Τα πιο αγαπημένα μας 90s τραγούδια σε στίχους της Ναταλίας Γερμανού - The Daily Owl
fade
56344
post-template-default,single,single-post,postid-56344,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Τα πιο αγαπημένα μας 90s τραγούδια σε στίχους της Ναταλίας Γερμανού

Μια από τις στιχουργούς που άφησαν για πάντα το καλλιτεχνικό στίγμα τους στην ελληνική δισκογραφία της δεκαετίας του ’90 είναι, φυσικά, η Ναταλία Γερμανού. Δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και στιχουργός, ξεκίνησε την καριέρα της στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης στα τέλη των 80s, με την πρώτη της στιχουργική προσπάθεια να πραγματοποιείται το 1990 με το τραγούδι “Πώς” σε μουσική του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου και ερμηνεία της Μαντώς, αλλά η πρώτη της μεγάλη επιτυχία ήρθε δυο χρόνια μετά, με το “Πες το με ένα φιλί” της Καίτης Γαρμπή. Με αφορμή το αφιέρωμα της Ημερήσιας Κουκουβάγιας στη δεκαετία του ’90, διαλέξαμε στα κεντρικά της Διεύθυνσης τα αγαπημένα μας 90s ελληνικά τραγούδια σε στίχους της Ναταλίας Γερμανού

 

 

 

Αλίμονο – Πέτρος Ίμβριος

 

 

Από το “Αλίμονο σ’ αυτούς που δεν αγάπησαν” μέχρι το “Αλίμονο, αγάπη μου, αλίμονο σε μένα” μεσολάβησαν πολλά χρόνια κι έτσι η γενιά των 90s απέκτησε το δικό της “Αλίμονο”, σε αργό ζεϊμπέκικο, από αυτό που είσαι στο όριο να σηκωθείς να χορέψεις την ώρα που το ακούς όσο π.χ. τσιγαρίζεις κιμά στην κουζίνα, αλλά από την άλλη σκέφτεσαι ότι θα σε δει πάλι η απέναντι να είσαι μερακλωμένη και θα ζηλέψει “την όρεξή σου”. Συγγνώμη κιόλας που νιώθουμε με τους διαχρονικούς θησαυρούς της ελληνικής κουλτούρας, ε; 

 

 

 

 

Αν υπάρχει παράδεισος – Νατάσα Θεοδωρίδου

 

 

Ήταν η ζωή σου, Νατάσα μου, ένα δωμάτιο σκοτεινό, ήρθε η Ναταλία και σου έγραψε κάτι τραγουδάρες, με τις οποίες και στη Βενετία έκανες την τσάρκα σου (λίγα χρόνια μετά την επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού, ok, σημασία έχει πως πήγες) και έμαθες πού και υπό ποιες συνθήκες υπάρχει παράδεισος, ενώ εμείς τρώμε από μια Crunch (λευκή) κάθε μεσημέρι για να προσεγγίσουμε κάπως την εν λόγω έννοια.

 

 

 

 

Ανδρική κολόνια – Έλλη Κοκκίνου

 

 

Σ’ αυτό το κομμάτι η Ναταλία Γερμανού έθιξε το ζήτημα της μυρωδιάς του Άλλου, όταν φεύγει από τη ζωή σου και διάφορα αντικείμενα του σπιτιού, όπως π.χ. εκείνο το σετ Palamaiki που σου είχε πάρει η μάνα σου δώρο όταν είχατε μπει στο τριάρι το ’12, εξακολουθούν με ύπουλο τρόπο να σου θυμίζουν ότι μέχρι πρότινος βρισκόταν εκεί, ενώ τώρα ο Θεός ξέρει πού ‘χει πάει. Σε κάθε περίπτωση, με ένα καινούργιο μαλακτικό αυτό το πρόβλημα λυνόταν, στο μεταξύ όμως το τραγούδι έμεινε για πάντα χαραγμένο στη συνείδησή μας και “έστρωσε” το κρεβάτι για κάτι επόμενα “Σεντόνια” (βλ. παρακάτω).

