Ένα Όνειρο... - The Daily Owl
fade
15459
post-template-default,single,single-post,postid-15459,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Ένα Όνειρο…

Είμαι βαμπιρέλα. Έχω μακριά μαύρα νύχια και στο λαιμό μου κρέμεται ένας δράκος με μπλε πετράδι.
Παρ’όλο που είμαι βαμπίρ λατρεύω το “φως”. Όχι αυτό που σε ζεσταίνει, αλλά αυτό που δίνει μια λάμψη στα αντικείμενα. Είμαι ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με κόκκινα πέταλα,τα οποία αναδίδουν ένα διακριτικό άρωμα στο χώρο. Το κρεβάτι έχει ουρανό και τούλι.

arwen_1_by_chonastock

by chirinstock

Δεν είμαι πια βαμπιρέλα, αλλά ξωτικό. Τα μαλλιά μου φτάνουν μέχρι τη μέση μου τόσο απαλά μεταξένια. Νιώθω ευτυχισμένη, παντού επικρατεί γαλήνη. Σηκώνομαι από το κρεβάτι, τραβώντας το τούλι που με διαχωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο. Περπατάω με αργά ανάλαφρα βήματα και κοιτάζω γύρω μου σαν να αντικρίζω τα πράγματα για πρώτη φορά. Φοράω άσπρο φόρεμα που κουνιέται με το παραμικρό φύσημα του αέρα.
Στο στήθος μου είναι καρφιτσωμένο ένα κρυστάλλινο τριαντάφυλλο. Το λατρεύω αυτό το τριαντάφυλλο,είναι η ζωή μου…
Τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει αυτή τη γαλήνη. Κι όμως μια σταγόνα βροχής αλλάζει τα πάντα. Με ξυπνάει από το βαθύ μου όνειρο. Όχι δεν πρόκειται να γυρίσω πίσω. Θα μείνω εδώ για πάντα μέχρι τα όνειρά μου να πραγματοποιηθούν, να πάψουν πια να είναι όνειρα. Μια σταγόνα βροχής “ζωντανεύει” το τριαντάφυλλό μου.
Το κρύσταλλο μεταμορφώνεται σε βελούδινα κόκκινα πέταλα,που μοιάζουν με τα χείλη μου.
Σε λίγο όμως το τριαντάφυλλο θα ξεραθεί,όπως ξεραίνονται όλα τα λουλούδια.
Τι θα απομείνει απ’ αυτό;
Ίσως τίποτα ίσως τα πάντα. Ίσως τα πάντα.
Κανείς δεν ξέρει ούτε η βροχή.
Τρέχω σε ένα απέραντο σκοτεινό δάσος, ψάχνω να βρω κάποιον να μου απαντήσει,αλλά δεν υπάρχει κανένας. Αισθάνομαι μόνη μου με το τριαντάφυλλό μου. Κανείς δεν ενδιαφέρεται γι αυτό παρά μόνο ΕΓΩ.
Τι θα γίνει αν πάψω να ενδιαφέρομαι κι εγώ;
Το πιο πιθανό κομματιασμένα πέταλα σ΄ένα ξεσκισμένο κρεβάτι.
Το κρεβάτι έχει ουρανό και τούλι. Εκεί κοιμάται μια κοπέλα που μου μοιάζει.
Ποιος θα την ξυπνήσει; Κανείς δεν μπορεί ούτε θέλει να την ξυπνήσει. Θα ονειρεύεται για πάντα έχοντας μια ατάραχη γαλήνη στο πρόσωπό της.

 

Υ.Γ. Την ώρα που έγραφα το κειμενο άκουγα Theater of Tragedy το μουσικό κομμάτι Venus

 

 

ΠΗΓΕΣ

No Comments

Post a Comment