20 σκέψεις μετά το 5o επεισόδιο του Game of Thrones (season 6) – The Daily Owl
fade
19131
post-template-default,single,single-post,postid-19131,single-format-standard,eltd-core-1.2.1,flow child-child-ver-1.0.1,flow-ver-1.6.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

20 σκέψεις μετά το 5o επεισόδιο του Game of Thrones (season 6)

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

HODOR

 

 

Πώς να έχω διάθεση να γράψω 20 ατάκες μετά από τέτοια εξέλιξη; Mια σκηνή ίσως πιο σοκαριστική κι από τον Κόκκινο Γάμο. Ένας ήρωας τραγικός, σχεδόν όσο αυτοί που συναντάς στα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

Ο Χόντορ έζησε παραπάνω από τη μισή του ζωή γνωρίζοντας πως θα πεθάνει. Έζησε το θάνατό του, φυλακίστηκε πνευματικά σε αυτόν και περίμενε καρτερικά μέχρι τη στιγμή που θα τον συναντούσε. Μέχρι τη στιγμή που θα περνούσε την πόρτα του Άδη επίσημα. Ήξερε. Ήξερε και δεν προσπάθησε να αποφύγει τη μοίρα του. Αφοσιώθηκε στον οίκο των Σταρκ και συγκεκριμένα στον Μπραν. 

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως ο άκακος γίγαντας δεν ψέλλιζε τη λέξη “Χόντορ” λόγω κάποιας αναπηρίας.

Ψέλλιζε τον θάνατο του.

Ψέλλιζε τη στιγμή για την οποία προορίστηκε.

Ψέλλιζε τη θυσία του.

Και κάπως έτσι παύει η λέξη “Χόντορ” να αποτελεί αστείο.

 

 

Hodor.

 

 

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

No Comments

Post a Comment