Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί: Οι εντυπώσεις από τη θεατρική παράσταση της δεκαετίας! - The Daily Owl
fade
23837
post-template-default,single,single-post,postid-23837,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί: Οι εντυπώσεις από τη θεατρική παράσταση της δεκαετίας!

Η Μάρα και η Μαριάννα, δυο φανατικές Potterheads, βρέθηκαν στην παράσταση “Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί“, στο Palace Theatre του Λονδίνου και συζητούν μεταφέροντάς μας τις εντυπώσεις τους από το θεατρικό έργο της δεκαετίας!

 

conw5e4wgaabkl5

 

Μάρα: Μαριάννα, όταν συναντηθήκαμε στο Palace Theatre του Λονδίνου, εσύ από τις Βρυξέλλες, εγώ από την Αθήνα, ξέραμε ότι ήμασταν πολύ τυχερές γιατί πέραν της cute γεωγραφικής λεπτομέρειας που θα χρησιμοποιούσαμε στην αφήγηση αυτής της ιστορίας, είχαμε καταφέρει να βρούμε εισιτήρια για το «θεατρικό γεγονός της δεκαετίας» και γιατί θα ήμασταν από τους πρώτους που θα βιώναμε τη συνέχεια της ιστορίας μετά το “all was well” του “Χάρι Πότερ και των Κλήρων του Θανάτου” το 2007 στο πιο ασυνήθιστο και απροσδόκητο περιβάλλον της ως τώρα: το θέατρο. Αν γινόταν σωστά, θα μιλάγαμε για μια ασύγκριτη – θεατρική και όχι μόνο – εμπειρία. Και επειδή το να γινόταν λάθος με μια τόσο αξιόλογη ομάδα δημιουργών και επικεφαλής την J.K. Rowling δεν υπήρχε καν ως ενδεχόμενο, η μοναδική πρόκληση για αυτή τη θεατρική παράσταση ήταν ο βαθμός στον οποίο θα τερματιζόταν το «σωστά». Όταν κόπασε ο αρχικός ενθουσιασμός που συνοδεύει οποιαδήποτε εξέλιξη στο χαριποτερικό σύμπαν, αλλά και το ανόητο controversy της μαύρης Ερμιόνης, και ήρθαν στην επιφάνεια οι πρώτες λεπτομέρειες για την πλοκή και οι φωτογραφίες του καστ, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ξαφνικά, ένας χαρακτήρας με τον οποίο μεγαλώσαμε μαζί αλλά που στο μυαλό μας είχε παραμείνει για πάντα ένα μικρό αγόρι, επανεμφανίζεται μεγαλύτερος από εμάς σε ηλικία. Αυτή η bizarro “Back To The Future” σύμπτυξη του αληθινού και του φανταστικού κόσμου δεν μπορεί παρά να σε φέρει αντιμέτωπο με το ερώτημα: πώς θα είναι να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια σου ο Χάρι Πότερ ως μεσήλικας;

 

Μαριάννα: Για να είμαι ειλικρινής, αν και οι προσδοκίες του κοινού ήταν τεράστιες, είχα αρκετές αμφιβολίες και επιφυλάξεις. Τι ιστορίες είχαν πλέον μείνει για να μας αφηγηθούν, σε έναν κόσμο που το κακό είχε πια νικηθεί; Το «αγόρι που επέζησε» τι άλλο θα είχε γίνει αν όχι ένας φιλήσυχος (ίσως και βαρετός) ενήλικας οικογενειάρχης, μετά από όλες τις περιπέτειες που πέρασε; Ειλικρινά αναρωτιόμουν μήπως όλο αυτό ήταν απλώς ένα vanity project, μια ευκαιρία του χαριποτερικού franchise να καλύψει και το θέατρο, ως το μόνο μέσο που δεν είχε εκμεταλλευτεί ακόμα. Το γεγονός, μάλιστα, ότι όταν είδαμε την παράσταση δεν είχαν βγει ακόμη οι επίσημες κριτικές (αλλά ούτε και οι ανεπίσημες, αφού οι πιστοί φαν εισάκουσαν με ευλάβεια την προτροπή της J.K. Rowling “keep the secrets”) και δεν είχαμε κανενός είδους πρόγευση για το τι θα αντιμετωπίσουμε, με έκαναν ακόμη πιο επιφυλακτική. Όλες αυτές οι σκέψεις δεν μου είχαν επιτρέψει να ενθουσιαστώ εκ των προτέρων – και γι’ αυτό ακριβώς νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα με συνεπήρε τόσο πολύ.

