Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald | Κριτική για την ταινία (χωρίς spoilers) - The Daily Owl
fade
46145
post-template-default,single,single-post,postid-46145,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald | Κριτική για την ταινία (χωρίς spoilers)

Η πρώτη ταινία των Φανταστικών Ζώων, “Fantastic Beasts and Where to Find Them” ανακοινώθηκε σε μια χρονική περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας οι Potterheads, και ιδίως όσοι είχαν συμβαδίσει ηλικιακά με τη σταδιακή κυκλοφορία των βιβλίων της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ, ήταν μάλλον μπερδεμένοι, καθώς απέναντί τους υπήρχε ήδη η προοπτική της 8ης ιστορίας του Harry Potter, του θεατρικού έργου που διαδραματίζεται 17 χρόνια μετά τα γεγονότα των Κλήρων του Θανάτου. Το πρώτο ζήτημα που τίθεται σε τέτοιες περιπτώσεις “διαδοχής” ενός franchise από ένα άλλο, ομογενές του ή απλά συγγενικό, είναι, φυσικά, η σκοπιμότητά του. Για την περίπτωση του θεατρικού έργου Ο Χάρι Πότερ και το Καταραμένο Παιδί, με δεδομένη την απουσία της Ρόουλινγκ από την actual συγγραφική διαδικασία του κειμένου και την ύστερη – ως και όψιμη – ένταξη στον “χαριποτερικό κανόνα” προσώπων και πραγμάτων που φάνηκαν ως και αχρείαστα στον ευρύτερο μύθο του Αγοριού που Έζησε, παρά την αιτιολόγησή τους από τους δημιουργούς του έργου, η “διαδοχή” πράγματι παρουσιάζει προβλήματα – οπουδήποτε αλλού, βέβαια, πέραν της άρτιας εκτέλεσής της πάνω στο θεατρικό σανίδι. Στην περίπτωση των Φανταστικών Ζώων, η ιστορία ξεκίνησε αλλιώς, ή τουλάχιστον έτσι προωθήθηκε αρχικά, ως μια τριλογία στην οποία θα γνωρίζαμε τον Newt Scamander και τα φανταστικά του πλάσματα και, παρεμπιπτόντως, θα παρακολουθούσαμε και την ιστορία του διαβόητου μάγου Gellert Grindelwald. Η τριλογία έγινε σύντομα πενταλογία και όλα τα υπόλοιπα αρχίζουν ήδη να ανήκουν στην ιστορία. 

 

 

 

 

Μια ιστορία για “το κοινό καλό”

Δυο χρόνια, λοιπόν, μετά την πρεμιέρα της ταινίας “Fantastic Beasts and Where to Find Them”, η δεύτερη ταινία του franchise, που σκηνοθετεί ο David Yates σε σενάριο της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ, “Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald” υλοποιεί ακριβώς την υπόσχεση που υπονοεί ο τίτλος της. Τα βασικά σημεία της υπόθεσης είναι ήδη γνωστά: ο Gellert Grindelwald δραπετεύει από τα χέρια της MACUSΑ, στα οποία τον οδήγησε ο Newt Scamander με την παρέα του, και διαφεύγει στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου, ώστε να διαδώσει από εκεί το μήνυμα της καμπάνιας του, που θα μπορούσε να συνοψίζεται στη φράση: “Ελευθερία των μάγων, για το κοινό καλό”. Με επίκεντρο το Παρίσι, αρχίζει να θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του, όσο οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές είτε καταφτάνουν στην πόλη σταδιακά, είτε βρίσκονται ήδη εκεί ή μένουν αναγκαστικά στα μετόπισθεν, συμμετέχοντας με τον δικό τους τρόπο στην προσπάθεια αντιμετώπισης του διαβόητου μάγου. 

 

 

 

Τα παντοδύναμα δίπολα

Η ταινία δομείται πάνω στα ζευγάρια, στα δίπολα που η Ρόουλινγκ επέλεξε ότι θα εξυπηρετήσουν την αφήγησή της, κυρίως από την άποψη της πραγμάτωσης του ίδιου του τίτλου: Dumbledore και Grindelwald, Leta και Theseus, Newt και Tina, Queenie και Jacob, κ.ο.κ., σε ποικίλους συνδυασμούς, αλλά πάντα σε δυάδα, κινούν την πλοκή, τόσο σε αυστηρά τοπικό επίπεδο, που εκτείνεται όσο ένα μικρό παρισινό μπιστρό, όσο και συνολικά, παρουσιάζοντας τα Εγκλήματα του Grindelwald σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φάσεις τους: εν τη γενέσει τους και σε φάση της πορείας του δράστη τους προς την παντοδυναμία.

