Jon Snow: Ο Λάζαρος του Game of Thrones - The Daily Owl
fade
29357
post-template-default,single,single-post,postid-29357,single-format-gallery,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Jon Snow: Ο Λάζαρος του Game of Thrones

Κανείς ποτέ δεν θα ξεχάσει το τελευταίο επεισόδιο της 5ης σεζόν Game of Thrones. Τα μέλη της Νυχτερινής Φρουράς βρίσκονται για καιρό σε αναταραχή. Ο Lord Commander Snow έχει αποφασίσει να συνεργαστεί με τους Wildlings, να τους προστατέψει, να τους επιτρέψει την είσοδο στο Castle Black και το Westeros, ακόμα και να τους χρίσει μέλη της Φρουράς. Με δυο λόγια, έχει αποφασίσει να ανατρέψει την ιστορία χιλίων και κάτι χρόνων, πέτρινων για τους “Άγριους”, ξένοιαστων για τους κατοίκους των Επτά Βασιλείων που ήθελαν τους “βαρβάρους” έξω από τη ζωή τους.

 

 

 

636012810636881162-239679009_jonsnow10

 

Το σχέδιο του Snow προχωρούσε με δυσκολίες. Τα μέλη της Φρουράς Thorne, Yarwyck και Marsh αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ο μικρός Olly, ο προστατευόμενος του Jon, τον φώναξε στο προαύλιο, με τη δικαιολογία ότι κάποιος από τους Wildlings είχε πληροφορίες για τον θείο του Benjen Stark, αγνοούμενο για χρόνια. Ο Jon έπεσε στην παγίδα. Οι συνωμότες του έμπηξαν το μαχαίρι, ο ένας μετά τον άλλο. Τελευταίος ήταν ο Olly. “Για τη Φρουρά”, ψιθύρισε. Ο Lord Commander ξεψύχισε στο χιόνι. Και οι συνωμότες ανέλαβαν το κάστρο. 

 

Με τη δολοφονία του Lord Commander Snow ολοκληρώνεται και το 5ο βιβλίο του Πάγου και της ΦωτιάςA Dance With Dragons. Τηλεθεατές και αναγνώστες βρέθηκαν στο ίδιο σημείο, το ίδιο παγωμένο βράδυ όπου η πορεία του Jon Snow φαινόταν ότι είχε φτάσει στο πρόωρο τέλος της. 

 

Η Melisandre, μετά την ήττα του στρατού του Stannis από τον στρατό των Bolton στο Winterfell, είχε αρχίσει να αμφιβάλλει για τις δυνάμεις της. Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια από τον Davos για να την πείσει πως άξιζε να προσπαθήσει να αναστήσει τον Snow. Η Κόκκινη Ιέρεια καθάρισε τις πληγές του, έκοψε τα μαλλιά και τα γένια του, τα έκαψε στη φωτιά και έψαλλε στα Υψηλά Βαλυριανά πρωτάκουστα σε όλους μας λόγια. Όταν εγκατέλειψε το δωμάτιο, βέβαιη πως ο Jon Snow βρισκόταν για πάντα στην “άλλη πλευρά”, εκείνος πήρε την πρώτη ανάσα της νέας του ζωής. 

 

 

 

 

jon-awake

 

Ο Jon Snow ήταν, πλέον, ο Λάζαρος του Game of Thrones. Βέβαια, υπάρχει και ο Berric Dondarrion, τον οποίο ανάσταινε διαρκώς ο Thoros of Myr, επίσης Κόκκινος Ιερέας, ώστε ο πρώτος να μπορεί να συνεχίζει τον αγώνα του, σαν άλλος “Ρομπέν των Δασών” στα δάση του Westeros. Όμως η ιστορία του Snow παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με αυτή του βιβλικού Λάζαρου. Πρωτίστως λόγω του ειδικού βάρους της προσωπικότητάς του. Υπάρχουν, φυσικά, και αρκετές διαφορές ανάμεσα στις δυο ιστορίες. Οι παραλληλισμοί, όμως, μεταξύ τους είναι αναπόφευκτοι. 

 

Ο Λάζαρος ήταν φίλος και μαθητής του Χριστού. Στο Game of Thrones μπορεί να μην υπάρχει αντίστοιχη προσωπικότητα, όμως ο Snow είναι με τον δικό του τρόπο ένας “μαθητής του Ιησού“. Το ταπεινό του ξεκίνημα,  η απόφασή του να ζήσει μια ασκητική ζωή, στο πλαίσιο της οποίας θα προσέφερε στο κοινωνικό σύνολο μέσα από την αυταπάρνηση του όρκου της Νυχτερινής Φρουράς, χωρίς γυναίκα, παιδιά και περιουσία, και, κυρίως, το γεγονός ότι επέλεξε να βοηθήσει τους αδύναμους, είναι στοιχεία της ζωής του που θα τον τοποθετούσαν, δυνητικά, σε έναν άλλο κόσμο, ανάμεσα τους μαθητές του Ιησού. 

