Συνέντευξη Με Ένα Φάντασμα, Μέρος Β' - The Daily Owl
fade
7639
single,single-post,postid-7639,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive
ghost_by_obereg

Συνέντευξη Με Ένα Φάντασμα, Μέρος Β’

bloody_baron_by_jlestrange

by jlestrange

Ίσως τελικά να μην είχε χαθεί η ευκαιρία. Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να πείσω τον Ματωμένο Βαρώνο να μου μιλήσει. Στην ιδέα και μόνο αναρρίγησα. Δίχως να έχω άλλη επιλογή, τράβηξα για τα μπουντρούμια του Σλίθεριν. Τον βρήκα να περιφέρεται στο εντευκτήριο. Μόλις με είδε, θεώρησε σωστό να περάσει απο μέσα μου. Θα φύγω με κρυολόγημα από δω, σκέφτηκα. Πήρα βαθιά ανάσα και…

-“Εσείς πρέπει να στε ο Ματωμένος Βαρώνος, το πιο τρομακτικό φάντασμα του Χόγκουαρτς…”

Η άυλη μορφή του γύρισε και με κοίταξε βλοσυρά, όπως συνήθιζε να κάνει συχνά.

– “Ήσουν Ραβενκλόου εσύ. Σε θυμάμαι. Η αλεπού σου με επισκεπτόταν συχνά. Το μόνο ζώο που με πλησίαζε.”

Δε φανταζόμουν ποτέ ότι η Vixen, η αλεπού μου, θα έπιανε φιλίες με ένα φάντασμα, πόσο μάλλον με τον Ματωμένο Βαρώνο. Απ’ το μυαλό μου πέρασε η σκέψη να παραδεχτώ πως το ήξερα, αλλά μετά σκέφτηκα πως ένα λευκό ψεματάκι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

– “Αλήθεια; Δεν το ήξερα.”

-” Θέλεις να μάθεις για την Γκρίζα Κυρία, σωστά;”

Πετάχτηκα! Ή διάβαζε τη σκέψη μου -πράγμα αδύνατο γιατί είχα μελετήσει κάθε πτυχή της σφραγισματικής- ή ήταν τόσο προφανής η αναζήτησή μου. «Θα σου πω, λοιπόν, αφού εκείνει αρνείται» είπε χωρίς να χαθεί η βλοσυρότητα του ύφους του.

Πολύ πριν τραβήξουμε και οι δύο για τον κόσμο των νεκρών, ζήσαμε στην εποχή των ιδρυτών του Χόγκουαρτς, γύρω στο 10ο με 11ο αιώνα, δε θυμάμαι πια. Η Ελένα τράβηξε την προσοχή μου. Καμία έως τότε δε μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον γιατί οι περισσότερες κυνηγούσαν την φήμη και την περιουσία μου. Η Ελένα δε μου έδινε ποτέ σημασία. Τριγυρνούσε στο Χόγκουαρτς και προσπαθούσε να αποδείξει σε όλους πως ήταν όσο έξυπνη ήταν η μητέρα της. Ένιωθε ότι επισκιαζόταν από εκείνη. Κάποια στιγμή έφυγε, αφήνωντας την μόνη. Όταν η Ροβέννα είχε φτάσει στο τέλος της, ήθελε την απόγονό της δίπλα της και μου ζήτησε να τη βρω. Και τη βρήκα.”

Κάπου εκεί σταμάτησε και αιωρήθηκε για λίγο πάνω στο κρύο πάτωμα των μπουντρουμιών πριν συνεχίσει: «Βρισκόταν στην Αλβανία. Της ζήτησα να έρθει μαζί μου πίσω στο Χόγκουαρτς. Η άρνησή της ήταν κατηγορηματική. Πεισματάρικο πλάσμα! Αν είχε δεχτεί….». Τον κοιτούσα με τόση προσήλωση που ξάφνιασε ακόμη κι εμένα. «Τόση ελευθερία, τόση ελευθερία είχε… Προσπάθησα να την πείσω να έρθει, προσπάθησα με γητειές, με ξόρκια, όλα μάταια. Σε μία έξαρση θυμού… τη μαχαίρωσα“, κατέληξε ξέπνοος ο Ματωμένος Βαρώνος.