 

 

 

 

 

Ασ’ το μην ορκίζεσαι – Λίτσα Γιαγκούση 

 

 

Στο συγκεκριμένο κομμάτι η Λιτσάρα της καρδιάς μας αναίρεσε με την ερμηνεία της, σε στίχους της Ναταλίας (ομοίως, της καρδιάς μας) το δόγμα “ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος”, καθώς τόνισε εξαρχής πως “το έξυπνο πουλί απ’ τη μύτη πιάνεται”, θέτοντας πάνω σε μια νέα κοινωνιολογική βάση το ζήτημα της απιστίας και της συνειδητοποίησής της από τον άμεσα ενδιαφερόμενο.

 

 

 

 

Εσένα περιμένω – Δέσποινα Βανδή

 

 

Όπως η Δέσποινα στο βίντεο κλιπ (μετά τα άλογα στην ακρογιαλιά) έχει πέσει και χαϊδεύει το μωσαϊκό, έτσι το είχαμε πάθει κι εμείς το ’96 όταν κυκλοφόρησε το κομμάτι, ακόμα και γκόμενο να μην είχαμε, διότι τέτοιο φίglινγκ μετέδιδε αυτός ο στίχος, να θες να κάνεις παρκέ με το καινούργιο σου Armani και να μη λυπάσαι που το έβαλες σε 12 άτοκες δόσεις απλά για να γυαλίζει το πάτωμα ενός άδειου από αγάπη και γεμάτου από σκόνη σπιτιού. 

 

 

 

 

Καλύτερα οι δυο μας – Άννα Βίσση & Καίτη Γαρμπή

 

 

Εδώ μιλάμε για την απόλυτη συνεργασία που σφράγισε την εκπνοή της δεκαετίας του ’90, με δυο από τις μεγαλύτερες σύγχρονες Ελληνίδες τραγουδίστριες να ερμηνεύουν το απόλυτο κομμάτι χειραφέτησης, το ελληνικό “Girls just wanna have fun” που κομποζάρεται με μούντζα προς τον “συγχωρεμένο”, εκτάσεως όσο περίπου η Αντίπαρος. 

 

 

 

 

Κάποιο καλοκαίρι – Θάνος Καλλίρης 

 

 

Μια από τις πιο όμορφες και νοσταλγικές μπαλάντες της Ναταλίας Γερμανού, σε μουσική και ερμηνεία του Θάνου Καλλίρη, που ακούγαμε όταν ήμασταν μικροί και προσπαθούσαμε να “νιώσουμε” ενώ εμείς αντίστοιχα τα καλοκαίρια της εποχής εκείνης το πολύ να ήμασταν παρκαρισμένοι σε καμιά κατασκήνωση/ γιαγιά/ θεία με εξοχικό στο Δήλεσι και ο βασικός μας καημός ήταν να θυμηθούμε την προπαίδεια του “3” για να λύσουμε καμιά άσκηση στο “Χαρούμενες Διακοπές” της δευτέρας δημοτικού.

 

 

 

 

 

Κάποτε θα ‘μαστε μαζί – Σάκης Ρουβάς

 

 

Με αυτό εδώ, ως Κουκουβάγια πάντοτε, αλλά και ως άνθρωποι συνάμα, μπορούμε να ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ, να αισθανθούμε την καρδούλα μας να σπάει σε χίλια κομμάτια και μετά όλα να μετακινούνται ξανά προς τη θέση τους από μόνα τους. Τι για λάθος εποχή λέει (το λεγόμενο και ως “κακό τάιμινγκ”), τι για διαίσθηση (one of us cannot be wrong, που έγραφε και ο Leonard σε άλλους καιρούς), τι “κάποτε με τον έρωτά μας θα τα χάσεις”, τα γράφουμε τώρα και ανατσουτσουριάζουμε με το πόσο underrated είναι αυτό το κομμάτι, σε ερμηνεία του Σάκη Ρουβά και μουσική Νίκου Καρβέλα. 

