Οι άνθρωποι από τα παλιά, αλλιώς οι Παλιάνθρωποι - The Daily Owl
fade
19217
post-template-default,single,single-post,postid-19217,single-format-standard,eltd-core-1.0,flow child-child-ver-1.0.0,flow-ver-1.3,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-type2,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11,vc_responsive

Οι άνθρωποι από τα παλιά, αλλιώς οι Παλιάνθρωποι

Οι αναμνήσεις είναι ένα πράγμα καθαρά υποκειμενικό. Βασικά οι αναμνήσεις δεν είναι πράγμα αλλά να μου πεις μέχρι πρόσφατα δεν πίστευα καν πως ήταν κάτι υποκειμενικό.

 

Νομίζεις πως έζησες καλά, αληθινά, ουσιαστικά κάποια περίοδο της ζωής σου, παρέα με συγκεκριμένους ανθρώπους, και έρχεται μία μέρα που συνειδητοποιείς πως απλά τα πράγματα δεν ήταν ποτέ όπως τα αγάπησες. Δεν ήταν καν έτσι όπως τα έζησες. Αντέχω τις αλλαγές, τις απότομες απώλειες, τις δύσκολες αποφάσεις. Τις αντέχω γιατί μου αρέσει να κουρνιάζω στις όμορφές μου αναμνήσεις. Γι’ αυτό άλλωστε θέλω να δημιουργώ και περισσότερες. Μέρα με τη μέρα.

 

Μη σε μπερδεύω όμως…

 

Πες ότι περάσατε μαζί χρόνια. Νιώσατε πράγματα μαζί, ερωτευτήκατε ο ένας τον άλλον, περάσατε δύσκολα και όμορφα παρέα. Κάποια στιγμή έρχεται το τέλος. Καλά όλα μέχρι εδώ. Μια αγάπη δεν τελειώνει με ένα χωρισμό, που λέει και ο λαϊκός βάρδος. Κάπου εκεί όμως αρχίζει η αξιολόγηση. Η πραγματική αξιολόγηση της σχέσης σου. Της αγάπης σου. Τη στιγμή που πλέον ο άνθρωπος που έχεις στο πλευρό σου περνάει στο παρελθόν. Σταματάει λοιπόν να είναι αυτός που θα σου παίρνει τη λύπη. Σταματάει να είναι αυτός που θα βάζεις ασπίδα στα προβλήματα. Σταματάει να είναι το αντικείμενο του πόθου. Μένετε οι δυο σας. Καθαροί και αντιμέτωποι.

 

Ξέρεις λοιπόν ποιο είναι το πιο δύσκολο μέρος να επιβιώσει αυτό που λέμε αγάπη;

 

Ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που είπαν πως αγαπήθηκαν. Ο άνθρωπος που είχες κάθε μέρα στη ζωή σου ανακαλύπτεις πως αλλιώς θα σε χειριστεί όταν περάσεις στο παρελθόν. Δεν του ανήκεις πια. Και μικρούς μάς έμαθαν να προστατεύουμε μόνο τα παιχνίδια μας. Ξυπνάς λοιπόν μια ωραία μέρα και συμβαίνει ένα τυχαίο γεγονός, που σου δείχνει πως δεν σεβάστηκε το χρόνο που περάσατε μαζί. Δε σεβάστηκε την αντοχή σου. Δεν σεβάστηκε τις υπερβάσεις σου. Δε σεβάστηκε τις φορές που συγχώρεσες. Δεν σεβάστηκε ούτε καν την ανάγκη σου για βοήθεια. Μα πως το καταλαβαίνεις; Είστε λοιπόν 2, 3 καμιά φορά και 5 και 15 χρόνια μαζί και νομίζεις ότι ξέρεις το πλάσμα που κοιμάται δίπλα σου. Μα χωρίζεις. Όμορφα όμως. Και πιστεύεις ότι έχασες έναν σύντροφο, μα κέρδισες άνθρωπο που δεν μπορεί να σε χωρίσει μαζί του πια ο εγωισμός. Και βλέπεις πως χειρίζεται τη νέα του/της σχέση και τι χώρο σου αφήνει τώρα που είσαι παρελθόν. Και τότε θυμάσαι πώς χειρίστηκε τους προηγούμενους έρωτες.

 

Και τότε είναι αργά…

Γιατί πληρώθηκες κι εσύ με ίδιο νόμισμα, που πληρώθηκαν οι προηγούμενοι. Κι ας έκανες όσα δεν έκανε κανείς. Γιατί είτε δίνεις λίγα είτε δίνεις πολλά αν τα προσφέρεις σε τυφλό, το τίποτα θα πάρεις σαν πηλίκο. Το να μου αναιρέσουν το παρόν είναι κάτι που ξέρω, αντέχω και μπορώ να πολεμήσω. Έχω επιλογή. Το να μου αναιρέσουν το μέλλον είναι κάτι που ξέρω, αντέχω και μπορώ να πολεμήσω. Έχω επιλογή. Το να μου αναιρέσουν το παρελθόν δεν το ξέρω, δεν το αντέχω και δεν μπορώ να το πολεμήσω.

 

Δεν έχω επιλογή

Δεν μπορείς να πολεμήσεις μια μάχη που έγινε ήδη. Οι άνθρωποι από τα παλιά έχουν αυτή τη δύναμη. Κερνάνε τέτοιες ήττες. Τους αγαπάς, τους εξιδανικεύεις. Περιμένεις ότι θα είναι εκεί, γιατί ήταν κάποτε και τελικά καταλαβαίνεις ότι δεν βρέθηκαν ποτέ σε αυτό το ρημάδι το «εδώ». Ναι, ναι αυτή η λεξούλα της φράσης «Θα είμαι πάντα εδώ». Δεν είναι πάντα εδώ. Δεν ήταν ποτέ. Είναι «εκεί». Μένει «εκεί». Θα μείνει «εκεί».

 

Κι εσύ… χαμογελάς, ρίχνεις ένα δάκρυ και προχωράς.

DimMerlin

Ο Μάγος της Διπλανής Πόρτας | Stories are my Homeland | Minister for Magic at Cap Cap | Βρίσκω χαμένους ήρωες παραμυθιών | Γυρίζω και στο Μέρλιν

No Comments

Post a Comment