Γιώργος Αγγελίδης: Ο νεότερος Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού μας ξεναγεί στην "αυτοκρατορία" του! - The Daily Owl
fade
14304
post-template-default,single,single-post,postid-14304,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Γιώργος Αγγελίδης: Ο νεότερος Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού μας ξεναγεί στην “αυτοκρατορία” του!

Πόσο εύκολο είναι να ξεκινάς στα 14 να δημιουργείς το δικό σου φανταστικό κόσμο και στα 19 να κρατάς το πρώτο σου βιβλίο; Ο Γιώργος Αγγελίδης έιναι ένας από τους νεότερους (αν όχι ο νεότερος) Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού. Το “Daily Owl” βρέθηκε μαζί του στο “Cap Cap” κι εκεί μιλήσαμε για την τριλογία της “Αυτοκρατορίας του Φεγγαριού” και αφήσαμε το Γιώργο να μας γνωρίσει τον Άλφρεντ και τις περιπέτειές του.

 

1. Γιώργο έγραψες το πρώτο σου βιβλίο στα 19 σου χρόνια. Τι είναι αυτό που σπρώχνει ένα τόσο μικρό παιδί στη συγγραφή ενός βιβλίου, πράγμα που απαιτεί υπομονή και αφοσίωση;

 

Το πρώτο βιβλίο της «Αυτοκρατορίας» ξεκίνησα να το γράφω λίγο πριν κλείσω τα 14 και στα 19 περίπου, ολοκλήρωσα το τρίτο και τελευταίο. Δε θεωρώ, ωστόσο, πως η ηλικία παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο σε μια τόσο πηγαία ανάγκη όσο η συγγραφή, ειδικά όταν κάποιος ήδη λατρεύει την ανάγνωση. Από τη στιγμή που η ιδέα της «Καρδιάς του Δαίμονα» γεννήθηκε μέσα μου δεν μπορούσα να σταματήσω να γράφω τις περιπέτειες του Άλφρεντ γιατί πρώτα και κύρια είχα αγωνία εγώ ο ίδιος να μάθω τί θα του συμβεί, καθώς ξεκινάει το ταξίδι του στο εσωτερικό της σελήνης. Αφοσίωση, λοιπόν και υπομονή χρειάστηκε μονάχα στο γλωσσικό κομμάτι, το οποίο στα 14 ενδεχομένως δεν ήταν το πλέον άρτιο, ακριβώς για να φτάσει όσο το δυνατόν συντομότερα να πληροί τις δικές μου προϋποθέσεις για να αποδοθεί σωστά το όραμά μου για την «Αυτοκρατορία».

 

2. Ποια είναι η πρώτη ιστορία που θυμάσαι να σου λένε;

 

Τις περισσότερες ιστορίες απ’ όταν ήμουν μικρός μέχρι και σήμερα μου τις λέει ο παππούς μου. Και είναι ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή, σε μια εποχή περασμένη με τις αντιξοότητες της Κατοχής. Παρ’ όλα αυτά η πρώτη ιστορία, χρονολογικά, που θυμάμαι  είναι μια από εκείνες που μου έλεγε η γιαγιά μου, για να κοιμηθώ: το παραμύθι της Κυρά-καλής και της Κυρά-Κακής που κάπως συναντάνε τους δώδεκα μήνες σε μια σπηλιά και το παραμύθι τελειώνει με το ηθικό δίδαγμα «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει». Τα ενδιάμεσα ομολογώ μου διαφεύγουν. Μάλλον χρειάζομαι μια ακόμη επανάληψη!

 

3. Αν ήσουν ήρωας παραμυθιού ποιος πιστεύεις πως θα ήσουν;

 

Σίγουρα ο Πίτερ Παν. Η ύπαρξη ενός μέρους, μιας ονειροχώρας, που δε θα χρειαζόταν να μεγαλώσω φαντάζει ειδυλλιακή στο νου μου. Και όχι διότι με φοβίζει ο χρόνος που περνάει, άλλωστε κάθε ηλικία έχει τις δικές της ομορφιές να προσφέρει και τα δικά της μυστήρια να ξεδιπλώσει. Απλώς, δε θα ήθελα να χαθεί ποτέ η παιδικότητα μέσα μου γιατί θεωρώ ότι είναι κύριο συστατικό του ποιός είμαι σαν άνθρωπος και συγγραφέας.  Η «Αυτοκρατορία» λοιπόν μπορείς να πεις ότι λειτουργεί και ως ένα απόθεμα αυτής της παιδικότητας, για να ανατρέχω όσα χρόνια κι αν περάσουν.

