Οι Καλικάντζαροι - Γ' μέρος - The Daily Owl
fade
11390
post-template-default,single,single-post,postid-11390,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Οι Καλικάντζαροι – Γ’ μέρος

 Πέρασε λοιπόν η μέρα κι η νύχτα της μεγάλης γιορτής που λένε ότι περιμένουν οι χριστιανοί όλου του κόσμου με φοβερή αγωνία κάθε χρόνο. Έφυγε κι ο Καλικάντζαρός μου, ο Άχνης αξημέρωτα μην τον κάψει ο ήλιος. Μου άφησε βέβαια μια πιατέλα άδεια κι έναν καναπέ άσπρο από την άχνη. Καθάρισα και έπεσα κι εγώ για ύπνο βαθύ.

Είπε ότι θα ξανάρθει το επόμενο βράδυ κι έπρεπε να είμαι ξεκούραστη να ακούσω τις αφηγήσεις του. Λίγο πριν νυχτώσει, κι αφού προμηθεύτηκα ένα-δυο κιλά καλούς κουραμπιέδες με έξτρα άχνη, έφτιαξα ατμόσφαιρα παραμυθιού και περίμενα να φανεί ο καλεσμένος μου.

Ήρθε στην ώρα του, μεσάνυχτα περασμένα και φυσικά χωρίς καν να πει καλησπέρα, στρώθηκε στο χαλί αυτή τη φορά, με την πιατέλα με τους κουραμπιέδες στα πόδια και ξεκίνησε χωρίς πολλά πολλά, να μιλάει.

“Σήμερα λοιπόν κορίτσι, θα σου γνωρίσω τους πιο σημαντικούς  καλικάντζαρους που έχουν υπάρξει ποτέ. Μιλάμε για φοβερές προσωπικότητες. Εξέχουσες φυσιογνωμίες παγκοσμίως γνωστές!

Πρώτος στη σειρά και παλαιότερος είναι ο Μέγας Καλικάντζαρος ο Κατσικοποδιάρης. Λένε ότι ήταν αρχηγός μας πριν κάμποσα χρονάκια, θα πάνε και χίλια πεντακόσια τώρα,  αλλά η αρχηγία του κράτησε λίγο. Ήταν φαλακρός και κασιδιάρης. Είχε λένε, μια και μοναδική τρίχα στο κεφάλι του, στεκόταν όρθια και είχε ένα πόδι κατσικίσιο. Το άλλο δεν ξέρει κανείς πώς ήταν, γιατί έλεγε ότι το είχε χάσει σε μια μάχη με ένα ξωτικό όταν βρέθηκε στα λημέρια του, στη βόρεια Ευρώπη (μιας και ήταν και ταξιδιάρης τρομάρα του). Δεν του άρεσε να κάθεται να ξεχριστουγεννιάζει στην Ελλάδα, μου ΄θελε και Ευρώπη. Δεν έβλεπε που ήταν παλιογρουσούζης  και κακορίζικος και όπου κι αν πήγαινε έφερνε την καταστροφή! Ναι σου λέω την καταστροφή, κι όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και σε μας τα έρμα. Έτσι σύντομα επαναστατήσαμε με αρχηγό τον Παγανό τον Πρώτο τον Μεγάλο και τον ρίξαμε από την εξουσία.  

Ο Παγανός τώρα  με τη σειρά του είχε ένα πόδι καλό, σαν τα δικά σας, σα να λέμε και το άλλο του ήταν κουτσό. Αυτόν μαθές τον έφαγε ο έρωτας.  Είχε ερωτευτεί στα νιάτα του μια χωριατοπούλα τη Μάρω, την κόρη του μυλωνά στα Πάνω Χαλάσματα – ένα χωριό που ούτε κι εγώ δεν ξέρω που είναι. Δεν του φτάνανε οι καλικαντζαρίνες που είναι σαν τα κρύα τα νερά ομορφοκόπελες με ωραία μαλλιά φιδίσια και μάτια αλλήθωρα και υπέροχα ολόστραβα πόδια, και μου ήθελε χωριατοπούλα ο κύριος. Την κυνηγούσε λοιπόν κάθε που έπεφτε ο ήλιος, όλο το Δωδεκάμερο, την ώρα που γύρναγε η κοπέλα από το μύλο για να την κάνει λέει γυναίκα του. Εκείνη η καψερή για να τον αποφύγει κρύφτηκε ένα βράδυ μέσα στα σακιά με το αλεύρι που ήταν πάνω στο γαϊδούρι της. Το καταλαβαίνει ο Παγανός και πάει να ψάξει πάνω στην πλάτη στο ζωντανό, αλλά εκείνο θυμώνει και του δίνει μια με τα πισινά ποδάρια και πάει … του κούτσιασε το ποδάρι. Τον σακάτεψε τελείως, και έφυγε ουρλιάζοντας  και ξέχασε και τη Μάρω και τον έρωτα του για αυτή δια παντός.