 

Μάρα: Για να παραφράσουμε τον Gilderoy Lockhart, η νοσταλγία είναι άστατη φίλη. Γι’ αυτό και ο θρίαμβος του “Harry Potter and the Cursed Child” σημαίνει κάτι παραπάνω από κυνικές συνέχειες και sold out εισιτήρια: οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα της επαναφοράς του ήρωα και του κόσμου του νομίζω ότι εξαφανίζεται μόλις ξεκινά η παράσταση και σε εισάγει με έναν πρωτοφανή ως τώρα τρόπο σε ένα γνώριμο, αλλά ανανεωμένο σύμπαν.

 

static-playbill

 

Μαριάννα: Πραγματικά – νομίζω ότι η πρώτη σκηνή (ο σκοτεινός σταθμός King’s Cross, το ξύπνημα στην πολύβουη πλατφόρμα 9 ¾, και η τόσο απλή αλλά και τόσο μαγική μεταμόρφωση των ηθοποιών από φαινομενικά απλούς Μuggles σε μικρούς μάγους με τις κάπες τους) δίνει το στίγμα και διαλύει κάθε αμφιβολία: αυτό που θα δείτε δεν είναι μια φαντασμαγορική υπερπαραγωγή που σκοπό έχει να σας τυφλώσει με εφέ, ξόρκια και χρυσόσκονη. Αυτή είναι μια ιστορία, φτιαγμένη και προορισμένη για το θεατρικό σανίδι, και η θεατρική της μαγεία είναι απλώς το μέσο για να την αφηγηθούν οι δημιουργοί της.

 

Μάρα: Υπάρχει αδιαμφισβήτητη έμπνευση από τους δύο καινούργιους συνδημιουργούς της παρέας, το σκηνοθέτη John Tiffany και το συγγραφέα Jack Thorne (των οποίων η παρουσία μού προκάλεσε ως φαν τη μεγαλύτερη καχυποψία και ανασφάλεια – «πώς τολμάνε δύο ξένοι να εμπλακούν στο όραμα της J.K. Rowling;») και δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις και να παραδοθείς στις ιδέες τους, ενώ ταυτόχρονα προσπαθείς να χωνέψεις τη βροχή νέων πληροφοριών και αποκαλύψεων (το “keep the secrets” διατηρεί πλέον τυπικό χαρακτήρα, αφού η πρόσφατη κυκλοφορία του σεναρίου σε βιβλίο έδωσε την ευκαιρία σε εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως που δεν είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν την παράσταση ακόμα, να ανακαλύψουν από μόνοι τους τα περίφημα μυστικά.)

 

Μαριάννα: Εκτός από το καθαρά θεατρικό/οπτικό κομμάτι (που από μόνο του αρκεί για να χαρακτηριστεί αυτή η παράσταση «θεατρικό γεγονός της χρονιάς»), είναι αξιοθαύμαστο το πόσο πολύ και σε πόσο βάθος εξελίσσεται ακόμη η ιστορία. Το πρώτο πράγμα που σίγουρα ενδιαφέρει κάθε φαν του Χάρι Πότερ είναι να βεβαιωθεί εάν υπάρχει ακόμα ιστορία, υλικό για τους αγαπημένους του χαρακτήρες. Η απάντηση είναι ένα μεγαλειώδες «ναι»: Ναι, μετά από επτά βιβλία, το σύμπαν του Χάρι Πότερ έχει ακόμη ουσιαστικές ιστορίες να δώσει – από το παρελθόν, από το μέλλον αλλά και από.. άλλες χωροχρονικές περιοχές. Και οι ιστορίες αυτές δεν είναι τραβηγμένες, κάθε άλλο. Παρά τον εντυπωσιακά μεγαλεπήβολο χαρακτήρα τους, κάθε καινούργια στροφή της πλοκής φωτίζει νέες πτυχές των χαρακτήρων των ηρώων, παραμένοντας όμως κάθε στιγμή απολύτως πιστή στους χαρακτήρες αυτούς. Και είναι συγκινητικό να βλέπεις πώς ο χρόνος – έστω, ο λογοτεχνικός χρόνος – έχει επηρεάσει και διαμορφώσει τους χαρακτήρες με τους οποίους μεγάλωσες ως παιδί. Οι φαν είναι βέβαιο ότι θα συγκινηθούν ή και θα χαμογελάσουν σε πολλά σημεία, αναγνωρίζοντας στις ενήλικες αντιδράσεις του Χάρι ή της Ερμιόνης πως το πέρασμα του χρόνου δεν έχει αλλάξει τους παιδικούς τους λογοτεχνικούς φίλους.

