Τρεις έρωτες που λατρέψαμε και δεν υπήρξαν ποτέ - The Daily Owl
fade
36559
post-template-default,single,single-post,postid-36559,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Τρεις έρωτες που λατρέψαμε και δεν υπήρξαν ποτέ

Τους αγαπήσαμε, τους πιστέψαμε, τους κάναμε δικούς μας, ταυτιστήκαμε ή βρεθήκαμε «απέναντι» και ακόμα και τώρα εκεί κάπου στα όνειρά μας νιώθουμε πως μπορεί και να υπάρχουν … Και γιατί δεν μας το λένε; Έτσι, για να σπάσουν πλάκα και να μην τους … ματιάσουμε! 

Ο ένας βγαλμένος από τα βιβλία, ο άλλος από τη μικρή οθόνη και ο τρίτος από την αρχαιότητα και την ελληνική μυθολογία.

 

 

Νούμερο 1: Η Χιονάτη και ο Πρίγκιπας

 

 

Συναντήθηκαν κάπως εναλλακτικά. Αυτός ψηλός, όμορφος, με το άλογο του, το βασίλειο του, με τα όλα του. Αυτή πάλι νεκρή, όμορφη, με το φίνο της δερματάκι και τα ολόμαυρα μαλλιά της είχε πάρει τον αιώνιο ύπνο μέσα στο φέρετρο. Ο πρίγκιπας ερωτεύεται τη νεκρή (για όνομα του Θεού και της Παναγίας, αγριεύτηκα) και αποφασίζει να την πάρει στο παλάτι. Γίνεται μια μανούρα με τους νάνους αλλά στο τέλος νικά και καταφέρνει να κάνει την καλλονή να ξυπνήσει αφού κατά τη μεταφορά της έπεσε η άμαξα σε λακκούβα (τι διάολο; και στα παραμύθια κάνει βλακείες το ΥΠΕΧΩΔΕς) και ξεσφηνώθηκε το κομμάτι με το δηλητηριασμένο μήλο από το λαιμό της. Μάλλον από τότε δεν ξαναέφαγε το δημοφιλές φρούτο.

 

 

 

Νούμερο 2: Χριστίνα Μαρκάτου-Αντώνης Καλούδης

 

 

Τι να πούμε για αυτόν τον δεσμό που στιγμάτισε την δεκαετία του 90! Μάνα και κόρη μοιράστηκαν τον ίδιο άντρα (“Φωτιά θα πέσει να σας κάψει που μου μαγαρίσατε το πλυσταριό“). Η χήρα του Παλαιού Ψυχικού και βασίλισσα της ντομάτας έπεσε στον έρωτα του νεαρού φοιτητή (ανάθεμα κι αν το πήρε ποτέ ο Αντωνάκης το πτυχίο) ο οποίος μόνο τη γάτα του σπιτιού είχε αφήσει ανέγγιχτη. Γνωριστήκανε λόγω μιας ισχυρής χιονοθύελλας που τους κράτησε στην Περούτζια και έμειναν μαζί για πολλά χρόνια. Τόσα χρόνια που στο τέλος ο Αντωνάκης έπαψε να είναι και τόσο νεαρός. To “Dolce Vita” μας έκανε να γελάσουμε, να κλάψουμε και πάνω από όλα να παρακολουθήσουμε έναν έρωτα διαφορετικό χωρίς να μας φανεί περίεργος.

 

 

 

Νούμερο 3: Ορφέας και Ευρυδίκη

 

 

Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Όταν λέμε Ευρυδίκη δεν εννοούμε την “Πόσο λίγο με ξέρεις”. Πάμε τώρα στα βασικά. Ο Ορφέας ήταν η πρώτη λύρα της εποχής του. Για να σου δώσω να καταλάβεις, ήταν κάτι σαν το Ζαμπέτα αλλά σε αρχαιοελληνικό. Η Ευρυδίκη ήταν η μεγάλη του αγάπη. Κάποια στιγμή που η σύζυγος ήταν μέσα στα δάση και έψαχνε για αγριοφράουλες την δαγκώνει ένα ερπετό και την τρώει το μαύρο χώμα την κοπέλα. Αμαρτία δυο μέτρα κορίτσι, σου λέει. Ε, μετά πολλά τα μαθαίνει τα μαντάτα ο Ορφέας και αρχίζει το σόλο. Κλάψανε και τα δέντρα, ήρθαν νύμφες, ζώα, σάτυροι, θεοί, μια ξαδέλφη του γεροντοκόρη – άνθρωπος δεν έλειψε. Και να τα μοιρολόγια, και να οι οδυρμοί. Τον λυπήθηκε ο Άδης και του λέει “Έλα πάρε το πρόσωπο και πηγαίντε πάλι πίσω στη χώρα των ζωντανών” (φαντάσου μουρμούρα η Ευρυδίκη που ούτε ο Χάρος δεν την άντεχε). Βέβαια, ο Άδης έθεσε τον όρο να μην κοιτάξει τη γυναίκα του μέχρι να ανέβουν πάνω. Για να μην τα πολυλογώ, λίγο πριν φτάσουν λύγισε και της έριξε ένα βλέμμα – το οποίο ήταν και το τελευταίο.

 

 

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο People 

DimMerlinDimMerlin

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

No Comments

Post a Comment