Οπότε όπως καταλαβαίνεις τον διώξαμε και τούτον και έμεινε τελικά αρχηγός μας ο Μαντρακούκος ο Πρώτος, κουτσός και αυτός. Το ΄χει φαίνεται η μοίρα μας όλοι οι αρχηγοί μας να είναι κουτσοί. Αυτός που λες πήρε το όνομα του από τις μάντρες, που μέσα στις τρύπες τους πάει και κρύβεται τη μέρα όταν ανεβαίνει τέτοιες μέρες επάνω στη γη. Βγαίνει το βράδυ από αυτές και πειράζει όποιον βρεθεί μπροστά του. Είναι καλός αρχηγός πάντως γιατί αν και τραγοπόδαρος, καραφλός και ασχημομούρης είναι πολύ πολύ πολύ γενναίος και μας προστατεύει πάντα.”

Είχα εκστασιαστεί προσπαθώντας να πλάσω με την φαντασία μου τους φοβερούς αρχηγούς των καλικαντζαραίων και πάνω στον εκστασιασμό μου, άνοιξα κι ένα κουτί με μελομακάρονα κι άρχισα να τρώω κι εγώ.

Εκείνος μόλις είδε ότι έπεσα στην γλυκιά παγίδα συνέχισε χαμογελώντας.

” Τώρα θα σου παρουσιάσω τους πιο περίεργους από το σόι μου! Μοναδικούς και σπάνιους!

Ο Κωλοβελόνης, ένας από τους κολλητούς μου, είναι φοβερός. Φαντάσου ένα μακαρόνι νούμερο δέκα, λεπτός και ψηλός. Σκέψου ότι είναι τόσο λεπτός που μπορεί, και είναι ο μοναδικός που το καταφέρνει, να μπαίνει στα σπίτια όχι από το τζάκι, αλλά από τις κλειδαρότρυπες. Μπορεί να περάσει ακόμα και μέσα από τρύπα κόσκινου. Φοβερό ε; Τον λένε Κωλοβελόνη γιατί έχει μια βελόνα στην ουρά του, σαν βέλος μεγάλη και αλίμονό σου άμα τα βάλεις μαζί του. Τσουπ, σου δίνει μια και σου μένει το τρύπημα για πάντα.

Α! Ξέχασα τον αδερφό μου καλέ! Από άλλη μάνα και πατέρα (;;;) βέβαια. Τον λένε Κοψαχείλη. Είναι λίγο τρομακτικός ο καημενούλης, δεν μοιάζει σε μένα που είμαι ένα κουκλί ζωγραφιστό. Αυτός που λες έχει τα δόντια του τόσο μεγάλα, τεράστια, που κρέμονται έξω από το στόμα του. Όποιος τον δει μπροστά του φεύγει μακριά από την τρομάρα του, και έτσι δεν προλαβαίνει ποτέ να πειράξει κανένα.  Όμως του αρέσει να τρομάζει εμάς και έτσι συχνά πάει και φοράει ένα καλυμμαύκι και μας παρουσιάζεται για παπάς και παίρνουμε μια τρομάρα μέχρι να τον καταλάβουμε…

Φως είναι αυτό που μπαίνει από το τζάμι; Ο κόκορας; Πώς και δε λάλησε; ΩΧ, τρομάρα μου φεύγωωωωωω!!!”

“Τον κόκορα τον φάγανε σήμερα μακαρονάδα” είπα, αλλά δεν με άκουσε …

 

ΠΗΓΕΣ

No Comments

Post a Comment