 

Ο βιβλικός Λάζαρος αρρώστησε και πέθανε γρήγορα. Όπως ο Jon Snow, ήταν πολύ νέος. Οι αδερφές του είχαν ειδοποιήσει τον Ιησού να τον επισκεφτεί για να τον σώσει, όταν ακόμα ήταν βαριά άρρωστος. Εκείνος καθυστέρησε και έφτασε στη Βηθανία, όπου κατοικούσε και πλέον είχε θαφτεί, δυο μέρες μετά τον θάνατό του. Στους μαθητές του είχε πει ότι ο φίλος του είχε κοιμηθεί και ότι θα πήγαινε να τον ξυπνήσει. 

 

Όταν έφτασε στη Βηθανία, η αδερφή του Λάζαρου, Μαρία, του παραπονέθηκε ότι αν είχε φτάσει νωρίτερα δεν θα είχε πεθάνει. Αν η Melisandre ή ο Ser Davos βρισκόταν στο Castle Black, μήπως ο Snow δεν είχε δολοφονηθεί; Αμφιβάλλουμε πολύ γι’ αυτό. Άντρες όπως ο Ser Alliser Thorne δεν θα υποχωρούσαν ως προς το σχέδιό τους, ούτε θα φοβόταν μια ιέρεια, όσο σημαντικές κι αν ήταν οι δυνάμεις της. Το ίδιο ισχύει και για τον Ser Davos, τον οποίο θα θεωρούσαν (εσφαλμένα) αμελητέα ποσότητα στην γραμμή προστασίας του Lord Commander. 

 

 

hqdefault (1)

Όταν ο Ιησούς πλησίασε τον τάφο του Λάζαρου δάκρυσε και τους ζήτησε να ανοίξουν την είσοδο. Με δυνατή φωνή είπε “Λάζαρε δεύρο έξω”. O Λάζαρος αναστήθηκε, με αποτέλεσμα η πράξη αυτή να ενισχύσει το μίσος των Φαρισαίων απέναντι στον Ιησού και τους ακολούθους του. Η ανάσταση του Λαζάρου ήταν το κομβικό σημείο από το οποίο αποφασίστηκε η εξόντωση του Ιησού. Δεν συνέβη, βέβαια, το ίδιο με την Melisandre. Η ίδια είχε αμφιβολίες για τις ικανότητές της, ενώ ο Γιος του Θεού γνώριζε απολύτως ότι μπορούσε να αναστήσει τον φίλο του, προαναγγέλλοντας τη δική του Ανάσταση. Ίσως η Melisandre να ένιωσε μια απλή ανάταση του ηθικού της, όταν είδε πως οι δυνάμεις της είναι και πάλι σημαντικές, τόσο σε ένταση μέσα της, όσο και σε αντίκτυπο στους γύρω της. 

 

 

 

 

Η ανάσταση του Snow σήμανε μια νέα εποχή για τον Βορρά. Ο Snow έγινε βασιλιάς, με τη βοήθεια της Sansa, κι έτσι στα μάτια των δικών του bannermen θα συμβολίζει την αναγέννηση του τόπου τους και της ζωής τους, τώρα που ο Χειμώνας βρίσκεται εκεί, πιο σφοδρός από ποτέ. Η ανάσταση του Λαζάρου ήταν το “προοίμιο” της Ανάστασης του Θεανθρώπου, ωστόσο ερμηνεύθηκε έτσι από τους ακολούθους του Ιησού μετά και τη δική Του Ανάσταση. 

 

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Λάζαρος δεν γέλασε ποτέ ξανά. Αιτία ήταν η τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Ο Snow, πάλι, δεν γελούσε ιδιαίτερα ούτε πριν την ανάστασή του. Ελπίζουμε ο παραλληλισμός των δυο ιστοριών να σταματήσει εδώ και ο νέος Βασιλιάς του Βορρά να βρει για πρώτη φορά το αληθινό χαμόγελο στη ζωή του, έστω και μετά τη μάχη με τον δικό του Άδη, στον οποίο μόλις μπήκε. Ο Άδης είναι ο Χειμώνας, ο οποίος χρειάζεται το δικό του θαύμα, από τον Κόκκινο Θεό, από τους Επτά, από τον Πνιγμένο Θεό και, κυρίως, από τους ανθρώπους. 

 

 

 

No Comments

Post a Comment