Τα γενέθλια του Μπρους - The Daily Owl
fade
27464
post-template-default,single,single-post,postid-27464,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Τα γενέθλια του Μπρους

Σαν σήμερα γεννήθηκε το αγόρι μου.

Λένε πως στα γενέθλια μας δεν γιορτάζουμε μόνο εμείς, αλλά και οι γονείς μας, κυρίως η μάνα μας.

 

Θα μπορούσα κι εγώ λοιπόν να γιορτάζω, αλλά δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να πω ότι γιορτάζω κι εγώ αφού δεν είμαι κοντά του για να γιορτάσω μαζί του.

 

Για να τον ξυπνήσω με ένα χάδι, με ένα φιλί, να του τραβήξω τις κουρτίνες για να μπει ο ήλιος και να μου λέει “Μαμά τι κάνεις πρωί πρωί; Κοιμάμαι!“, και να τραβάει το πάπλωμα για να καλύψει το κεφαλάκι του και να μην ξυπνήσει από το φως του ήλιου που θα μπαίνει στο δωμάτιό του.

 

Και εγώ να χαμογελάω με την γκρίνια του και να του λέω “Σήκω Μπρους, είναι τα γενέθλιά σου! Σήκω να φας πρωινό και να χαρούμε την μέρα σου“.

 

Κι εκείνος να σηκώνεται, να χοροπηδάει στο κρεβάτι και να με ρωτάει όλο λαχτάρα “Είναι τα γενέθλιά μου; Θα μου πάρεις δώρο; Θα μου πάρεις ό,τι μα ό,τι θέλω; Θα σβήσουμε κεράκια; Θα είναι ωραία η τούρτα μου; Θα γυρίσει νωρίς ο μπαμπάς για να σβήσουμε όλοι μαζί τα κεράκια”; Κι εγώ να του απαντάω σε όλα” Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι, ναι“, γιατί είναι η μέρα του. Η μέρα μας.

 

Και να ξυπνάει και να χαμογελάει. Και να είναι όλη την μέρα το χαμόγελο στο πρόσωπο του. Και να πηγαίνουμε να πάρουμε τον μπαμπά από την δουλειά για να πάμε όλοι μαζί να πάρουμε το δώρο του Μπρους.

 

Και να μπαίνουμε στο μαγαζί με τα παιχνίδια και να του λέμε “διάλεξε όσα θες“, κι εκείνος, το μικρό μου αγόρι, ο μικρός μου ο Μπρούς να διαλέγει ένα παιχνίδι μόνο για εκείνον και πολλά παιχνίδια για τα παιδιά των υπαλλήλων της εταιρείας και να λέει “Εγώ μπορώ να έχω όποτε θέλω όσα παιχνίδια θέλω, εκείνα δεν μπορούν. Πάρ’ τα μπαμπά και δώσ’ τα σους γονείς τους να τους τα δώσουν“.

 

Γιατί τέτοιος ήταν από μικρός ο Μπρους μου. Πάντα έδινε. Από όσα είχε. Σε αυτούς που δεν είχαν την τύχη να μπορούν να έχουν.

 

Και μετά να φεύγουμε από το μαγαζί με τα παιχνίδια και να κάνουμε βόλτα. Οι τρεις μας. Και να μας παρακαλάει να του πάρουμε παγωτό. Κι εμείς να του λέμε “Φλεβάρη μήνα; Θα κρυώσεις“, κι εκείνος να μας λέει “Κι άμα κρυώσω θα με κάνετε καλά εσείς και ο Άλφρεντ“, και τελικά να του παίρνουμε παγωτό γιατί όντως, αν κρύωνε θα τον κάναμε καλά εμείς και ο Άλφρεντ. 

 

Και να γυρνάμε σπίτι και να βρίσκουμε τον Άλφρεντ να μας περιμένει στην πόρτα κρατώντας την τούρτα που είχε φτιάξει για τον Μπρους. Την πιο όμορφη τούρτα, την πιο μεγάλη τούρτα, την πιο νόστιμη τούρτα. Την “πιο”, γιατί πάντα τα “πιο” ετοίμαζε και έκανε ο Άλφρεντ για τον Μπρους.

 

 

Μα, τι λέω;

 

Ο μικρός μου Μπρούς δεν είναι πια μικρός. Και δεν θα γιορτάζαμε έτσι τα γενέθλια του. Ο μικρός μου Μπρους, το αγόρι μου δεν είναι πια παιδί, είναι άντρας.

 

Κι εγώ από εδώ που είμαι τον βλέπω να ξυπνάει ανόρεχτα αυτήν την μέρα.

 

Να παίρνει ανόρεχτα το πρωινό που του ετοίμασε ο Άλφρεντ.

 

Να ρωτάει τον Άλφρεντ αν θυμάται πώς γιορτάζαμε στο σπίτι τα γενέθλια του όσο ζούσαμε εγώ και ο μπαμπάς του.

 

Και να του απαντάει ο Άλφρεντ πως από την μέρα που γεννήθηκε κάθε μέρα ήταν γιορτή στο σπίτι μας και να του χαϊδεύει τρυφερά το κεφάλι.

 

Κι εκείνος να κοιτάει έξω από το παράθυρο και να δακρύζει.

 

Και τότε ο Άλφρεντ να του φέρνει την τούρτα που του ετοίμασε.

 

Μια τούρτα με μια νυχτερίδα πάνω.

 

Για να του θυμίζει ποιος είναι και για ποιο λόγο οφείλει στον εαυτό του να γιορτάζει την συγκεκριμένη μέρα.

 

Γιατί ο Μπρους μου είναι ο Μπάτμαν, και πάντα δίνει σε αυτούς που δεν έχουν Ελπίδα, βοήθεια, παρουσία. Κι ας μη τα έχει πλέον εκείνος όλα αυτά.

 

Χρόνια πολλά Μπρους μου.

No Comments

Post a Comment