 

 

 

 

Εγκλήματα παντού

Τα Εγκλήματα κυριαρχούν στην ταινία, όχι τόσο ως faits accomplis αλλά περισσότερο ως “υπόσχεση” για τους νέους ακολούθους του Grindelwald και, αντίστοιχα, ως απειλή για τους εχθρούς του, οι οποίοι για πρώτη φορά στη μαγική ζωή τους είναι αναγκασμένοι να ασχοληθούν με ένα επί της ουσίας “muggle – based” (σε πολλά επίπεδα) ερώτημα, από αυτά που μόνο ένας δικτάτορας (ανερχόμενος ή μη) μπορεί να επιβάλει σε έναν λαό με σκοπό να εξυπηρετήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες: “υπάρχει κάποιος που δεν θέλει να ζει ελεύθερα;”. Φυσικά, η ερμηνεία της έννοιας της ελευθερίας για τον Grindelwald είναι πιο ευρεία κι από τις μαγικές γνώσεις του Nicolas Flamel, και ως τέτοια θα τη χρησιμοποιήσει ενάντια σε όλους, καθώς, ειδικά μετά από έναν πρωτοφανή σε μέγεθος αιματηρό πόλεμο (που προκλήθηκε από Muggles) και με δεδομένο ότι η πολιτικοποίηση της μαγικής κοινότητας είναι α λα καρτ (όπως ακριβώς και η συμμετοχή της στη muggle ζωή), συνιστά το πιο σημαντικό εργαλείο στη ρητορική του, που σκοπεύει, πολύ απλά και χωρίς περιστροφές, στην υποδούλωση των ανθρώπων με μη μαγικές ικανότητες από τους μάγους. 

 

 

 

Οι πρωταγωνιστές

Ο Johnny Depp, που δέχτηκε τα πυρά των φανς από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στο franchise (για λόγους κατά βάση διαφορετικούς από όσους σχετίζονται με τις υποκριτικές του ικανότητες και βασίζονται στην υποστηριζόμενη από μερίδα του κοινού μανιέρα του ηθοποιού), αποδίδει εξαίσια τις ποιότητες του χαρακτήρα του Grindelwald για τις οποίες μας είχαν προειδοποιήσει ήδη οι συντελεστές, και συγκεκριμένα την ιδιότητά του να είναι “τρομακτικότερος από τον Lord Voldemort”, σε κάθε πιθανό επίπεδο. Τα βαθύτερα κίνητρά του εδράζονται πέρα από τη δίψα για εξουσία, όμως στην περίπτωση ενός κοινωνιοπαθή όπως ο Grindelwald, τα επίπεδα που πρέπει να “ξεφλουδιστούν” για να επιτύχει ο θεατής την “καρδιά του κτήνους” (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα μέσα του) είναι περισσότερα και από τα πλάσματα στη βαλίτσα του Newt, συνεπώς αυτό το συναισθηματικό ταξίδι συγκαταλέγεται σε αυτά που θα συνεχιστούν με τις επόμενες ταινίες των Φανταστικών Ζώων.

 

 

 

Ο Jude Law, ως νεαρός Dumbledore, δημιουργεί το “εξαιρετικό prequel” της προσωπικότητας που έγινε ο σεβάσμιος Διευθυντής του Hogwarts, όπως τον γνωρίσαμε ως “πατρική φιγούρα απέναντι στον Harry Potter“, με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του να μην καλύπτονται από την αχλή του μυστηρίου που είχαμε συνηθίσει μέχρι πρότινος. “Μπορώ να κάνω αυτό, δε μπορώ να κάνω το άλλο, θα προσπαθήσω να κάνω το τρίτο”. Ο Dumbledore είναι πιο ξεκάθαρος από ποτέ στη νιότη του ή τουλάχιστον έτσι θέλει να δείχνει, καθώς η γεμάτη μυστικά σχέδια εφηβεία του μάλλον θεωρεί πως προκάλεσε αφόρητες συνέπειες στους οικείους του και, ίσως, και στην υπόλοιπη μαγική κοινότητα. 

 

 

 

 

Ο Newt Scamander ξεδιπλώνεται περισσότερο από ό,τι στην πρώτη ταινία, το ίδιο και οι Tina, Queenie και Jacob, με τον τελευταίο να συνιστά ταυτόχρονα το comic relief και τον “μονοπρόσωπο χορό” της τραγωδίας, που ενσωματώνει την “υποψιασμένη muggle ματιά” στην υπόθεση, σε ένα απολαυστικό δίπολο με τον πιο μεγάλο σε ηλικία και καταρτισμένο (αν όχι δυνατότερο) μάγο από όλους όσους παρελαύνουν από μπροστά μας, δηλαδή τον μαθουσάλα Nicolas Flamel.

 

 

 

 

Ο Credence του Ezra Miller συνεχίζει με απόλυτη συνέπεια να αποδίδει on camera το υπαρξιακό του angst (σε muggle αναλογία, όπως κάθε νεαρός του Μεσοπολέμου στην Ευρώπη), η Leta Lestrange αποκαλύπτεται μπροστά μας φέροντας επάξια το βάρος του οικογενειακού της ονόματος, ενώ η Nagini, παρότι αδικημένη σεναριακά και σκηνοθετικά (κατά πάσα πιθανότητα επίτηδες σε αυτή τη φάση), παρουσιάζεται ως ένα “φανταστικό πλάσμα υπό αίρεση”, με τη δίψα για συντροφικότητα και αξιοπρέπεια της ύπαρξης να αποτυπώνονται ανάγλυφα στο πρόσωπό της. Φυσικά, ο χαρακτήρας που παρουσιάστηκε αρχικά εμμέσως με τρόπο ώστε “να γίνει αντιπαθής” από το κοινό, Theseus Scamander, είναι αυτός που μιλάει απευθείας στην ψυχή του θεατή, με έναν τρόπο που μόνο χαρακτήρες όπως ο Remus Lupin έχουν καταφέρει στις ιστορίες της Ρόουλινγκ.