 

SER_6740

 

4. Τι απολαμβάνεις περισσότερο στο “Cap Cap”;

 

Το “Cap Cap” είναι για εμένα ένα μαγικό βασίλειο που τα κύματα της φαντασίας ξέβρασαν στην πόλη μας. Η είσοδός του φαντάζει σαν μια πύλη σε μια άλλη εποχή, ένα άλλο φανταστικό σύμπαν. Η διακόσμηση, η μουσική, η μυρωδιά δημιουργούν μια πραγματική αίσθηση φαντασίας. Πέρα, λοιπόν, από τα απίστευτα γλυκά και κυρίως τα cupcakes, για τα οποία θα μπορούσα να μιλάω και να επαινώ ώρες, αυτό που απολαμβάνω περισσότερο στο “Cap Cap” είναι ότι στην ουσία μου χαρίζει, κάθε φορά, για λίγο εκείνη τη «μαγική δύναμη» που αν με ρωτούσες όταν ήμουν μικρός, θα έλεγα πως επιθυμούσα πάνω από κάθε άλλη: Να αγγίζω τις σελίδες ενός βιβλίου και μεμιάς να βυθίζομαι μέσα του.

 

5. Ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του φανταστικού είναι ο Tζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Έχεις διαβάσει έργα του; Σου αρέσει ο τρόπος γραφής του;

 

 Στο δημοτικό άρχισα για πρώτη φορά να διαβάζω τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και ομολογώ πως η πυκνότητα της γραφής και τα μικρά γράμματα της ελληνικής έκδοσης με είχαν αποθαρρύνει. Κι όμως η πλοκή ήταν τόσο ενδιαφέρουσα που δε μπορούσα να σταματήσω, ειδικά όταν είδα την πρώτη ταινία, αρνούμενος κατηγορηματικά να δω τις επόμενες δύο, αν δεν διάβαζα πρώτα και τα τρία βιβλία. Οπότε μέσα σε ένα χρόνο είχα διαβάσει όλο τον «Άρχοντα» καθώς και το «Χόμπιτ». Το “Σιλμαρίλλιον” το διάβασα τη δεύτερη φορά που έπιασα να διαβάσω τα βιβλία του «Άρχοντα».

 

Πέρα από τον τρόπο γραφής του Τόλκιν, ο οποίος είναι εξαιρετικά αριστοτεχνικός καθιστώντας το βιβλίο του μέρος του λογοτεχνικού κανόνα της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας, αυτό που θεωρώ μοναδικό είναι το γεγονός ότι κατάφερε κάτι που κανείς πλέον δε μπορεί, λόγω της εμφάνισης της τυπογραφίας και της εξασθένησης της προφορικής παράδοσης: δημιούργησε ένα σύστημα μύθων, το οποίο είναι τόσο σύνθετο και ανεπτυγμένο, που ακόμη και ύστερα από το θάνατό του συνέχισε να διογκώνεται, αποκτώντας δική του ζωή.

 

6. Ο κεντρικός σου ήρωας, ο Άλφρεντ χάνει τους δυο του γονείς σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τι σε έκανε να επιλέξεις αυτή την τροπή; 

 

Χωρίς φυσικά να θέλω να κάνω spoiler, δεν επέλεξα «εγώ» να μείνει ο Άλφρεντ ορφανός και από τους δυο γονείς του μέσα σε ένα μήνα. Εννοώ, δεν ήταν ζήτημα τύχης, αλλά και οι δύο θάνατοι, ενορχηστρώθηκαν, όπως αποκαλύπτεται αρκετά νωρίς στο βιβλίο, από κάποια άτομα που θελαν να φέρουν τον Άλφρεντ σε αυτή τη θέση. Παντελώς αβοήθητος, να νιώθει το βάρος της ευθύνης για το δίδυμο αδερφό του που πέφτει θύμα απαγωγής, γεγονός που ενδεχομένως θολώνει την κρίση του και δοκιμάζει τα όριά του.

 

SER_6738

 

7. Ποιο βιβλίο θα ήθελες να έχεις γράψει;

Αν μπορούσα να πω επτά βιβλία θα έλεγα την επταλογία “Χάρι Πότερ”, την οποία υπεραγαπώ και ενδεχομένως να έχω διαβάσει σχεδόν τόσες φορές, όσες και το δικό μου βιβλίο. Αν όμως η σειρά δεν προσμετράται ως ένα βιβλίο και πρέπει να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα διάλεγα σίγουρα το έκτο βιβλίο, τον «Ημίαιμο Πρίγκιπα» στο οποίο θεωρώ ότι η Ρόουλινγκ απέδειξε όλη τη συγγραφική της δεινότητα. Είναι απερίγραπτα δύσκολο να ενώσεις την πλοκή επτά βιβλίων χρησιμοποιώντας στοιχεία από όλα και πλέκοντάς τα  με τέτοιον τρόπο ώστε να ανατρέψεις ό,τι ο αναγνώστης θεωρούσε πως γνώριζε. Απαιτεί τρομερό υπολογισμό, σχεδιασμό και μαεστρική τοποθέτηση. Τέλος, δε μπορώ να μην αναφερθώ και στη σκηνή του θανάτου του Ντάμπλντορ, με την πιο κρυφά αμφίσημη φράση: «Severus, please». Είναι ειλικρινά, η σκηνή βιβλίου που με έχει σημαδέψει θεωρώ περισσότερο.