 

 

 

 

Μη ζητάς συγγνώμη – Αντώνης Ρέμος

 

 

Ας περάσουμε σε κάτι πιο φραμπαλαδιάρικο, και συγκεκριμένα στην ελληνική διασκευή του “Taj Mahal”, η οποία έκτοτε έχει γίνει ρεμίξ περί τις 622 φορές και μπράβο της διότι το αξίζει και μη ζητάτε συγγνώμη οι ντιτζέις που μπήκατε στον εν λόγω κόπο, πολύ το ευχαριστιόμαστε.

 

 

 

 

Μια σου και μια μου – Άντζυ Σαμίου

 

 

Έλα παιδιά, εδώ άρεσε ακόμα και στον γκόμενο τον αξιωματικό που είχε η Βανδή ως Χαρούλα στους “Δυο Ξένους”, ΣΕ ΕΜΑΣ ΔΕ ΘΑ ΑΡΕΣΕ; Ακόμα ένα στιχουργικό δείγμα female empowerment που ανέδειξε μοναδικά με τη φωνή της η Άντζυ Σαμίου και που ακόμα συμπεριλαμβάνουμε στις λίστες με τα ελληνικά τραγούδια που έχουμε στο κινητό. 

 

 

 

 

Μόνο μη μου πεις πως μ’ αγαπάς – Αντώνης Ρέμος

 

 

Τραγούδι – εξομολόγηση που περιγράφει λυρικά μια σκηνή τεράστιας αβολοσύνης (sic), εσωτερικής και εξωτερικής, στο πλαίσιο της οποίας αυτός που δεν φταίει, κλασικά, βρίσκει τον τρόπο να θέσει τα πράγματα στις κανονικές τους διαστάσεις, επισημαίνοντας με πόνο ψυχής ότι μόνο ένα πράγμα δε χρειάζεται να ειπωθεί. Μωρή Τασούλα, κλείσε το airco κι ανατρίχιασα.

 

 

 

 

Να ‘σαι καλά – Άννα Βίσση

 

 

Συγγνώμη κιόλας, τι περίμενε να του πούμε δηλαδή, αφού το ντέρμπι ήταν “στημένο κι εξαρχής ξεπουλημένο” (άσχετο, αλλά τόση διακειμενικότητα σε αυτό το site ούτε ο Σύλλογος Αμερικανών Μεταμοντέρνων Λογοτεχνών); Ενιγουέι, υπερκομματάρα που έφερε την καψούρα σε κάθε γυμνάσιο και λύκειο της εποχής, με τους μαθητές να σημειώνουν το ρεφραίν στα περιθώρια της “Αντιγόνης” – εκεί ειδικά που την επισκέπτεται ο Κρέοντας (άσχετο, γιατί δεν έπαιζε γκομενικό με αυτόν, αλλά με ό,τι βρίσκαμε πορευόμασταν τότε).

 

 

 

 

Να τον αγαπάς – Άννα Βίσση

 

 

Τέτοιο μεγαλείο ψυχής ΔΕΝ έχουμε ξαναματαδεί, δηλαδή ποιος θα σας εγκατέλειπε εσάς και θα λέγατε στην Άλλην(α) “Να τον αγαπάς τώρα που τον έχεις” – πετάει βέβαια τη σπόντα “τώρα που τον έχεις” διότι πρώτον η γυναίκα ΞΕΡΕΙ πως μια φορά χαμούρης, για πάντα χαμούρης και δεύτερον διότι μεγαλόψυχη είναι, δεν είναι και χαζή.

 

 

 

 

Ντροπή σου – Αντώνης Ρέμος

 

 

Κλασικό ζεϊμπέκικο “της τάβλας”, δηλαδή από αυτά που δε θες να σηκωθείς να χορέψεις γιατί ντρέπεσαι, αλλά αναποδογυρίζεις (νοερά) το τραπέζι και κάνεις “χεράκια” μπροστά σε κάθε επανάληψη της λέξης “Ντροπή σου”. 