 

 

 

 

Σκηνοθεσία, σκηνικά και κοστούμια

Η σκηνοθεσία του David Yates είναι εντυπωσιακή, ιδιαίτερα στις σκηνές μάχης, με το δεύτερο μέρος να κλιμακώνει τη δράση, η οποία ξεδιπλώνεται πέραν του “αναμενόμενου”, όποιο βέβαια κι αν είναι αυτό σε μια σειρά ταινιών για τις οποίες δεν υπάρχει από πριν βιβλίο με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Ωστόσο, πολλά σημεία της πλοκής παρουσιάζονται ασύνδετα μεταξύ τους, σε βαθμό κάποιες σκηνές να θυμίζουν μετάβαση ανάμεσα σε comic strips, η οποία μάλιστα διαθέτει υπερβάλλουσα – για την περίσταση – δραματικότητα. Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι ο Yates είναι ο σκηνοθέτης που “χάρισε” στον κόσμο τη διαβόητη σκηνή με τους Slytherin και τα μπουντρούμια του Hogwarts, δια στόματος Minerva McGonagall, συνεπώς τα λεπτά σημεία, οι γκρίζες ζώνες των καταστάσεων και των χαρακτήρων αναδεικνύονται έτσι κι αλλιώς εδώ εκ του σεναρίου μιας και η πιστότητα σε κάποιο πρότερο κείμενο δεν αποτελεί εδώ ζήτημα ή και ζητούμενο. 

 

Τα σκηνικά και τα κοστούμια καταδεικνύουν μια πιο σκοτεινή, ακόμα πιο “ενήλικη” από την πρώτη ταινία από την πρώτη του franchise, με κάθε λεπτομέρεια να φαίνεται προσεγμένη, από τη διχρωμία των ματιών του Grindelwald, ο οποίος συνιστά το “διεστραμμένα αντεστραμμένο είδωλο του David Bowie” ως τα χρώματα των ρούχων της Vinda Rosier, η οποία αποτελεί τον λιγότερο δυσοίωνο καθρέφτη της Bellatrix Lestrange, σε επίπεδο μαγικού υπασπιστή σκοτεινού μάγου. 

 

 

 

Ένας Μαγικός Κόσμος που αλλάζει το μέλλον του

Τι καταφέρνουν, λοιπόν, τα Εγκλήματα του Grindelwald πέρα και πάνω από όλα; Την επέκταση του Wizarding World, του μαγικού σύμπαντος της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ σε μια εποχή που καθόρισε απόλυτα την εξέλιξη του πλανήτη. Κι αυτό επιτυγχάνεται άλλοτε με τρόπο ανεπαίσθητο και με απόλυτη συνέπεια κι άλλοτε πιο βεβιασμένα και άκομψα, πάντα όμως με σεβασμό στις αρχές που η ίδια η σεναριογράφος έθεσε από τις πρώτες γραμμές του βιβλίου της Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος.

 

Τα side stories της ταινίας δεν κουράζουν τον θεατή, ο οποίος έχει συνηθίσει στο χαριποτερικό σύμπαν (ιδίως στη λογοτεχνική πλευρά του) όλα να συνδέονται μεταξύ τους, ούτε αφαιρούν μέρος της μαγείας, η οποία, σε απλοϊκό και προφανές – ούτε καν απλουστευμένο – επίπεδο πηγάζει τόσο από την παρουσία των φανταστικών ζώων, που χρησιμοποιούνται, ξανά, έξυπνα στο πλαίσιο της αφήγησης, όσο και από την πληθώρα των ξορκιών και άλλων μαγικών τελετουργιών που παρατηρούμε να συμβαίνουν μπροστά μας.

 

Τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν με την προβολή των τίτλων τέλους είναι πολλά και εντάσσονται στην ιστορία, στον μύθο που πηγάζει από το premise των Φανταστικών Ζώων, όπως πηγάζει το ελιξίριο της ζωής από τη φιλοσοφική λίθο, την οποία βλέπουμε πρώτη φορά στο εργαστήριο του Flamel: με τρόπο αβίαστο και πάντα συνδεδεμένο με ένα φανταστικό σύμπαν που είναι συνεπές στις αξίες του, στους συμβολισμούς και στα μαθήματα ζωής που επιχειρεί να δώσει κατά την ανεπαίσθητη σύγκρουσή του με τη muggle πραγματικότητά μας. 

 

Διαβάστε ακόμα:

 

Ταξίδι στο Παρίσι με την ταινία Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

Oι χαρακτήρες του Χάρι Πότερ που θα δούμε στα Φανταστικά Πλάσματα

Ο προστάτης του Newt Scamander και τι συμβολίζει

Meta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

No Comments

Post a Comment