 

8. Αν μας προσκαλούσες για φαγητό σε ένα φανταστικό κόσμο, ποιος θα ήταν αυτός;

 

Θα σας προσκαλούσα στη Μεγάλη Τραπεζαρία του Χόγκουαρτς, στο δείπνο της 1ης Σεπτεμβρίου, που είναι το πιο πλουσιοπάροχο του χρόνου για να υποδεχθεί τους  μαθητές μετά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Βεβαίως, δε θα μας επέτρεπαν να μπούμε, ως Μάγκλ, αλλά θα ράβαμε μανδύες και θα τρυπώναμε κάπως… Ακόμα και μια σύλληψη κι ένα ξόρκι λήθης θα άξιζε τον κόπο! Φυσικά θα ήθελα να σας προσκαλέσω και στον δικό μου κόσμο, στην «Αυτοκρατορία», αλλά τουλάχιστον οι κάτοικοι της Σελήνης, δεν τρέφονται με τον παραδοσιακό τρόπο, αν με καταλαβαίνεις…

 

9. Δώσε μας τον δικό σου ορισμό της φαντασίας

 

Για εμένα φαντασία είναι οτιδήποτε βλέπουμε, αισθανόμαστε, βιώνουμε και αλλάζει στο νου μας, περνώντας μέσα από ένα «μαγικό» καταρράκτη που ζωντανεύει τα χρώματα, τη μυρωδιά και την αφή του. Ο,τιδήποτε δεν έχουμε και ονειρευόμαστε να είχαμε. Οποιοδήποτε μέρος επισκεπτόμαστε χωρίς καν να υπάρχει, μέσω των ονείρων και του νου. Πιο «φανταστική» βέβαια είναι η προσπάθεια που καταβάλλει ο καθένας μας να κάνει αυτό το όνειρο πραγματικότητα στη ζωή του.

 

SER_6727

 

10. Πόσο καιρό σου πήρε να γράψεις το πρώτο σου βιβλίο;

 

Θεωρητικά κάθε βιβλίο της ‘Αυτοκρατορίας” πήρε περίπου δύο χρόνια να γραφτεί παράλληλα με το σχολείο, τις Πανελλαδικές και τη σχολή. Ωστόσο, δεδομένου ότι καθώς προχωρούσα προς το τέλος, διαρκώς επέστρεφα και διόρθωνα, ειδικά την «Καρδιά του Δαίμονα», μπορώ με μεγαλύτερη ασφάλεια να πω ότι η «Αυτοκρατορία» ως τριλογία χρειάστηκε 6 χρόνια για να γραφτεί, από το 2009 μέχρι το 2015.

 

11. Ποια στιγμή της ημέρας σε εμπνέει περισσότερο να γράφεις ;

 

Κάποτε με ενέπνεε η νύχτα. Περίμενα να αδειάσει η Πανόρμου, όπου μένω, κι έβγαινα απολαμβάνοντας τη σιγαλιά και χαζεύοντας το φεγγάρι στον ουρανό, ανεξάρτητα από το αν έκανε κρύο ή ζέστη. Ύστερα έμπαινα μέσα και άρχιζα να γράφω ώσπου να ξημερώσει. Ήταν κάτι σαν την προσωπική μου, αν μπορώ να το θέσω έτσι, ιεροτελεστία. Πλέον, νιώθω ότι η έμπνευση έχει φωλιάσει καλά μέσα μου, οπότε αν έχω ένα ανοιχτό word και το πληκτρολόγιό μου μπορώ να γράφω συνέχεια, δίχως σταματημό.

