Η Μάνα του Μπάτμαν - The Daily Owl
fade
25171
post-template-default,single,single-post,postid-25171,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Η Μάνα του Μπάτμαν

Η μάνα του Μπάτμαν δεν έκλαψε ποτέ.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ, η μάνα του Μπρους Γουέιν, η Μάρθα Γουέιν, έκλαψα.
Τότε που γυρνώντας από το θέατρο με σκότωσαν για μερικές πέρλες που φορύσα στον λαιμό μου μπροστά στα μάτια του Μπρους.
Έκλαψα καθώς τα μάτια μου λίγο πριν τα κλείσω για πάντα έβλεπαν το μικρό μου αγόρι να τρέχει και να πέφτει πάνω μου, φωνάζοντας “μαμά”.
Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω. Να του μιλήσω. Μπορούσα μόνο να τον δω για λίγο. Θολά. Η τελευταία εικόνα που θυμάμαι είναι θολή, ανακατεμένη. Οι πέρλες μου που κυλούσαν στον δρόμο που πλυμμηριζε από το αίμα μου, και το χέρι μου να αγκαλιάζει το κεφάλι του μικρού μου Μπρους που έκλαιγε με αναφιλητά γατζωμένος στο στέρνο μου.
Ο μικρός μου Μπρους.
Ο καλός μου Μπρους.
Που για ένα κολιέ με πέρλες βρέθηκε μόνος του στην ζωή.
Χωρίς εμένα.
Χωρίς την μαμά του.
Χωρίς το χάδι μου, χωρίς την αγκαλιά μου, χωρίς το φιλί μου για καληνύχτα, χωρίς να είμαι εκεί όταν θα αγαπήσει για πρώτη φορά, χωρίς να είμαι δίπλα του όταν τελειώσει το σχολείο.
Έμεινε μόνος του.
Χωρίς την μαμά του.
Κι έκλαψα για αυτό.
Για αυτόν.
Για εμένα,
Για αυτό που έτυχε.
Για το κακό που στέρησε αυτόν από εμένα και εμένα από αυτόν.
Για το άδικο που χώρισε ένα παιδί, το παιδί μου, από την μαμά του, από εμενα.
Δυο φορές πέθανα.
Μια όταν με σκότωσαν και μια όταν κατάλαβα πως ο πραγματικός θάνατος είναι που θα είμαι μακριά του.
Που θα είναι μακριά μου.
Για το κακό αυτό έκλαψα.
Εγώ η Μάρθα Γουείν.
Εγώ η μάνα του Μπρους Γουέιν.
Για το κακό.
Για το κακό που του έμαθα να πολεμάει, να αντιστέκεται, να τιμωρεί.
Για το άδικο αυτό έκλαψα.
Για το άδικο που του έμαθα να μην δέχεται, να μην το επιτρέπει, να μην γίνεται συνένοχος του.
Για αυτά έκλαψα.
Η μάνα του Μπρους Γουείν έκλαψε.
Αλλά η μάνα του Μπάτμαν δεν έκλαψε ποτέ.
Γιατί ο Μπρους μου έγινε Μπάτμαν.
Γιατί τον γέννησα και τον μεγάλωσα για να γίνει Μπάτμαν.
Για να πολεμάει το κακό και το άδικο
Για να βοηθάει, για να είναι εκεί όταν τον χρειαζονται, για να μπορεί όταν κα όσα δεν μπορούν οι άλλοι.
Για να είναι άνθρωπος.
Όχι υπεράνθρωπος, ούτε υπερήρωας.
Γιατί αυτό είναι ο Μπρους μου, ο Μπάτμαν σας.
Ένας άνθρωπος ταγμένος στους ανθρώπους, ταγμένος και ορκισμένος να υπηρετεί το καλό. Τους ανθρώπους.
Η μάνα του Μπάτμαν δεν έκλαψε ποτέ.
Γιατί από εδώ που είμαι τον βλέπω να κάνει όλα όσα με κάνουν περήφανη. Όλα όσα θέλει.
Όταν όμως βγάζει την κάπα του και μένει μόνος του κλαίω.
Γιατί είναι και νιωθει μόνος του.
Περιμένοντας ένα χάδι, ένα φιλί, μια απάντηση στο “γιατί” που προκαλεί το άδικο. Το κάθε τι άδικο.
 
Εγώ, η Μάρθα Γουέιν, μητέρα του Μπάτμαν θα είμαι πλέον εδώ. 
Να σας αφηγούμαι τα κατορθώματα του και την ζωή του και για να σας κάνω να καταλάβετε κι εσείς γιατί η μάνα του Μπάτμαν δεν έκλαψε ποτέ.
No Comments

Post a Comment