Η Μάνα του Μπάτμαν: Όταν η ζωή σου μαθαίνει να αγαπάς κάτι πιο πολύ από τον εαυτό σου - The Daily Owl
fade
30526
post-template-default,single,single-post,postid-30526,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Η Μάνα του Μπάτμαν: Όταν η ζωή σου μαθαίνει να αγαπάς κάτι πιο πολύ από τον εαυτό σου

Mάνα…

Λένε πως δεν υπάρχει πιο γλυκιά λέξη.

Δίκιο έχουν.

Και πως δεν υπάρχει λέξη που να κρύβει πιο μεγάλο πόνο, θα προσθέσω.

Από εδώ που είμαι τώρα.

Γιατί είναι μεγάλος πόνος να βλέπεις το παιδί σου να μεγαλώνει και να μην είσαι εκεί, δίπλα του, μαζί του.

Να μην βλέπεις την ζωή που έφερες στον κόσμο να αλλάζει μέρα με την μέρα.

Να μην είσαι εκεί να απαντάς στις ερωτήσεις του.

Σε αυτές τις 1.000.000 ερωτήσεις που κάνει το λεπτό, κι αν θα μπορούσε θα τις έκανε και το δευτερόλεπτο.

Να μην είσαι εκεί και να να έχεις απαντήσεις και να νιώθεις χρήσιμη, να μην είσαι εκεί και να μη έχεις τις απαντήσεις και να νιώθεις λίγη, ανεπαρκής, και να απορείς πώς ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι μπορεί να ρωτήσει κάτι ένα μεγάλο πλάσμα και αυτόν μην έχει την απάντηση.

Είναι μεγάλος πόνος να μην είσαι εκεί και να βλέπεις τα χεράκια αυτά που κάποτε χωρούσαν και τα δύο στην μία σου παλάμη να αφήνουν το δικό σου χέρι.

Να μην είσαι εκεί και να βλέπεις τα ποδαράκια που κάποτε κρατούσες για να μάθουν να στηρίζονται μόνα τους και να περπατούν να αρχίσουν να τρέχουν και να φεύγουν μακριά σου.

 

Είναι μεγάλος πόνος να μην είσαι εκεί και να μαθαίνεις την ζωή που έφερες στον κόσμο να μιλάει να λέει λέξεις, λογάκια, προτάσεις για να πει αυτά που θέλει, αυτά που νιώθει, αυτά που σκέφτεται. Κι ας έρθει κάποτε η στιγμή που μπορεί να σου πουν λέξεις που μπορεί να σε πληγώσουν.

Είναι μεγάλος πόνος να μην είσαι εκεί και να βλέπεις την ζωή που έφερες στον κόσμο να αγαπάει, να κλαίει, να γελάει, να θυμώνει, να απορεί, να ελπίζει, να απελπίζεται, να πέφτει, να σηκώνεται, να μπορεί, να μην μπορεί.

 

 

 

bruce and martha

 

 

Είναι μεγάλος πόνος να μην είσαι εκεί να σκουπίσεις τα δάκρυα της ζωής που έφερες στον κόσμο. Τα δάκρυα που φέρνει ένα χτύπημα, ένας τσακωμός με τους φίλους, μια παρατήρηση από τους γονείς, ένας εφιάλτης, μια απώλεια.

Ειδικά τα δάκρυα που φέρνει μια απώλεια.

Πολύ περισσότερο τα δάκρυα που φέρνει η δική σου απώλεια, η απώλεια της ζωής που έφερε αυτή την ζωή στον κόσμο.

Νιώθω πως απέτυχα σαν μάνα.

Γιατί το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα ήταν τα μάτια του μικρού μου Μπρους κλαμένα, πονεμένα, απελπισμένα.

“Μαμά; Μαμά; ΜΑΜΑ; ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΜΑΜΑ, ΜΙΛΑ ΜΟΥ”, με διέταζε για πρώτη και τελευταία φορά στην ζωή μου η ζωή μου.

Μα εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω. Να του μιλήσω.

Να του πω πόσο και πώς τον αγαπάω, πως έκανε την ζωή μου ζωή με τον ερχομό του να αξίζει, πως αν για κάτι ένιωσα περήφανη ήταν αυτός, αυτή η ζωή που έφερα στον κόσμο. Πως η στιγμή που κράτησα για πρώτη φορά το ανθρωπάκι αυτό στην αγκαλιά μου και το ακούμπησα στο στήθος μου ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Κι ας κλαίγαμε κι οι δυο τότε.

 

 

Σκέφτομαι πως και την πιο δυστυχισμένη στιγμή της ζωής μου, το ανθρωπάκι μου αυτό, η ζωή μου, είχε ξαπλώσει και πάλι στο στήθος μου. Και πάλι κλαίγαμε και οι δύο. Περίεργη που είναι η ζωή…

 

 

Σήμερα γιορτάζω.

 

Και λείπω από κοντά του κι εκείνος από κοντά μου.

Σήμερα θα πιάνει ο καθένας μας το στήθος του στο μέρος της καρδιάς του και θα γιορτάζει την ανάμνηση.

Όσων προλάβαμε να ζήσουμε.

Όσων προλάβαμε να πούμε ο ένας στον άλλο.

Όσων προλάβαμε να μάθουμε ο ένας στον άλλο.

“Με μαθαίνεις τόσα πολλά πράγματα μαμά”, μου είχε πει μια μέρα.

“Κι εσύ μου μαθαίνεις Μπρους”, του είχα απαντήσει.

“Μα πώς γίνεται αυτό; Εσύ είσαι μεγάλη, και οι μεγάλοι είναι που τα ξέρουν όλα, όχι τα παιδιά”, με είχε ρωτήσει όλο απορία.

“Γίνεται. Όσο μεγάλοι και να είμαστε, όσο μεγάλοι και να γίνουμε πάντα θα υπάρχει κάτι ακόμα να μάθουμε, ακόμα και από κάποιον μικρότερο μας. Έτσι είναι οι άνθρωποι”, του απάντησα.

“Έτσι είναι οι άνθρωποι….”, επανέλαβε, “και τι σου έμαθα εγώ μαμά;”

“Με έμαθες να αγαπώ κάτι, κάποιον, πολύ περισσότερο από τον εαυτό μου”.

“Εμένα;”.

“Εσένα”.

“Κι εσύ μου έμαθες να αγαπώ κάτι παραπάνω από τον εαυτό μου”

“Εμένα;”

“Εσένα”.

Αυτό μου έμαθε η ζωή, η ζωή μου. Να αγαπώ κάτι παραπάνω από εμένα.

Και τόσα χρόνια που τον βλέπω, νιώθω περήφανη που τον βλέπω να συνεχίζει να αγαπάει κάτι περισσότερο από τον εαυτό του.

Την δικαιοσύνη.

Ίσως γιατί κατάλαβε αρκετά νωρίς πως η ζωή μπορεί να μην είναι δίκαιη, αλλά ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι.

No Comments

Post a Comment