 

 

 

 

Ο παλιός είναι αλλιώς – Θάνος Καλλιρης & Λάμπης Λιβιεράτος

 

 

Να μπορούσε να γραφτεί άραγε σήμερα τέτοιο τραγούδι, με τους “Xennials” στη θέση των “παλιών” και, αντίστοιχα τους “Millenials” στη θέση των νέων; Προκαλούμε την Ναταλία να επιληφθεί του θέματος, αν και εμάς ως ανήκοντες στην πρώτη κατηγορία, μάς καλύπτει πλήρως το εν λόγω κομμάτι και στο σήμερα.

 

 

 

 

Πάμε παρακάτω – Αντώνης Ρέμος

 

 

“Δε θα πεθάνω εγώ για ‘κείνη”, και πολύ καλά θα κάνεις Αντώνη μου, και ευχαριστούμε για αυτή την ερμηνεία, με την οποία πολύ γουστάραμε από τότε γιατί ήτο και ρούμπα.

 

 

 

Περίπου – Νατάσα Θεοδωρίδου

 

 

Μερικοί άνθρωποι έχουν ως μεσαίο όνομα το “Περίπου”. Περίπου αγαπάνε, περίπου δίνονται, περίπου τρώνε τις μπάμιες, περίπου τους αρέσει ο Γιώργος Νταλάρας, περίπου έχουν ψηφίσει Μαίρη Σκόρδου στο Big Brother, κ.λπ. Αυτή την κατηγορία ανθρώπων ανέδειξε η Ναταλία Γερμανού με το συγκεκριμένο κομμάτι που ερμήνευσε η Νατασάρα και με αυτή την αφορμή εντάξαμε κι εμείς έναν νέο χαρακτηρισμό γκόμενου στη ζωή μας, αυτόν του “περίπου”.

 

 

 

Πες το με ένα φιλί – Καίτη Γαρμπή

 

 

Η πρώτη μεγάλη στιχουργική επιτυχία της Ναταλίας Γερμανού ήταν το “Πες το με ένα φιλί”, από τον δίσκο του 1992, “Του Φεγγαριού Αναπνοές”. Πατήστε play, τι περιμένετε, έρχονται και τα Aperol Spritz σε λίγο. 

 

 

 

Πες πως μ’ αγαπάς – Λευτέρης Πανταζής 

 

 

Τι άλλα εσείς, εμείς εδώ, βασανιζόμαστε με αυτή την υποτιμημένη κομματάρα του ΛεΠα, που στο ρεφραίν καταγγέλλει “πες πως μ’ αγαπάς, πες πως με μισείς, σε παρακαλώ μονάχα, μην αδιαφορείς”. Η μουσική είναι του Νίκου Καρβέλα και το κομμάτι συνολικά “φωνάζει 90s” πιο πολύ από την εικόνα του Brandon και της Brenda να γυρνάνε σπίτι από το σχολείο με το αυτοκίνητο του μπαμπά τους.

 

 

 

Πού θα πας – Βαλάντης

 

 

Το άτυπο sequel του “Πού πας χωρίς αγάπη, στη νύχτα στη βροχή”, μια μουσική σύνθεση του Γιώργου Θεοφάνους, που “πατάει” στιχουργικά τόσο πάνω στη λογική, όσο και στο γνήσιο καψουροπαράπονο “γύρνα πίσω Φάgνη και δε θα ξαναπώ δύσκολη λέξη”. 

 

 

 

Πρόσεχε τι λες – Πέτρος Ίμβριος

 

 

10 χρόνια κάναμε θρησκευτικά στο σχολείο και έπρεπε να έρθει η Ναταλία Γερμανού για να μάθουμε επιτέλους ποια ήταν η 7η από τις 10 εντολές (εν γένει οι καθηγητές του συγκεκριμένου μαθήματος στα 90s δεν μπορούσαν να σκεφτούν εναλλακτικούς και πιο σύγχρονους τρόπους διδασκαλίας, ενώ υπήρχαν φάτσα φόρα μπροστά τους). Στο βίντεο κλιπ πρωταγωνιστεί και η στιχουργός, η οποία παντρεύτηκε με τον Πέτρο Ίμβριο τη χρονιά που κυκλοφόρησε ο δίσκος “Αλίμονο”, που εμπεριείχε και το συγκεκριμένο τραγούδι.