Συννεφάκια ξεπετάγονταν γύρω μου. Την δολοφόνησε! Μιλάς με ένα δολοφόνο. Ο Ματωμένος Βαρώνος συνέχισε αν κι είχε προσέξει την ταραχή μου. «Με το ίδιο μαχαίρι αυτοκτόνησα», είπε δείχνοντας μου τις ασημένιες κηλίδες που βρίσκονταν πάνω στα ρούχα του. Είχα μείνει ενεή, δεν ήξερα τι να πω, αν έπρεπε να πω κάτι. Κοίταζα τις αλυσίδες, που έδεναν τα άυλα πόδια του για να του υπενθυμίζουν την αποτρόπαια πράξη του, αποσβολωμένη σα να είχα δει μέσα από καθρέπτη το Βασιλίσκο. Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ο Ματωμένος Βαρώνος άκουσε κάτι και ούρλιαξε “ΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΒΣ!” Άδραξα την ευκαιρία, μάζεψα τα πράγματά μου και σηκώθηκα να φύγω. “Ευχαριστώ”, ψέλλισα καθώς έφευγα, αλλά το φάντασμα είχε ήδη εξαφανιστεί από μπροστά μου.

 

the_fat_friar__hufflepuff_house_ghost_by_emmanuel7-d6bekpz

by emmanuel7

Μετά από τόσα φαντάσματα που με είχαν διαπεράσει, ένιωθα τόσο παγωμένη που μια βόλτα στις κουζίνες του Χόγκουαρτς ήταν ότι έπρεπε. Τα σπιτικά ξωτικά μου πρόσφεραν μετά χαράς άφθονη βουτυρόμπυρα και όταν τα ρώτησα που θα έβρισκα τον Χοντρό Καλόγερο, μου έδειξαν πρόθυμα την είσοδο για τον κοιτώνα του Χάφλπαφ.

Τον βρήκα να κάθεται μπροστά στο τζάκι κι αναρωτήθηκα αν του έλειπε η αίσθηση της ζεστασιάς. Ήταν το πιο ευγενικό φάντασμα που είχα συναντήσει ποτέ μου. Όταν του ζήτησα να μου πει δυο λόγια, δέχτηκε ευχαρίστως. Δε χρειάστηκε να τον ρωτήσω τίποτα, ανοιχτός σαν βιβλίο ξεκίνησε μόνος του. «Πρέπει να τους αγαπάμε όλους, γιατί ξέρεις, παιδί μου, η αγάπη είναι η πιο μεγάλη δύναμη μέσα μας, το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να μας δοθεί. Η αγάπη μου για τους ανθρώπους με οδήγησε στο θάνατο, αλλά αυτό δε με ένοιαξε ποτέ.»

“Τι εννοείτε;”, τον διέκοψα.

“Επιχείρησα να χρησιμοποιήσω μαγεία για να σώσω τον κόσμο από την ευλογιά. Αυτό, όμως, δεν ήταν αρεστό από τον κλήρο. Έχω συγχωρέσει τον εκτελεστή μου. Τον είχα ήδη συγχωρέσει πολύ πριν αποφασίσει να το κάνει.”

“Πόσο μεγαλόψυχο από μέρους σας”, είπα ενθουσιασμένη απ’ τη μεγαλοκαρδία του.

“Όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, παιδί μου. Πρώτα συγχωρούμε και μετά ξεχνάμε”, είπε ο Χοντρός Καλόγερος.

Δε χρειαζόμουν κάτι άλλο. Τον χαιρέτησα και έφυγα νιώθοντας πως ένα βάρος είχε φύγει από πάνω μου, ένα βάρος που δεν ήξερα καν ότι είχα.

 

Περιπλανήθηκα για αρκετή ώρα στους διαδρόμους του κάστρου όταν η τύχη έφερε μπροστά μου τον Πιβς, το στοιχειό του Χόγκουαρτς.

peeves_the_poltergeist_by_orionthedgehog-d8tyjip

by orionthedgehog

 “Έι, Πιβς, τι θα έλεγες για λίγη κουβεντούλα;”

Ο Πιβς με τα πολύχρωμα ρούχα και το περίεργο καπέλο του, είχε ένα ελαφρύ κίτρινο χρώμα σε αντίθεση με τα φαντάσματα που είχα συναντήσει.