 

Μάρα: Η πρώτη ερώτηση που κάνουν πολλοί σχετικά με την παράσταση είναι «ήταν υπερπαραγωγή ε;». Τους απαντώ ένα ενθουσιώδες «όχι!» και απορούν, γιατί οι ταινίες μάς έχουν εκπαιδεύσει να περιμένουμε τεχνική φαντασμαγορία και state-of-the-art εφέ που λύνουν τα χέρια του σκηνοθέτη στο post-production. Και καλά έκαναν, αυτή είναι η δουλειά του σινεμά, δεν θέλει κανείς να δει χρωματιστά μαντήλια να πετάγονται από το ραβδί του Βόλντεμορτ όταν εκείνος φωνάζει «Avada Kedavra!”. Στο θέατρο, όμως, η πρόκληση είναι διαφορετική και τελικά πλήρως επιτυχημένη. Η όλη παραγωγή, αν και σίγουρα κόστισε μια μικρή περιουσία (ο θίασος και μόνο πρέπει να είναι από τους πιο πολυπληθείς στο West End αυτή τη στιγμή), έχει έναν αέρα «χειροποίητο», με τη μαγεία να απεικονίζεται με ευφυή φωτισμό, οπτικά τρικ και άλλα μικρά θαύματα με την υπογραφή του παρασκηνιακού MVP, του υπεύθυνου κινησιολογίας Steven Hoggett. Το αποτέλεσμα, όπως θα θυμάσαι πολύ καλά, είναι το κοινό να μένει κυριολεκτικά (και χρησιμοποιώ το “κυριολεκτικά” κυριολεκτικά) με ανοιχτό το στόμα και να ρωτάει το διπλανό του “πώς το έκαναν αυτό;;;”

 

hp_21

 

Μαριάννα: Το συναίσθημα όταν έπεσε η αυλαία στο τέλος του πρώτου μέρους είναι από τις πιο όμορφες θεατρικές εμπειρίες που έχω νιώσει – και είναι τρομερό ότι δεν χρειάστηκε κάποιο τρομερό εφέ για να το πετύχει. Και είναι απόδειξη της δύναμης του θεάτρου, του «χειροποίητου» όπως λες θεάτρου: αυτή η απόκοσμη ανατριχίλα που κατέκλυζε όλο το θέατρο όταν εμφανίζονταν οι πελώριες ιπτάμενες μαριονέτες δεν χρειαζόταν τα εκατομμύρια μια υπερπαραγωγής, αλλά απλά την δημιουργική φαντασία μιας καλής ομάδας.

 

Μάρα: Κλείνοντας θα ήθελα να σταθώ και στην εμπνευσμένη επιλογή του Jamie Parker για το ρόλο-ορόσημο του Χάρι Πότερ. Από ένα καστ που ακούστηκε είτε για τους λάθος (όπως η Noma Dumezweni, μια καταξιωμένη θεατρική ηθοποιός, της οποίας η επιλογή για την Ερμιόνη αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, για να το πούμε ευγενικά) είτε για τους σωστούς λόγους (ο Anto Boyle είναι η αδιαφιλονίκητη αποκάλυψη στο σανίδι, όπως και ο Scorpius Malfoy στη σελίδα), ο προερχόμενος από το χώρο του μιούζικαλ Parker κουβαλά στους ώμους του έναν εμβληματικό χαρακτήρα, συνώνυμο με τα πάντα από τις παιδικές ηλικίες εκατομμυρίων μέχρι, ε, περιουσίες εκατομμυρίων. Υποδύεται τον Χάρι σαν βετεράνος που πορεύεται μαζί του εδώ και χρόνια, με την αβεβαιότητα της ενήλικης ζωής του, τη χαρακτηριστική ξεροκεφαλιά και βεβαίως το θάρρος του να συνυπάρχουν με φυσικότητα στην ερμηνεία του. Ανάμεσα σε νέες πληροφορίες, εκτυφλωτικές ανατροπές και τη δράση να έχει μεταφερθεί μακριά από το Hogwarts, η απαράλλαχτη παρουσία του Χάρι Πότερ είναι τελικά αυτή που μας καλωσορίζει και πάλι στο σπίτι μας.

 

hogwarts-will-always-be-there-to-welcome-you-home-jk-rowling-vs-stephenie-meyer-26503805-300-171

 

 

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα και στο www.jumpingfish.gr

 

Photo credits

Meta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

Post a Comment