Ταινίες τρόμου, Ά μέρος - The Daily Owl
fade
8673
post-template-default,single,single-post,postid-8673,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Ταινίες τρόμου, Ά μέρος

Είναι βράδυ, και έχεις μαζευτεί με την παρέα σου σε κάποιο σπίτι να αράξετε γιατί έξω έχει ψοφόκρυο, ενώ στην τσέπη σου δεν υπάρχει ούτε σάλιο. Και εκεί που κάθεστε αραχτοί και πίνετε μπύρες, κάποιος ρίχνει την ιδέα να δείτε ταινία. Και τι ταινία… Το καλύτερό σου: θρίλερ. Πάλι αγκαλιά με το μαξιλάρι θα τη βγάλω σκέφτεσαι, αλλά τι να κάνουμε; Υπάρχουμε και μεις οι βιτσιόζοι που την βρίσκουμε με το αίμα και το μεταφυσικό και όχι με σαπουνόπερες και ρομάντζα.

Βέβαια το θέμα με τα θρίλερ είναι πως εκεί που όλα φαίνονται να κυλούν ομαλά και ο δολοφόνος κάνει ήσυχος την δουλειά του, τσουπ! πετάγεται κάτι στην οθόνη και εσύ έντρομος αρχίζεις να τσιρίζεις. “Έλα ησύχασε. Μια ταινία είναι μόνο”, θα σου πουν, αλλά είναι όντως έτσι ή όχι; 

Δεν είναι λίγες οι φορές που στις ταινίες τρόμου κάπου στους τίτλους αρχής ή τέλους γράφει “βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα”. Λίγοι είναι αυτοί που το πιστεύουν. Τι γίνεται όμως όταν η ιστορία που είδες να εκτυλίσσεται μπροστά σου δεν είναι προϊόν της φαντασίας κάποιου σεναριογράφου, αλλά είναι μια πιστή, όσο γίνεται (σχεδόν ποτέ εδώ που τα λέμε), απεικόνιση της πραγματικότητας; Για αυτούς λοιπόν, που τους αρέσουν οι ταινίες τρόμου ακολουθούν τα πιο διάσημα θρίλερ, που έχουν βασιστεί σε αληθινά γεγονότα. Πιάστε μια κρύα μπύρα και ένα σακουλάκι ποπ κορν ή πατατάκια (όπως βολεύεται κανείς) και απολαύστε…

1) Ο εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες – Nightmare on Elm’s street (1984, 1985, 1987, 1988, 1989, 1991, 1994, 2003, 2010)

the_nightmare_on_elm_street_by_bloodedemon-d5r1wro

by_bloodedemon

Κάπου στη δεκαετία του ’80 κάποιος σκηνοθέτης με το όνομα Wes Craven διαβάζει στην Los Angeles Times κάποια άρθρα για μερικούς παράξενους θανάτους αντρών από την Νοτιοανατολική Ασία. Ο θάνατος (και αυτό είναι το περίεργο), τους πέτυχε στον ύπνο και τα θύματα βρέθηκαν να φωνάζουν και να χτυπιούνται στα κρεβάτια τους έως ότου άφηναν την τελευταία τους πνοή. Μάλιστα σταν ιατροδικαστική εξέταση αργότερα δεν διαπιστώθηκε κάποιο αίτιο που να δικαιολογούσε τον αιφίνιδιο θάνατο, όπως π.χ.έμφραγμα. Και τότε είναι που ο Craven εμπνέεται και δημιουργεί ένα χαρακτήρα που θα τον κάνει πλούσιο και θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία για πολλά χρόνια. Κάπως έτσι λοιπόν, γεννιέται ο Freddy Krueger (αυτός ο ομορφούλης με το καπέλο) που θα τρομοκρατήσει γενιές και γενιές, αφήνοντας πολλούς άυπνους για αρκετό καιρό. Μεταξύ μας, προτιμώ τον Jason Voοrhees (τον τυπάκο με την μάσκα του χόκεϊ που θερίζει κόσμο), από τον Freddy.