Τρελοδημοσιογράφος, δημοσιογράφος στο Χόόόόόγκουαρτς”, άρχισε να φωνάζει. Μάταια προσπάθησα να τον πείσω να σταματήσει. Τα πορτραίτα που κοσμούσαν τους τοίχους τριγύρω μας με κοίταξαν απαξιωτικά. “Πιβς, αν δεν κάτσεις ήσυχα, θα καλέσω τον Ματωμένο Βαρώνο”, του φώναξα. Είχα πει τις λέξεις κλειδιά. Ο Πιβς με πλησίασε και με κατσουφιασμένο πρόσωπο ζήτησε να μάθει τι ήθελα.

-“Τίποτα που δεν ξέρεις.”

-“Λέγε, λέγε, λέγε ή θα τσιρίίίίξω!”

– “Να, θέλω να μου πεις πως βρέθηκες εδώ.”

-“Πώς βρέθηκα εδώ; Δεν μπορούν να με διώξουν, δεν μπορούν, δεν μπορούν!”, απάντησε σκασμένος στα γέλια.

Έβγαλε τη γλώσσα του κοροϊδευτικά και έκανε να φύγει μα στο άκουσμα των λέξεων ματωμένος βαρώνος γύρισε πάλι πίσω.

-“Λέγε τρελοτρελούτσικη αλλοπαρμένη, λέγε, λέγε, λέγε.”

-“Ξέρεις πού μπορώ να βρω τη Μυρτιά που κλαίει;”

tumblr_nro3uevyF01r9nzulo1_500

by Tarynormal

Αφού δεν πρόκειται να έβγαζα άκρη με τον Πιβς, έπρεπε να βρω κάποιο άλλο φάντασμα.

-“Τη Μυρτιά; Την κλαούρω τη Μυρτιά; Ω, δε θες να δείς τη Μυρτιά, την κλαψιάρα τη Μυρτιά. Είναι στο μπάνιο των κοριτσιών και κλαίει πάλι. Λέει πως όλοι την κοροϊδεύουν. Η Μυρτούλα, η καημενούλα πέθανε. Π-Ε-Θ-Α-Ν-Ε-Σ Μυρτιά. Σε σκότωσε ο Βασιλίσκος! Δεν το θυμάσαι, χαζούλα Μυρτούλα; Π-Ε-Θ-Α-Ν-Ε-Σ!”

-“Σσσσσς, Πιβς! Είναι αγένεια αυτό που κάνεις!”

Μα το στοιχειό δεν σταματούσε κι εγώ δεν μπορούσα να το διακινδυνεύσω να ξεσηκώσει όλο το κάστρο. Έφυγα τόσο γρήγορα που δεν ένιωθα τα πόδια μου. Δεν έμαθα τίποτα από τον Πιβς, η Μυρτιά ήταν απλησίαστη όπως φαινόταν και κυκλοθυμική απ’ ότι μου χαν πει. Ο μόνος που μου έμενε ήταν ο Καθηγητής Μπινς, αλλά δε χρειαζόμουν να τον βρω για να μάθω την ιστορία του. Όσο φοιτούσα στο Χόγκουαρτς δίδασκε ακόμη Ιστορία της Μαγείας κι όλοι γνωρίζαμε πως ένα βράδυ αποκοιμήθηκε μπροστά απ’ τη φωτιά, κάηκε ζωντανός και το επόμενο πρωί ως φάντασμα συνέχισε κανονικά τη ζωή του – αν βγάζει καθόλου νόημα αυτό. Ήταν ο πιο βαρετός καθηγητής που χα συναντήσει ποτέ κι η αίθουσα του ήταν μονίμως παγωμένη.

Μετά από μια κουραστική μέρα, αποφάσισα να πάω στη Μαντάμ Ροζμέρτα. Άλλωστε, ήταν πασίγνωστη για το ουίσκι της φωτιάς που σέρβιρε σε ενήλικους μάγους.

 

 

ΠΗΓΕΣ

Vixen

Vixen: fox like House Ravenclaw. Η πρώτη του κοιτώνα της που είχε ως μαγικό κατοικίδιο στο Χόγκουαρτς μια αλεπού. Ζωομάγος. Στις προηγούμενες ζωές της βρέθηκε στο Κάμελοτ και ήταν μαθήτρια του Σαίξπηρ.

No Comments

Post a Comment