε να ζείτε. Ίσως το παιδάκι να γλίτωσε από όλα τα βάσανα, αλλά τι αμαρτία μέχρι και να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο…

    Απέραντη θλίψη. Εγώ αυτό θα το θυμάμαι πάντα και θα βουρκώνω. Κι ας μην αρκεί.

    September 4, 2015 at 1:22 am Reply

Post a Comment