Γευσιστορίες | H Μάνα Κουκουβάγια γράφει για ένα κέικ - The Daily Owl
fade
33744
post-template-default,single,single-post,postid-33744,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Γευσιστορίες | H Μάνα Κουκουβάγια γράφει για ένα κέικ

Ένα κέικ είναι απλά ένα κέικ.

 

Σημειολογικά, ωστόσο, ένα κέικ μπορεί να αποτελέσει αφορμή για αναλύσεις επί αναλύσεων, να πέσουν στο τραπέζι οι διαφορές στην παρασκευή του, να γίνουν συγκρίσεις, να βοηθήσει συναισθήματα να εξωτερικευθούν, ανθρώπους να αισθανθούν τη γλύκα εκείνου που τους προσφέρει ένα κομμάτι όλο νοιάξιμο.

 

Το κέικ δεν γίνεται να ενταχθεί εύκολα σε μια κατηγορία γλυκών. Είναι μια κατηγορία από μόνο του.

 

Το κέικ το φτιάχνεις μια χειμωνιάτικη Κυριακή μεσημεράκι, για να υπάρχει πρωινό σχεδόν όλη την εβδομάδα (σχεδόν είπαμε). Το φτιάχνεις Δευτέρα πρωί, για το πάρουν στη δουλειά όσοι εργάζονται απόγευμα. Το φτιάχνεις και την Τρίτη, συμπληρώνεις κολατσιό για τις υπόλοιπες μέρες μέχρι το Σαββατοκύριακο.

 

Το κέικ είναι απλό, όπως όλες οι αγάπες. Χωρίς πολλά πολλά, γι’ αυτό και το ερωτεύεσαι τρελά, δεν σε κουράζει, δεν σε δυσκολεύει… Αρκεί να μάθεις τα μικρά μυστικά του. Όλοι έχουν μυστικά, άλλωστε. Μικρά ή μεγάλα.

 

Ας πούμε, το κέικ θέλει πορτοκάλι. Όλο το πορτοκάλι. Και το ξύσμα και τον χυμό του. Του δίνει άλλον αέρα. Αυτόν τον αέρα των εσπεριδοειδών, που έχει και σπιρτάδα, έχει και φρεσκάδα, δίνει και νεύρο (όσο χρειάζεται), τόνο, γεύση αλλιώτικη. Εντάξει, υπάρχει και η βανίλια, την κάνει τη δουλειά της, αλλά το κέικ θέλει πορτοκάλι. Είναι ο αιώνιος έρωτάς του.

 

Το κέικ θέλει και λίγο κακάο, του δίνει εξωτισμό, το κάνει πιο σκοτεινό σε κάποια σημεία, λίγο πιο αινιγματικό…

 

 

Τα υλικά του:

½ κιλό αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1 πακέτο (250 γρ) μαργαρίνη φυτική (πάντα σε θερμοκρασία δωματίου)

2 μέτριες κούπες του τσαγιού ζάχαρη (και να κλέψετε, βάζοντας ένα κλακ ζάχαρη ακόμη, δεν θα σας μαλώσω – εγώ βάζω)

4 μέτρια αβγά

Στην ίδια κούπα τσαγιού, στην οποία μετρήσατε ζάχαρη, μετράτε φρέσκο χυμό ενός πορτοκαλιού και συμπληρώνετε με γάλα μέχρι να γεμίσει (και ίσως χρειαστεί λίγο ακόμη) – θα μοιάζει το γάλα σαν να έχει «κόψει», μην τρομάξετε, έτσι πρέπει

Ξύσμα του πορτοκαλιού, που λέγαμε

Προαιρετικά: Κακάο, όσο θα σας έκανε ευτυχισμένους, 3 κουταλιές της σούπας είναι μια καλή ποσότητα

 

 

Τι θα κάνετε με τα υλικά:

Σε λεκάνη χτυπάμε με το μίξερ τη μαργαρίνη αρχικά και σχεδόν αμέσως προσθέτουμε τη ζάχαρη. Χτυπάμε μαζί, περίπου 2-3 λεπτά είναι αρκετά.

Προσθέτουμε τα αβγά ένα ένα, όχι όλα μαζί (μία λύση είναι να τα έχουμε σπάσει από πριν σε ένα μπολάκι και να κάνουμε πιο εύκολη τη δουλειά μας, εάν δεν έχουμε μίξερ με κάδο).

Συνεχίζουμε το χτύπημα για 2 λεπτά ακόμη, το μείγμα αρχίζει και γίνεται πιο κρεμώδες με την προσθήκη των αβγών.