 

12. Σε ποια διάσημη ιστορία θα άλλαζες το τέλος;

 

Σε πολλές ταινίες και βιβλία θα έμπαινα στον πειρασμό να αλλάξω το τέλος, είναι η αλήθεια… Οι ιστορίες στις οποίες, όμως, θα ήθελα πολύ περισσότερο να μπορώ να αλλάξω την έκβαση, είναι αυτές που βιώνουμε καθημερινά. Ιστορίες ανθρώπων γύρω μας. Των προσφύγων που πνίγηκαν στο Αιγαίο τους περασμένους μήνες. Εκείνων που επιβίωσαν και τώρα βρίσκονται κυριολεκτικά στο μεταίχμιο της ζωής. Των ανθρώπων που χάνουν κάθε μέρα τη ζωή τους στη Συρία. Των παιδιών που, λες και είναι πρωταγωνιστές σε θρίλερ, βρίσκουν το θάνατο από τα χέρια των ίδιων τους των γονιών, κάτι που ακούγεται όντως βγαλμένο από κάποιο φρικιαστικό σενάριο, κι όμως έχει διαδραματιστεί πολλές φορές τον τελευταίο καιρό. Παρ’ όλα αυτά δυστυχώς, όπως και στα βιβλία, το τέλος της ζωής είναι ως έχει και δεν αλλάζει. Το ζητούμενο είναι να επαναπροσδιορίσουμε τους όρους υπό τους οποίους θα τελειώσουν -ή μάλλον δε θα τελειώσουν- τα ανθρώπινα «βιβλία» που γράφονται ακόμα και που θα γραφτούν στο μέλλον.

 

13. Υπάρχει η πεποίθηση πως τα βιβλία του φανταστικού δεν αφορούν την ελληνική αγορά. Τι πιστεύεις εσύ;

 

Το fantasy είναι ένα είδος που συνδυάζει πολλά άλλα. Ενέχει την περιπέτεια, το μυστήριο και προφανώς τη φαντασία. Αποτελεί, λοιπόν, την πιο δραστική απόδραση από την καθημερινότητά μας, με κάθε βιβλίο του να μας ταξιδεύει μακριά από τη μουντή πραγματικότητα, σε εξωτικά βασίλεια και σύμπαντα. Πώς λοιπόν να μην αφορά την ελληνική αγορά και την ελληνική κοινωνία, σε μια εποχή που ο καθένας μας το έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη να δραπετεύσει έστω και για λίγο από τις δυσκολίες της κρίσης, σε μια διαφορετική πραγματικότητα; Άλλωστε, το fantasy είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική λογοτεχνική παράδοση, καθότι ο Όμηρος με την Οδύσσεια, θεωρείται από πολλούς πατέρας του είδους.

 

SER_6728

 

14. Ποιο είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που έχεις ακούσει μετά την έκδοση του βιβλίου σου;

Ότι η “Αυτοκρατορία” πέρα από ένα βιβλίο fantasy είναι ένα βιβλίο λογοτεχνικό, με ηθικοπλαστικό περιεχόμενο και μια σύνθετη παρομοίωση της σύγχρονης κατάστασης στη χώρα μας. Κι ενώ ξεκινώντας να γράφω το βιβλίο στα 14 σίγουρα δεν είχα κάποιο τέτοιο συνειδητό σκοπό, καθώς η «Αυτοκρατορία» έγινε για εμένα ένα δίδαγμα πως οι καταστάσεις και τα εμπόδια υπάρχουν για να ξεπερνιούνται, αποτύπωσε τη δική μου πραγματικότητα, πάντα μέσα  από το κιάλι της φαντασίας και κατ’ επέκταση την πραγματικότητα όλων μας.

 

15. Τι είναι αυτό τελικά που μας κάνει να αγαπάμε τις ιστορίες;

 

Οι ιστορίες, ακόμη και οι φανταστικές, είναι βγαλμένες από τη ζωή. Αγαπάμε τις ιστορίες με τους ήρωες των οποίων μπορούμε να ταυτιστούμε. Εκείνες που μας κάνουν να γελάμε, να κλαίμε, να νιώθουμε. Αγαπάμε τις ιστορίες γιατί σε αυτές εντοπίζουμε κομμάτια μας, κομμάτια που έχουμε, κομμάτια που ονειρευόμαστε, κομμάτια που χάσαμε και κομμάτια που ελπίζουμε να βρούμε.

 

16. Δώσε μας 3 λόγους για να διαβάσει κάποιος την “Καρδιά του Δαίμονα”

 

Η «Αυτοκρατορία» είναι κυριολεκτικά το πρωτότοκο παιδί μου, οπότε ενδεχομένως ο ενθουσιασμός του γονιού να μη με άφηνε να μιλήσω αντικειμενικά. Καταλαβαίνεις… Αυτό που μπορώ να πω είναι αυτό που προσπάθησα να κάνω με την «Αυτοκρατορία» και αυτό ήταν να πάρω ό,τι αγαπώ από το είδος του fantasy και να το αντιστρέψω. Νομίζω λοιπόν ότι μέχρι το τέλος του τρίτου βιβλίου, κάποιος αναρωτιέται, είναι όντως το καλό απόλυτα καλό ή μήπως δεν υπάρχει λευκό και μαύρο τελικά; Και ακόμα περισσότερο, κερδίζει τελικά πάντα το καλό στο τέλος;

 

 

DimMerlin

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

No Comments

Post a Comment