 

 

 

Σεντόνια – Άννα Βίσση

 

 

Και τώρα η αληθινή ιστορία πίσω από το σύγχρονο Εθνικό μας Ύμνο. Όταν η Ναταλία Γερμανού είχε παραδώσει τους εν λόγω στίχους στον Νίκο Καρβέλα προς μελοποίηση, τού είχε πει πως είχε γράψει την καλύτερη μπαλάντα της ζωής της, καθώς μεταξύ άλλων μόλις είχε βγει από έναν μεγάλο χωρισμό. Μετά από λίγες ημέρες, πήγε στο στούντιο για να ακούσει τη σύνθεση του Καρβέλα και αντί για το αντίστοιχο Nothing Compares U 2 (από άποψης μελωδίες), άκουσε όλα της τα σώψυχα να γίνονται τσιφτετέλι. Προφανώς και ήταν ένα σοκ για την ίδια, αλλά το τραγούδι ενορχηστρώθηκε όπως το μάθαμε τελικά και μάλλον κανείς από τους δυο δεν το μετάνιωσε.

 

 

 

Σιγά – Άννα Βίσση

 

 

Εδώ να ξέρετε πως κάθε “σιγά” εκφέρεται με έκπληξη άρτι χωρισμένης που την έχει πάρει ο συγχωρεμένος τηλέφωνο να τής ζητήσει πίσω “εκείνο το κόφι τέιμπολ μπουκ με τον Μπόουι που είχαμε ψωνίσει μαζί από το Λονδίνο”. “Σιγά *ξινίζει μούρη* μην του δώσω και το δερμάτινο το μπάικερ που μου είχε πάρει όταν τον είχε στείλει η δουλειά στη Ρώμη, ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙ ΠΙΣΩ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΔΩΣΑ ΕΓΩ”; Πες τα κούκλα μου, μαζί σου από την αρχή ως το τέλος. 

 

 

 

Τίποτα – Γιώργος Μαζωνάκης 

 

 

Τον λένε Γιώργο, δε λέει ποτέ ψέματα και γιατί αυτό το τραγούδι να αποτελέσει εξαίρεση, ιδίως όταν το έχει γράψει η Ναταλία Γερμανού; Είμαι ένα τίποτα κι εσύ τα πάντα, μακριά σου τίποτα θα ‘μαι για πάντα και γενικά καλησπέρα, υπαρξισμέ, μόλις είχαμε ανοίξει μπροστά μας τα άπαντα του Κίρκεργκωρ και σε περιμέναμε με καρδιοχτύπι.

 

 

 

 

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα – Σάκης Ρουβάς

 

 

Τι κομμάτι, τι βίντεο κλιπ, τι στίχος, τι ενέργεια, τι χρώματα, τι να απέγιναν τα κουνέλια με τα οποία άνοιγε το πρώτο πλάνο άραγε;

 

Πηγή εξωφύλλου: Peoplegreece.com

 

Διαβάστε ακόμα:

Αυτό το άρθρο αποδεικνύει περίτρανα πως “Ό,τι έχω ζήσει, το ‘χει πει η Βίσση”

20 pop και λαϊκά τραγούδια των 90s που μας σημάδεψαν

Τα περιοδικά που διαβάζαμε στα 90s

20 + 1 εμβληματικά ποπ τραγούδια από τα 90s

Τα περιοδικά που ξεκοκαλίζαμε στα 90s

Αξέχαστα σνακς περιπτέρου από τη δεκαετία του ’90

Tα παιδικά που αγαπήσαμε τη δεκαετία του ’90

Οι υποτιμημένες ελληνικές σειρές των 90s

Meta

Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών

No Comments

Post a Comment