Ήρθε η ώρα για το αλεύρι και το γάλα. Ρίχνουμε λίγο αλεύρι και μόλις ενσωματωθεί προσθέτουμε λίγο γάλα. Συνεχίζουμε εναλλάξ, γάλα/χυμό – αλεύρι, πάντα με τη σκέψη ότι το ζητούμενο είναι ένα αρκετά σφιχτό αποτέλεσμα (όχι και ζυμάρι, μην το παρακάνετε).

Επικρατεί η άποψη (και όχι τυχαία) «όσο πιο σφιχτό, τόσο πιο αφράτο» (επαναλαμβάνω, ΟΧΙ ζυμάρι).

Τέλος, αφήνουμε να γνωριστεί το μείγμα μας με το ξύσμα πορτοκαλιού. Μπαίνει τελευταίο, ώστε να δώσει με τα έλαιά του το άρωμα, που χρειάζεται ένα κέικ σωστό, αλλά και να μην παραγνωριστεί με τα υπόλοιπα υλικά. Τόσο όσο…

 

 

*Εδώ βάζουμε φωτιά στον φούρνο (ανάβουμε, δηλαδή, απλά δοσμένο πιο εξαντρίκ). Ρυθμίζουμε στους 175 βαθμούς με αντιστάσεις πάνω-κάτω και κατεβάζουμε τη σχάρα στην τελευταία υποδοχή. Εκεί ψήνονται τα κέικ και τα υπόλοιπα ζυμαρένια – ψωμοειδή παρασκευάσματα.

 

 

Στο σημείο αυτό, όποιος θέλει ένα κλασικό κέικ, ετοιμάζεται να φουρνίσει. Όποιος, πάλι, θέλει και κάτι ακόμη, μια νότα σκούρας απόλαυσης, προσθέτει κακάο ως εξής:

 

Σε άλλο, μικρότερο, σκεύος βγάζουμε ποσότητα από το αρχικό μείγμα (περίπου 4 γεμάτες κουταλιές σούπας, μπορεί και 5, ανάλογα τα γούστα), προσθέτουμε το κακάο ΚΑΙ για να μην αλλάξει η σύστασή του, ως προς την πυκνότητα (επειδή, μοιραία, θα σφίξει λίγο), προσθέτουμε και εδώ ελάχιστο γάλα (σκέτο, δεν πειράζει, το πορτοκάλι τη δουλειά του την έκανε), 2-3 κουταλιές της σούπας.

 

Σε στρογγυλή φόρμα κέικ, που έχουμε αλείψει καλά καλά με μαργαρίνη και έχουμε πασπαλίσει ΕΛΑΦΡΩΣ με ζάχαρη (η ζάχαρη κάνει την τραγανιστή διαφορά, αν πασπαλίσετε με αλεύρι, απλώς διασφαλίζετε ότι θα ξεκολλήσει εύκολα το κέικ από τη φόρμα) βάζουμε τη μισή ποσότητα του λευκού μείγματος, προσθέτουμε κατά τόπους το κακαοειδές, το απλώνουμε με πιρούνι, κάνοντάς του «γραμμές», ώστε όταν κόβουμε το κάθε κομμάτι, να έχει χαρωπά σχέδια, και ολοκληρώνουμε με το υπόλοιπο λευκό.

 

Βάζουμε το κέικ στον φούρνο, που πρέπει να έχει προθερμανθεί όμορφα, και ψήνουμε για 50 λεπτά. ΔΕΝ ανοίγουμε την πόρτα του φούρνου πριν περάσει μισή ώρα ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ λόγο. Αλλά ούτε και μετά θα χρειαστεί. Μόνο όταν πρέπει να ξεφουρνίσουμε.

 

Όταν το ψήσιμο ολοκληρωθεί (με επιτυχία, εύχομαι), αφήνουμε το κέικ δέκα λεπτά να ηρεμήσει και μετά το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα. Δεν κόβουμε αμέσως κομμάτι, ας φερθούμε με σύνεση, όσο κι αν μας πονάει αυτό (μοσχομυρίζει ο τόπος, το θέλεις, αλλά… δεν πρέπει να κοπεί αμέσως)

*Η φωτογραφία είναι της Μάνας Κουκουβάγιας. 

 

Φιλιά Μάνας σε όλους

Ritsa Stamou

Η Ρίτσα είναι μια παραδοσιακή Μάνα Κουκουβάγια. Καμαρώνει, παιδεύει, εκπαιδεύει δύο υπέροχα δίδυμα αγόρια, τον Στέφανο και τον Μάριο. Κάνει όσα κάνει, συνήθως, μια μάνα και, παράλληλα, γράφει, ονειρεύεται, ανησυχεί υπερβολικά, κάνει πολλά γλυκά, θυμώνει εύκολα, γι’ αυτό περπατάει πολύ, και βλέπει ΠΟΛΛΕΣ ταινίες!

No Comments

Post a Comment