Aξέχαστα σνακς της δεκαετίας του '90 - The Daily Owl
fade
55733
post-template-default,single,single-post,postid-55733,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Aξέχαστα σνακς της δεκαετίας του ’90

Το χαρτζιλίκι (να μια ωραία λέξη που έχουμε ίσως να ακούσουμε χρόνια) που παίρναμε στα 90s προοριζόταν κυρίως για όσα πράγματα μπορούσαμε να αγοράσουμε στο περίπτερο: περιοδικά, κόμικς, παγωτά, διάφορα άχρηστα (με τα σημερινά δεδομένα) αντικείμενα (κλικ εδώ) που τότε ήταν πάρα πολύ στη μόδα και, φυσικά, σνακς, τα οποία συνήθως δεν επιτρεπόταν να τρώμε στο σπίτι, αλλά στη βόλτα με τους γονείς, τους θείους ή τους παππούδες, επιτρεπόταν μια “παρασπονδία”. Αυτά είναι λοιπόν τα αξέχαστα σνακς της δεκαετίας του ‘90:

 

 

 

Πέρα από τα κλασικά “Extra τυρογαριδάκια” (όποιος πιστεύει ακόμα και σήμερα ότι τα στρογγυλά έχουν ΑΛΛΗ γεύση από τα μακρόστενα, ας το εξομολογηθεί να μην αισθανόμαστε μόνοι μας), στις “περιπτερειακές” (sic) διατροφικές εμμονές μας κυρίαρχη θέση είχαν τα pacotinia, τα dracoulinia και τα πιτσίνια. Σαφέστατα, βέβαια, ο “βασιλιάς” των παραπάνω είναι τα δρακουλίνια, τα οποία μέχρι και σήμερα δε ντρεπόμαστε να αγοράσουμε για να καταπιούμε αμάσητα με την ησυχία μας στο σαλόνι μας, βλέποντας Netflix

 

 

 

 

Ειδική μνεία θα πραγματοποιήσουμε σε αυτό εδώ το σνακ, που είχε γεύση πίτσα “μεξικάνα”, κάτι δηλαδή που θύμιζε πιπεριά και τυρί μαζί με ντομάτα, αλλά και τίποτα από αυτά παράλληλα, έχοντας αποκτήσει μια δική του γεύση, που απλά σου έρχεται στους γευστικούς σου κάλυκες όταν βλέπεις το σακουλάκι. Ήταν πάντως ένα πολύ αφράτο κυκλάκι το οποίο είχε ξεχωριστό ενδιαφέρον από όλα τα υπόλοιπα σνακ της εποχής.

 

 

 

 

“Φουντούνια, τα τρως και ακούς κουδούνια” ή …

 

 

 

Ιδού το μεγάλο δίλημμα. Περιμένουμε τις τοποθετήσεις σας.

 

 

 

Ουδέν σχόλιο – προς Θεού, μη γκουγκλάρετε πώς είναι σήμερα ο Ριτζ από την Τόλμη και Γοητεία αν δεν θέλετε να αισθανθείτε ότι πλησιάζει η ώρα να εισπράξετε το ΕΦΑΠΑΞ σας.

 

 

 

“MAMA KINDER ΘΑ ΠΑΡΩ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΕΙΝΕΣ”, και διάφορα τέτοια άλλα ψέματα που ισχυριζόμασταν στους γονείς μας ως θύματα του μάρκετινγκ της εποχής για να μας αφήσουν να αγοράσουμε αυτές τις λαχταριστές μπάρες που τρώγαμε αμέσως μετά με τις χούφτες.

 

 

 

Φράουλα ή μπανάνα; Ένα ακόμα μεγάλο δίλημμα που δεν έχει απαντηθεί επί της ουσίας ακόμα.

 

 

 

H Κoukou Roukou ήταν η “σοκοφρέτα του φτωχού”, υπό την έννοια ότι δεν διέθετε εξωτερική επικάλυψη σοκολάτας, όπως η ορίτζιναλ Σοκοφρέτα ή η Σερενάτα, κι έτσι το μόνο ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα ήταν ότι δε σε έκανε χάλια το καλοκαίρι (που έτσι κι αλλιώς παγωτό θα έπαιρνες να φας από το περίπτερο), καθώς και το αυτοκόλλητο που έδινε δώρο.

 

 

 

Όταν κυκλοφόρησε η πρώτη παραλλαγή της σοκοφρέτας με τα φουντούκια κλονίστηκε λίγο το “είναι” μας, και με δυσπιστία δοκιμάσαμε την πρώτη. Φυσικά, επειδή η ΙΟΝ γνωρίζει πάντα τι κάνει, η σοκοφρέτα αυτή έγινε μια από τις αγαπημένες μας λιχουδιές περιπτέρου.

 

 

 

 

Η άμεση ανταγωνίστρια της Σοκοφρέτας ήταν η Serenata. Το τηλεοπτικό σποτ του 1986 παιζόταν για πολλά χρόνια μετά και έχει εντυπωθεί για πάντα στο μυαλό μας.

 

 

 

Ένα πολύ υποτιμημένο γλυκάκι, η Choco Bloom απευθύνεται σε μερακλήδες αγοραστές ειδών περιπτέρου, αφού και υπέροχη σοκολάτα διαθέτει μέσα και έξω και σε χορταίνει με τη μια συσκευασία (καλά, εντάξει, όχι, πάντα τρεις τρεις τις παίρναμε, αυτό κάνουμε μέχρι σήμερα).

