Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ανάδρομο Ερμή; - The Daily Owl
fade
32141
post-template-default,single,single-post,postid-32141,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ανάδρομο Ερμή;

Δεν είμαι ο άνθρωπος που αγαπώ τις αλλαγές, αν και με έναν υποσυνείδητο τρόπο τις επιδιώκω.

Το 2017 ήρθαν πολλές μαζεμένες. Σε μένα, σε σένα, στον παραδίπλα, σε όλους.

Αλλαγές καλές, κακές, άλλοτε εφιαλτικές, άλλοτε ονειρικές.

Κάθε μέρα ένας αγώνας σε μια χώρα που είναι μόνιμα με ανάδρομο Ερμή.

Για την ακρίβεια η ίδια η χώρα είναι πλέον ανάδρομη.

Οι άνθρωποί της είναι ανάδρομοι.

Ζούμε ζωές ανάδρομες.

 

Άλλα σκεφτόμαστε, άλλα λέμε, άλλα καταλαβαίνουνε, άλλα καταλαβαίνουμε.

Άλλα ντ’ άλλα.

Το “μείνε εδώ” ποτέ δεν βρέθηκε τόσο κοντά στο “μην πας εκεί”, το “θέλω” έγινε “αντέχω” και υπομονή λέμε τώρα την ανοχή.

Γυρίζουμε γύρω από παλιές συνήθειες και νέες ανάγκες.

Ανάδρομη και η σχέση μας με τον καθρέφτη. Σταμάτησε, βλέπεις, να μας ξεγελά.

 

Περισσότερο από ποτέ το “μέσα” δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από καρφωμένα χαμόγελα, έντονα βλέμματα, επιτηδευμένη ευφορία.

Ό,τι υπάρχει μέσα στην ψυχή, βγήκε έξω στο πρόσωπο και κανένα φίλτρο του Instagram δεν μπορεί να αλλοιώσει την αλήθεια.

Καμιά τεχνητή αναπνοή δε σώζει τον ασθενή, κανένα ηλεκτροσόκ δεν παρατείνει την ζωή του.

 

Ό,τι ήταν να γίνει έγινε. Εισπράττει ο καθένα ανάλογα με τις εισφορές του.

Η εποχή δεν δίνει πλέον την επιλογή του νεκροζώντανου. Ή θα το ξεριζώσεις από τη ζωή σου το καρκίνωμα ή θα σε νικήσει.

Θα σε αλλάξει επίπεδο θες δε θες.

Εσύ το μόνο που αποφασίζεις είναι αν θα πας στον πάνω ή στον κάτω όροφο. 

Εσύ θα σε πας στο ρετιρέ ή στο 2ο υπόγειο.

Μια τεράστια δοκιμασία που φτάνει στο τέλος για όλους.

Δεν έχουμε τη δυνατότητα να είμαστε κάτι άλλο. Δεν υπάρχει χώρος. Αυτό που είμαστε φαίνεται πλέον και σε εμάς και στους άλλους.

Δεν έχεις το περιθώριο να αντέχεις να προσφέρεις όταν δεν έχεις συνηθίσει να παίρνεις.

Παλιά άντεχες, Τώρα δεν γίνεται. Δεν βγαίνει.

 

Στέρεψε το αποθεματικό.

Και το δικό μου, και το δικό σου και του δίπλα και του παραδίπλα.

Σαν το κουτί της Πανδώρας η ψυχής μας.

Εκεί έμεινε η ελπίδα, σε εμάς κάτι πιο σκληρό.

Η αλήθεια.

 

Αυτό κάνει η ανάδρομη εποχή.

Σε πάει πίσω. Σου αναιρεί όλα όσα έμαθες για να μεταμφιέζεις τους φόβους σε ιδιαιτερότητες.

Αναιρεί τα προσωπεία, τις πρακτικές, τις συνήθειες.

Όσα αναχώματα είχες φτιάξει, γκρεμίζονται.

Γυρίζεις πίσω στο μηδέν, στο χάος.

Ο Ησίοδος πίστευε πως όλα ξεκίνησαν από εκεί.

Το χάος αγκαλιά με την αλήθεια σου.

Φαντάσου λοιπόν πόσο όμορφα παιδιά μπορούν να γεννήσουν αυτά τα δύο στοιχεία αν τα ζευγαρώσεις σωστά.

Φαντάσου ο κύκλος που έκλεισε πώς μπορεί να ξανανοίξει.

Και η πορεία του να είναι πιο μεγάλη, πιο καθαρή και επουδενί ανάδρομη.

Λένε πως το πιο εύφορο έδαφος είναι το καμμένο.

Ισως γιατί τότε το ρίσκο ειναι μονόδρομος.
Όταν σε περνάει η φωτιά δεν έχεις επιλογές. Ούτε το χρόνο να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.
Όταν σε περνάει η φωτιά έχεις μόνο μια επιλογή. Να επιβιώσεις.
Κι ας τσουρουφλιστείς.

Κι αν γίνεις στάχτη, πάλι μπορείς να γεννηθείς.
Το θέμα είναι αν θα γεννηθείς ίδιος.
Αν θα θελήσεις να κάνεις πάλι τα ίδια λάθη.
Να περπατήσεις τον ίδιο δρόμο,
Να συναντήσεις τους ίδιους συνοδοιπόρους,
Να λύσεις τα ίδια προβλήματα.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη λύση.

Να πατήσεις σε μέρη που είχες αφήσει απάτητα από φόβο ή ανασφάλεια.

Να γνωρίσεις κόσμους όπου δεν τολμούσες να συμπεριφερθείς.

Να ανακαλύψεις πως δεν χρειάζεται να λες “ναι” σε όλους.

Να μην περιμένεις κάποιον άλλον να σε περιποιηθεί εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εσένα θα έχεις για πάντα μόνο σύμμαχο. Κι αυτό είναι υπέροχο.

Να σε φροντίσεις. Να σου μιλήσεις. Να σε παρηγορήσεις.

 

Σε αυτό λοιπόν το σημείο της ανάδρομης πορείας των πάντων βρίσκομαι κι εγώ.

Εκεί αποφάσισα πιο συνειδητά απο ποτέ οτι θα πάρω το κομμάτι της ευτυχίας που πιστεύω οτι μου αξίζει.

Να σε μοιράζεσαι, να μη σε χαρίζεις.

Κι όσο για την ανάδρομη ζωή, μη σε φοβίζει.

Γιατί όσο πίσω πας, τόση φόρα παίρνεις.

 

DimMerlin

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

1 Comment
  • Newborn

    “Να πατήσεις σε μέρη που είχες αφήσει απάτητα από φόβο ή ανασφάλεια…….
    Να ανακαλύψεις πως δεν χρειάζεται να λες “ναι” σε όλους…”

    Ποση αληθεια…μα ποσο κουραγιο θελει ομως….

    July 25, 2017 at 7:06 pm Reply

Post a Comment