2) Ψυχώ – Psycho (1960, 1983)

psycho_by_misshayes

by_misshayes

Από τις πλέον κλασικές σκηνές στις ταινίες τρόμου, είναι αυτή που μια τύπισσα μπανιαρίζεται ωραία και καλά (να μας την έδειχνε και ολόκληρη ρε παιδί μου θα ήταν καλύτερα), όταν ξαφνικά ακούμε τον ήχο ενός βιολιού και βλέπουμε πίσω από την κουρτίνα μια σκιά να κρατά σηκωμένο ένα μαχαίρι και να κατευθείνεται προς την πρωταγωνίστριά μας. Τελικά ο δολοφόνος γεμίζει το θύμα του με τρύπες, αφήνοντάς την νεκρή. Η ταινία του τρανού Alfred Hitchcock (που αρχικά είχε γίνει βιβλίο από τον Peter Bloch), είναι εμπνευσμένη από την ιστορία του Ed Gein, ενός ανθρώπου που πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια (καταπίεση, bulling) και που μετά τον θάνατο της θρησκόληπτης – και κάποιες φορές παρανοϊκής – μητέρας του πήρε την κάτω βόλτα στρεφόμενος προς τον σατανισμό, τον κανιβαλισμό και τη λατρεία του θανάτου. Ο τρελο – Εντ πέρα από τους φόνους που διέπραττε, αρεσκόταν επίσης και στο να κρατάει ενθύμια από τα θύματα του και όχι μόνο. Ο τύπος είχε τρέλα να ξεθάβει όσες γυναίκες έμοιαζαν στη μάνα του και να κρατάει μέρη του σώματός τους για διακοσμητικά στο σπίτι. Μύτες, κεφάλια, χέρια, γεννητικά όργανα, ζωτικά όργανα, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, ενώ πολλές φορές κατασκεύαζε αντικείμενα από το δέρμα και τα οστά των νεκρών.

Η ιστορία του Γκέιν πρέπει να είναι από τις αγαπημένες του Hollywood, καθώς πολλές ταινίες εμπνεύστηκαν από αυτή, όπως: The Silence Of The Lambs (1991), Light Of The Moon (2000), Ed Gein (2001), The Texas Chainsaw Massacre (2007).

3) Ο Εξορκιστής – The exorcist (1973)

the_exorcist__a_study_by_vee209

by_vee209

Φυσικά από τη λίστα μας δεν θα μπορούσε να λείπει ο εξορκιστής του William Friedkin, μιας και είναι από τις πιο τρομακτικές ταινίες… τρόμου. Όχι γιατί παρουσιάζει την ιστορία ενός δαιμονισμένου δωδεκάχρονου κοριτσιού που γυρνάει το κεφάλι του 180 μοίρες, αλλά γιατί ο έξυπνος σκηνοθέτης φρόντισε κατά την διάρκεια της ταινίας να πετάει εικόνες, που διαρκούσαν κλάσματα δευτερολέπτου και υποσυνείδητα προκαλούσαν φόβο. Πηγή έμπνευσης της ταινίας που έσπασε ταμεία, είναι η ιστορία ενός αγοριού στο Μέριλαντ των Η.Π.Α το 1949, το οποίο είχε τεθεί υπό την εξουσία κάποιου δαίμονα, αλλά τελικά σώθηκε χάρη στη βοήθεια τεσσάρων ιερέων. Μάλιστα σε άρθρα εφημερίδων της εποχής γράφτηκε ότι κατά την τελετή το αγόρι ξεστόμιζε άγνωστες λέξεις, έτρεμε, σηκωνόταν στο αέρα, ενώ αντικείμενα εκσφενδονίζονταν δεξιά και αριστερά. Βέβαια το παιδάκι μάλλον ούτε γύρισε ποτέ το κεφάλι του 180 μοίρες ούτε ξέρασε πάνω στα μούτρα κάποιου ιερέα (κορυφαία σκηνή) και η τελετή του ήταν μάλλον λιγότερο επώδυνη από ότι μας την παρουσιάζει το ΙεροΞύλο (aka Hollywood).

 ΠΗΓΕΣ

Ο Δημοσιοκάφρος

Με φωνάζουν Δημοσιοκάφρο αλλά ακούω και στο Κατηραμένος Όφης. Πότε ντύνομαι φοιτητής, πότε μουσικός, πότε Batman...shh it's a secret! http://o-katiramenos-office.blogspot.gr/

No Comments

Post a Comment