Δεν είμαι πια εδώ | Ένας χορός για την περιθωριοποίηση και τη μετανάστευση σε ρυθμούς cumbia - The Daily Owl
fade
68254
post-template-default,single,single-post,postid-68254,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Δεν είμαι πια εδώ | Ένας χορός για την περιθωριοποίηση και τη μετανάστευση σε ρυθμούς cumbia

Στα βουνά του Monterrey του Μεξικού, μια μικρή παρέα του δρόμου της οποίας τα μέλη αυτοαποκαλούνται “Los Terkos” περνούν το χρόνο τους κινούμενοι στους αργούς ρυθμούς της μουσικής cumbia μέσα σε ιδιαίτερα outfit, επιδεικνύοντας τις χορευτικές τους δεξιότητες σε πάρτι ανάμεσα σε άλλες «χορευτικές» συμμορίες. Αυτές οι αποξενωμένες ομάδες νέων αποκαλούν τους εαυτούς τους ως Kolombianos, συνδυάζοντας την Cholo κουλτούρα με την Κολομβιανή μουσική. Ο δεκαεφτάχρονος Ulises Samperio, αρχηγός των Los Terkos, προσπαθεί να προστατεύσει τους φίλους του από τον επερχόμενο, πολύ σκληρό όπως όλα δείχνουν, πόλεμο με επίκεντρο τα ναρκωτικά, μια παρεξήγηση, όμως, με το τοπικό καρτέλ θα τον αναγκάσει να φύγει από τη χώρα, καταλήγοντας τελικά στο Jackson Heights του Queens. Ο Ulises προσπαθεί να αφομοιωθεί αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες της γλώσσας και της μοναξιάς, όταν όμως μαθαίνει ότι η παρέα του κι όλη η νοοτροπία τους κινδυνεύουν, λαχταρά ακόμα πιο πολύ να γυρίσει κοντά τους, στο σπίτι του.

 

 

Η ταινία “Δεν είμαι πια εδώ” θα είναι διαθέσιμη για streaming στο Netflix στις 27 Μαΐου. Μέσα από μια συμμορία, ή μάλλον μέσα από μια “αστική φυλή” η ταινία αποτελεί έναν σύγχρονο “αντικατοπτρισμό” της ιστορίας. Όπως ο αποικισμός αφάνισε μεγάλο μέρος των ιθαγενών της Λατινικής Αμερικής, έτσι η βία και η κοινωνική ανισότητα, απόηχος της αποικιοκρατίας, περιθωριοποιεί και θέτει σε κίνδυνο την κουλτούρα των μειονοτήτων. Ο Ulises και η «φυλή» του ντύνονται και χορεύουν εκφράζοντας τη δική τους κουλτούρα – υβρίδιο, που βασίζεται στη μοντέρνα εποχή και μπολιάζεται με στοιχεία της παράδοσης. Ωστόσο, η κουλτούρα αυτή κινδυνεύει στον τόπο που τη γέννησε, ενώ στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου αναγκάζεται να ξενιτευτεί ο Ulises, θεωρείται μόδα.

 

 

 

Το “Δεν είμαι πια εδώ” (πρωτότυπος τίτλος στα ισπανικά Ya No Estoy Aqui) είναι μια μίξη μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Όπως λέει και ο δημιουργός του Fernando Frias de la Parra σκοπός του ήταν να αφηγηθεί μια ιστορία που συνοψίζει με κάποιο τρόπο την κατάσταση του κόσμου σήμερα, την κατάσταση που είδε μέσα από τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο αλλά και από τις βόλτες στον ίδιο τον τόπο του. Άραγε πόσο μοιάζει το σπίτι με το ξένο τελικά Στα 106 λεπτά της ταινίας ίσως αναρωτηθείτε αυτό κι άλλα πολλά, ίσως χορέψετε σε ρυθμούς cumbia και θελήσετε μετά να ανακαλύψετε ξανά τις δικές σας ρίζες, το δικό σας κέντρο και τη δική σας subculture. 

 

Διαβάστε ακόμα:

10 σειρές μαγειρικής για όλα τα γούστα που μπορείς να δεις στο Netflix

Δέκα ταινίες με ταξίδια που μπορείτε να δείτε στο Netflix

Πέντε υποτιμημένες ταινίες του Netflix που αξίζει να δείτε

Τρεις σειρές για να δείτε στο Netflix αν λατρέψατε το Sweet Magnolias

EnchantedFeather

(Time)Traveler, Μικρή Γιαπωνέζα, Footballer , Dancer , Magic Creature/ Σπουδάζω Φυσική και διάφορα άλλα τρελά και μαγικά, σχολείο στο Hogwarts , διακοπές στη Ναrnia , τοξοβολία στην κατασκήνωση με τις Αμαζόνες κτλ / Words are our most inexhaustible source of magic... και μην ξεχνάμε The North remembers

No Comments

Post a Comment