7 χαρακτήρες του φανταστικού που δε συμπαθεί κανείς - The Daily Owl
fade
67815
post-template-default,single,single-post,postid-67815,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

7 χαρακτήρες του φανταστικού που δε συμπαθεί κανείς

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στους κακούς από τον κόσμο του φανταστικού και στους χαρακτήρες που δε συμπαθεί κανείς, ποτέ, για κανένα λόγο: οι πρώτοι ενίοτε δεν κατατάσσονται στην (διαμορφωμένη με επιστημονικά, πάντα, κριτήρια) κατηγορία “απάλευτοι“, ενώ οι δεύτεροι βρίσκονται στην κορυφή της, ανεξάρτητα, μάλιστα, από την καλοσύνη που ενδέχεται να διαθέτουν βαθιά μέσα τους (ή και προς τα έξω τους, δεν έχει σημασία). Αυτοί είναι 7 χαρακτήρες του φανταστικού που, ανεξάρτητα από την κακία τους, δεν τους συμπαθεί κανείς:

 

 

 

Dolores Umbridge

 

 

“Βασίλισσα” της λίστας είναι, βέβαια, η αρχόντισσα του διατάγματος, η πρόεδρος του συλλόγου “Ας φτιάξουμε έναν κόσμο εμετικά και παραπλανητικά ροζ“, η αρχιμάγισσα του σκοταδισμού και των ξεπερασμένων εκπαιδευτικών αντιλήψεων, Dolores Umbridge. Διότι, να τον δεχτούμε τον μακιαβελισμό κατά περίπτωση – δε γίνεται να έχεις απαιτήσεις από όλους τους ανθρώπους να πηγαίνουν με το σταυρό στο χέρι – όμως στη δική της περίπτωση μιλάμε για έναν άνθρωπο μικροπρεπή, ο οποίος δε μπορεί με τίποτα να υπαχθεί στην κατηγορία “love to hate”, όπως άλλοι villains φανταστικών κόσμων. Aν υπήρχε στην πραγματικότητα, θα ήταν μέλος της Ku Klux Klan ή θα κατέδιδε αντιστασιακούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (ή και τα δυο, γιατί “the sky is the limit”) και φυσικά όλα αυτά θα τα έκανε με αυτό το ύφος και αυτή τη χαρά που έτρεχε από τα (ροζ) μπατζάκια της κάθε φορά που διαισθανόταν τον πόνο στο συνάνθρωπό της. 

 

 

 

Gollum

 

 

Oι συμβολισμοί στην περίπτωση του Gollum (για τους πολύ φίλους – δηλαδή για κανέναν – Smeagol) είναι προφανείς και, ξεπερνώντας το αρχικό “κριντζάρισμα” (που ήταν όρος άγνωστος όταν πρωτοδιαβάζαμε τα βιβλία του Tolkien ή ακόμα κι όταν είδαμε για πρώτη φορά τις ταινίες του Peter Jackson), o αναγνώστης ή θεατής ίσως έκανε φιλότιμες προσπάθειες να συμπαθήσει αυτό το κακόμοιρο πλάσμα ή, έστω, να έρθει για λίγο στη θέση του με κάποιον τρόπο. Οι προσπάθειες αυτές απέβησαν συλλήβδην απογοητευτικές, ίσως γιατί η ηθική πυξίδα των θεατών/ αναγνωστών είναι δύσκολο να προσανατολιστεί εκ νέου, με βάση τις ψυχώσεις του Gollum, τουτέστιν το χάος που προκαλούσε και οι τρικλοποδιές που έβαζε στους γύρω του δεν προέκυπταν (μόνο) από κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα (ώστε να προκαλέσουν τη συμπάθειά μας) αλλά από την ατόφια απληστία του, την οποία είχε και πριν χάσει τα αυγά και τα καλάθια εξαιτίας του Δαχτυλιδιού. 

 

 

 

 

Rita Skeeter

 

 

Εντάξει, κι άλλοι δημοσιογράφοι έχουν κουτσομπολίστικες στήλες στα έντυπά τους, αλλά δε θα βάλουμε το ίδιο τoν “Bar Bar” (όσοι θυμάστε τη στήλη του στο περιοδικό Λοιπόν – αγαπημένο έντυπο των γιαγιάδων μας) με την Rita Sketter. Εδώ μιλάμε για την πρωτοπόρο των fake news, που δεν έμπαινε καν στον κόπο να στάξει η ίδια, με το κουλό της, το φαρμάκι της, αλλά δεν κουραζόταν καν, χάρη στη μαγική πένα που κατέγραφε νυχθημερόν τα ψέματά της. Για να μη σχολιάσουμε (όχι, θα το σχολιάσουμε) το ότι μεταμορφωνόταν σε σκαθάρι κρυφά για να μπορεί να κατασκοπεύει τα θύματά της και να ακούει ιδιωτικές συζητήσεις, λες και ήταν ο στρατηγός Γρυλλάκης του Ημερήσιου Προφήτη. Η δημοσιογραφική/ συγγραφική της εμπάθεια απογειώθηκε, βέβαια, με τη βιογραφία του εκλιπόντος διευθυντή του Hogearts και τον προβοκατόρικο τίτλο “H Zωή και τα Ψέματα του Albus Dumbledore” και το χειρότερο στην περίπτωση αυτή είναι πως, στις 900 σελίδες του βιβλίου, ίσως να περιέχονται και κάποιες αλήθειες, για τις οποίες το κοινό θα μείνει για πάντα αποπροσανατολισμένο. 