 

 

 

 

Ένα εκπληκτικό προϊόν της εποχής που λάνσαρε η Νεστλέ ήταν οι σοκολάτες Disney Family, που ήταν τοποθετημένες σε μια μεγάλη συσκευασία και διέθεταν σοκολάτα γάλακτος, ήρωα της Disney φτιαγμένο από λευκή σοκολάτα και δωράκι ευμεγέθη κάρτα εμπνευσμένη από τον κόσμο της Disney.

 

 

 

 

H Lila Pause κατάφερε να πείσει ακόμα και τους αρνητές του combo “φράουλα – σοκολάτα” ότι αξίζει να δοκιμάσεις αυτό το συνδυασμό σε κάποια μπάρα σοκολάτας.

 

 

 

Τα κρουασάν ανήκαν στο τοπ – 3 των αγορών μας από το περίπτερο, αφού τότε μεταξύ άλλων υπήρχαν ακόμα εκδοχές με κανονική πραλίνα φουντουκιού και όχι με νερόκρεμα με λίγο κακάο, όπως είναι πολλά από αυτά σήμερα.

 

 

 

 

Μας το έπαιρνε συνήθως ο παππούς ή η γιαγιά από το πανηγύρι της εκκλησίας της ενορίας. Στο τέλος κολλούσε στα δόντια μας καθώς προσπαθούσαμε να το μασήσουμε και ξενερώναμε λίγο. 

 

 

 

 

Όταν τα M&Ms δεν κυκλοφορούσαν στην ελληνική αγορά και περιμέναμε κανένα θείο από το εξωτερικό να μας φέρει τρεις σακούλες να έχουμε να πορευόμαστε (μαζί με δέκα Toblerone), βολευόμασταν με το “γενόσημο”, δηλαδή τα Smarties.

 

 

 

 

Mέχρι σήμερα είναι ίσως οι πιο γεμάτες σε γεύση καραμέλες φρούτων, τις οποίες χαιρόμαστε πολύ όταν βλέπουμε να προσφέρονται σε διάφορους χώρους αναμονής, π.χ. στο κομμωτήριο.

 

 

 

 

Αρκετά έντονη γεύση είχαν και αυτές οι καραμέλες, αλλά για κάποιο λόγο αγαπούσαμε πιο πολύ τις O-Mamy.

 

 

 

Ξινούτσικες σε σχέση με όλες τις άλλες, τις αγοράζαμε όταν το είχαμε παρακάνει με τις κάτωθι τσίχλες …

 

 

 

… και αισθανόμασταν πως πράγματι “θα μας έπεφταν τα δόντια”. Όσοι δε από εμάς δεν ξέραμε να κάνουμε φούσκες, είχαμε και τρομερό κόμπλεξ έναντι των υπολοίπων.

 

 

 

Και έτσι επιλέγαμε Clorets, με τις οποίες δε μπορούσες έτσι κι αλλιώς να κάνεις φούσκες, οπότε ξεμπέρδευες.

 

 

 

Κλασική μακρόστενη τσίχλα, που μπορούσες και να μοιραστείς με τον διπλανό σου στη μέση, η Stimorol είχε μια συμπαθητική πορεία στην ελληνική αγορά, αλλά έχασε από τον αντίστοιχο “μακρόστενο” ανταγωνισμό με γεύση φρούτων.

 

 

Εξίσου κλασικές με τις O-Mamy ήταν και αυτές οι καραμέλες βουτύρου, από τις οποίες έτρωγαν σίγουρα και οι “μεγάλοι”, όποτε αγοράζαμε εμείς.

 

 

 

Τσιγάρα – τσίχλες, δηλαδή πραγματικά what were you people thinking;

 

 

Το πιο γλυκούτσικο κουτάκι με τις πιο διακριτικές φρουτένιες γεύσεις. Όταν στην Ελλάδα δεν υπήρχαν τα Haribo και όλες οι συναφείς εκδοχές τους, τρώγαμε αυτές τις παστίλιες φρούτων, που μας άρεσαν διότι δεν ήταν σαν τις άλλες που έπαιρναν οι γονείς μας και “έκαιγαν τη γλώσσα”. 

 

 

Πείτε μας τα δικά σας αγαπημένα σνακς περιπτέρου από τη δεκαετία του ’90!

 

 

Πηγή εικόνων: Retromaniax.gr

 

Διαβάστε ακόμα:

Tα παγωτά που τρώγαμε στα 90s

Aξέχαστα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαμε τη δεκαετία του ’90

Tα παιδικά που αγαπήσαμε τη δεκαετία του ’90

20 pop και λαϊκά τραγούδια των 90s που μας σημάδεψαν

Οι υποτιμημένες ελληνικές σειρές των 90s

Οι ηθοποιοί που είχαν επιλεγεί αρχικά για να παίξουν στη σειρά Δυο Ξένοι

Δυο Ξένοι: Η υπόθεση της 3ης σεζόν που δε γυρίστηκε ποτέ

Τα επαγγέλματα των πρωταγωνιστών σε δημοφιλείς ελληνικές σειρές

Meta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

No Comments

Post a Comment