Πέντε χρόνια μαγεία για μια Muggle - The Daily Owl
fade
29712
single,single-post,postid-29712,single-format-gallery,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Πέντε χρόνια μαγεία για μια Muggle

Θα σε πάω σε ένα μέρος που δεν έχεις φανταστεί ότι υπάρχει“. Ήταν μια από τις πολλές πανομοιότυπες συζητήσεις που είχαν γίνει λίγο μετά το άνοιγμα του Cap Cap, ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που αγαπούσαν, πρωτίστως το γλυκό και αναζητούσαν νέα μέρη στην Αθήνα για να δοκιμάσουν γεύσεις διαφορετικές. “Τι έχει, δηλαδή, αυτό το μέρος”, είχα ρωτήσει τη φίλη μου, για να πάρω την απάντηση που δεν περίμενα. “Είναι σαν παραμύθι“. 

 

 

 

nq-R2nQ-eAFx

 

Εκείνη την περίοδο της ζωής μου, τίποτα δεν ήταν σαν παραμύθι. Είχα μια δουλειά που μισούσα και μια καθημερινότητα που μου ρουφούσε την ψυχή σαν Θανατοφάγος περιπλανώμενος πέριξ της Νομικής Σχολής. Χρειαζόμουν λίγο παραμύθι για να ξεχνιέμαι και, κυρίως, για να συμβιβάζομαι με την προοπτική ότι δεν θα άλλαζαν και πολλά πράγματα στην – προδιαγεγραμμένη από τις επαγγελματικές μου επιλογές – ζωή μου. 

 

Screen Shot 2017-04-18 at 3.43.40 μμ

 

Άργησα σχετικά να επισκεφτώ το Σπίτι του Ποντικού με τον Γαλάζιο Φιόγκο. Όλο και κάποιος ερχόταν μια βόλτα από το Αιγάλεω – το οποίο τότε μου φαινόταν εξωπραγματικά μακριά από το κέντρο της Αθήνας – και έφερνε τις παραγγελίες που ζητούσα. Cupcakes και mud pies κυρίως γέμιζαν τους πάγκους του σπιτιού, καθώς έβγαιναν τα κουτάλια της σούπας και οι καφέδες που θα συνόδευαν το εκάστοτε επικείμενο φεστιβάλ γεύσης. Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι έπρεπε να δω με τα μάτια μου αυτό που συνέβαινε μέσα στο Cap Cap κι έτσι, ένα απόγευμα μετά τη δουλειά στο δικηγορικό γραφείο, μπήκα στο μετρό με κατεύθυνση τα δυτικά προάστια. Δεν θυμάμαι τη θεματική. Θυμάμαι, όμως, την πρώτη αίσθηση, την πρώτη εικόνα, την πρώτη κουταλιά – σε ένα jar, συγκεκριμένα. Τη θυμάμαι σαν τώρα, αλλά δεν μπορώ να την περιγράψω. Ίσως γιατί, για έναν άνθρωπο που πίστευε επί χρόνια ότι είναι μόνο Muggle, ότι τίποτα μαγικό δεν συμβαίνει εκεί έξω, ότι μόνο η λογική μπορεί να σε σώσει, η αίσθηση αυτή δεν είναι προορισμένη για να περιγραφεί, για να μπει σε σειρά, σε λέξεις και φράσεις. 

 

Χρόνια μετά την πρώτη μου επίσκεψη στο Cap Cap, μια ακόμα μαγική ιστορία, το Game of Thrones, με έφερε κοντά με τον δημιουργό του, τον Μάγο της Διπλανής Πόρτας, DimMerlin. Συναντιόμασταν με αφορμή τη σειρά, συζητούσαμε, κάναμε πλάκα, τρώγαμε και πίναμε περνούσαμε όμορφα, εντός κι εκτός του Σπιτιού του Ποντικού με τον Γαλάζιο Φιόγκο. Η ζωή μου, παράλληλα, είχε αρχίσει να αλλάζει. Παράτησα την πρώτη μου δουλειά, αποφασίζοντας να ασχοληθώ με αυτό που αγαπούσα πάντα, δηλαδή το γράψιμο, κάνοντας το πιο τολμηρό βήμα που είχα επιχειρήσει ποτέ στα – τότε – 31 χρόνια της ζωής μου. Ήταν τόλμη ή μαγεία; Μάλλον ήταν το ίδιο πράγμα. 

 

 

anigif_original-grid-image-8195-1397684558-4

 

Λίγους μήνες μετά, ήρθε το γράμμα από το Hogwarts. Η φοίτησή μου ξεκίνησε στο Cap Cap και συνεχίζεται μέσα σε μια ιδέα που συνδυάζει δυο από τις μεγάλες μου αγάπες. Η πρώτη είναι η γεύση. Γνώριζα από πάντα ότι την αγαπούσα και δεν αμφέβαλα ποτέ γι’ αυτήν. Η δεύτερη είναι η μαγεία. Την αγάπησα πολύ αργότερα, καθόρισε όμως εξίσου τη ζωή μου. 

 

Σήμερα το Cap Cap κλείνει πέντε χρόνια λειτουργίας. O Ποντικός με τον Γαλάζιο Φιόγκο μου δίνει κάθε μέρα μια ανάμνηση και θα συνεχίσει να το κάνει.

Τελικά, δεν έχει σημασία πόσα χρόνια ήσουν Muggle, αλλά πόσα χρόνια αποφάσισες ότι θα παραμείνεις μάγος. 

 

 

Meta Capsule

Cake Baker / Έχω σπουδάσει Μπαγιαντέρα στη Λυών / Η τσιπούρα είναι ιχθυοκαλλιέργειας.

No Comments

Post a Comment