 

 

 

 

Joffrey Baratheon

 

 

Πόσες φορές έχετε ξεκινήσει μια σειρά/ ταινία ή έχετε γνωρίσει έναν άνθρωπο στην αληθινή ζωή και μια φωνούλα μέσα σας έχει τσιρίξει “να ένας μαλάκας”; Όταν είδαμε για πρώτη φορά τον Joffrey Baratheon στην τηλεόραση, στο πρώτο επεισόδιο του Game of Thrones, αυτή η φωνή ξύπνησε μέσα μας και το αίμα μάς ανέβηκε στο κεφάλι μέχρι να πούμε “Winter is Coming” (το ίδιο ισχύει και για όσους γνώρισαν το χαρακτήρα για πρώτη φορά μέσα από τα βιβλία του George R.R. Martin). Ευτυχώς, μια από τις πιο mind soothing στιγμές που ακολούθησαν αμέσως μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον – τότε – διάδοχο του θρόνου του Westeros ήταν η χαστούκα που έφαγε από τον μπάρμπα του τον Tyrion. Δυστυχώς, ακολούθησαν πολλές, πάρα πολλές εκνευριστικές σκηνές/ πράξεις του ίδιου, που όσο και να θέλαμε να αισθανθούμε κάτι, οτιδήποτε, τη στιγμή που, λίγες σεζόν μετά, πνιγόταν χαμέ στο πάρτι του γάμου του, δεν τα καταφέραμε. 

 

 

 

Stannis Baratheon

 

 

Ο Stannis μπορεί να ξεκίνησε με καλές προθέσεις (ως γνωστόν, βέβαια, “οι κακοί είναι στη φυλακή”, και ποιος δεν ξεκινάει με καλές προθέσεις, άλλωστε, ειδικά στο δικό του μυαλό), στην πορεία όμως αποδείχθηκε ένας Ναπολέων με τη διάθεση του Κωνσταντίνου Κατακουζηνού, ένας ηγέτης με παρωπίδες, που δε δίστασε ακόμα και το ίδιο του το παιδί να θυσιάσει για έναν “ανώτερο σκοπό” ο οποίος ήταν πιο κούφιος κι από μπαγιάτικο σκόρδο ξεχασμένο στο ντουλάπι επί τρίμηνο. Ό,τι κι αν έκανε, ό,τι κι αν έλεγε, δε μπορούσε να τον συμπαθήσει κανείς, ούτε στα βιβλία, ούτε στη σειρά Game of Thrones, ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ, που θα έλεγε και η Άντζυ Σαμίου. 

 

 

 

Jar-Jar Binks

 

 

May the 4th Be With You ασυζητητί, εκτός από την περίπτωση του Jar-Jar, ο οποίος δημιουργήθηκε για “comic relief” και κατέληξε να καβαλάει ως και τα νεύρα ανθρώπων με το νευρικό σύστημα του Yoda. Το βασικό πρόβλημα με την παρουσία του Jar-Jar στις ταινίες Star Wars είναι πως ο χαρακτήρας δε διαθέτει σενάριο που να καθιστά την ύπαρξή του προσιτή και επίκαιρη ταυτόχρονα, λες και ο George Lucas υποτίμησε τόσο πολύ τον μέσο fan του φανταστικού του κόσμου που αποφάσισε πως αυτός ο χαρακτήρας είναι που θα δώσει “ζωή” και “χαρά” στην gloomy υπόθεση. Αρκεί να προσθέσουμε πως ακόμα και στο παιχνίδι Angry Birds x Star Wars, το πιο εκνευριστικό “πουλί” για να παίξεις μαζί του είναι αυτό που έχει φτιαχτεί με έμπνευση αυτόν το χαρακτήρα. 

 

 

 

 

Gaston 

 

 

Όλοι έχουμε έναν γνωστό που πιστεύει πως είναι ο ομορφότερος, εξυπνότερος, σωστότερος, καλύτερος, με άλλα λόγια, το ΚΕΛΕΠΟΥΡΙ που όλοι θέλουν “να τυλίξουν”, να κάνουν παρέα, να γίνουν οι παρατρεχάμενοί του, να του βγάζουν κάθε βράδυ τις μπότες (με κλωτσιά, φυσικά), για να ξεκουράζονται τα πρησμένα του ποδαράκια. Για τον Gaston οι γυναίκες είναι de facto ηλίθιες και άχρηστες και όλοι “αξίζουν” να υφίστανται το δικό του bullying, ειδικά μάλιστα όσων η ζωή δε συνάδει με τα δικά του κριτήρια. Είναι ρατσιστής, μισάνθρωπος και πιστεύει πως του χρωστάει η ζωή τα πάντα, κι έτσι στο “αντιπαθητικόμετρο”, ειδικά και μετά την πολύ καλή ερμηνεία του Luke Evans στη live action εκδοχή της Πεντάμορφης και του Τέρατος, βρίσκεται πολύ ψηλά – και είναι δύσκολο να βρει αντικαταστάτη τόσο εύκολα.

 

 

Διαβάστε ακόμα:

Οι πιο άτυχοι χαρακτήρες στην ιστορία του Χάρι Πότερ

8 Για Πάντα Μόνοι φανταστικοί χαρακτήρες

Άγνωστες λεπτομέρειες για την ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας

Οι πιο εκνευριστικοί χαρακτήρες στην ιστορία του Χάρι Πότερ

No Comments

Post a Comment